Vraag niet

stilte

  • De kracht van stilte

Hoog in de bergen woonde een wijze. Soms kreeg hij bezoek en beantwoordde hij vragen over het leven. Toen een man daarover eens een vraag stelde was het antwoord: “Leer alles af. Houd twee jaar lang je mond, stel geen vragen meer en wees stil.”

Een van de andere bezoekers die daar ook zat begon te lachen en de man vroeg: “Waarom lach je?” “Ik lach omdat ik nu zie dat deze oude wijze gewoon heel slim is. Ik kwam hier met dezelfde vragen, net als jij. Ook tegen mij zei hij dat ik twee jaar lang mijn mond moest houden en stil moest zijn. In die twee jaar zijn al mijn vragen verdwenen. Dus mijn advies aan jou: als je iets wil vragen, vraag het nu; als je niets wil vragen, kijk en luister dan alleen en zeg twee jaar niets.”

Twee jaar later kwam de man terug en de wijze vroeg hem: “Waar zijn je vragen?”

De man moest lachen, hij maakte een diepe buiging en zei: “Ze zijn in de stilte verdwenen. Alleen maar door gade te slaan, alleen maar door te luisteren, werd mijn helderheid langzaam steeds transparanter. De geest verdween en ik kon zien met een niet-geest. Dat bracht een totaal andere manier van interactie met alles wat is. Iets is duidelijk geworden, er zijn geen vragen en ook geen antwoorden, maar ik ben totaal tevreden.”

Advertenties

Teken van wijsheid

fluit herder.png

  • Wijsheid uit de bron

Een meester onderrichte zijn leerling Ali in de diepste geheimen van de wijsheid, en beval hem deze geheimen in zijn hart te bewaren en er nooit over te spreken, opdat de wijsheid niet misbruikt zou kunnen worden.

Ali hield de geheimen veertig dagen in zichzelf verborgen zoals een zwangere vrouw haar kind draagt. Maar op een dag kon hij het niet langer volhouden, hij moest erover spreken maar dat mocht hij niet. In zijn nood liep hij het bos in en kwam bij een bron. Hij boog voorover, duwde zijn hoofd onder water en riep zijn geheimen het water in. Toen voelde hij zich verlost en de benauwenis was verdwenen. Na enkele dagen groeide naast de bron een rietstengel. Het groeide en groeide, en al heel gauw was het zo groot als een mens.

Een jonge schaapherder kwam bij de bron om te drinken. Terwijl hij zijn dorst leste, werd ineens zijn hart verlicht. Zijn blik viel op de grote rietstengel, hij sneed het af en maakte er een fluit van. Terwijl hij zijn schapen hoedde, speelde hij op de fluit. Mensen die voorbijtrokken hoorden zijn fluitspel en begonnen te huilen van ontroering en verrukking. Zelfs de schapen kwamen bij elkaar om naar zijn spel te luisteren.

De faam van de fluitspelende herder verspreidde zich al snel door het hele land.

Uiteindelijk hoorde ook de wijze meester van de schaapherder en zijn spel, en hij wenste de herder te zien. Deze werd bij hem gebracht en de meester verzocht hem op zijn fluit te spelen. Toen de herder speelde werden de harten van de leerlingen, die op dat moment bij de meester waren, verlicht, en de verrukking was zo intens dat iedereen zijn tranen de vrije loop liet.

En de meester zei met een geheimzinnige glimlach: “De melodie van de fluit vertelt van de geheimen die ik Ali eens heb toevertrouwd – hij heeft dus toch gesproken.”