Denk de droom mee!

levi.png

  • Vertel mij wat u nodig heeft

Volg je dromen, je doel, je gevoel, je idealen

En staar je niet blind op dat wat niet lijkt te kunnen

Want het leven is meer, haal er uit wat erin zit

Het zijn woorden die mijn vader mij meegaf toen ik – tegen zijn zin in – toch de school voortijdig verliet om mijn eigen weg te gaan. Het zijn dezelfde woorden die maken dat ik de overtuiging heb dat wij mensen kunnen ondersteunen bij het waarmaken van hun droom. Door ons niet blind te staren op dat wat niet lijkt te kunnen. Door aan te sluiten op de ambities en talenten van mensen. Dat zijn de dingen die hen energie geven en betekenen laten. Daarom ook geef ik mensen graag naam en gezicht. Want mensen helpen mensen. Dat doen systemen niet. Toen ik destijds begon als ober bij Van der Valk, en later broodventer werd in Nijmegen, kon ik niet bevroeden dat ik later nog eens directeur zou worden, wethouder, bestuurder, docent en sectorexpert. Het zijn zaken die op mijn pad kwamen. Mede dankzij de mensen om mij heen. Mensen die niet keken naar mijn opleiding of theoretische kennis, maar mensen die geloofden in mijn overtuigingen en talenten. Het zijn die mensen die mij doen vasthouden aan creativiteit en mijn pad leidden naar de plek en positie die ik nu heb. Nu mag ik zelf dagelijks bezig zijn met creativiteit, in de vorm van het vinden van het juiste ‘kontje’ om mensen te laten meedoen en meetellen in onze samenleving.  In een omgeving die maakt dat ik soms tegen de stroom in zwemmen moet, maar vaak ook mijn creativiteit stimuleert en met wie ik tot het juiste idee kan komen.

De maatschappij die zegt dat alle mensen meetellen en mee (moeten) doen, zit tegelijkertijd niet op hen te wachten. Sterker nog, ze drijft mensen die dat niet (kunnen) doen tot wanhoop. Door in plaats van naast deze mensen te gaan staan vooral te denken in belemmeringen en knelpunten. Toch zouden wij veel van deze mensen kunnen helpen. Dor het delen, uitwisselen en tot bloei laten komen van – soms verborgen – talenten. Een aanpak die wel werkt en anderen inspireert is deze mensen te helpen hun droom te realiseren en hen te koppelen aan werkgevers die zich daadwerkelijk voor talent interesseren. Mensen als Levi bijvoorbeeld aan wie ik beloofd heb om samen met hem op zoek te gaan naar een passende baan.

Levi heeft (al jarenlang) de ambitie om zo snel mogelijk aan het werk te komen. Hij heeft de laatste jaren (sinds 2005) veelvuldig gesolliciteerd met slechts afwíjzingen tot gevolg. Toch heeft hij het werkniveau om zich in een door hem geambieerde functie te handhaven. Probleem is echter het ontbreken van structurele werkervaring en de schriftelijke beheersing van de Nederlandse taal. Desondanks is en blijft Levi zeer gemotiveerd om aan het werk te gaan. Het heeft zijn voorkeur om aan het werk te gaan in de sector van de voedsel- en agrarische kwaliteit.

Levi is een 64 jaríge man met de Nederlandse en Israëlische nationaliteit. Hij is getrouwd en woont samen met zijn partner in de gemeente. Levi is sinds 1982 in Nederland. Sinds eind 2008 ontvangt de familie een WWB-uitkering, hiervoor hadden Levi en zijn partner inkomsten uit loonarbeid. Meest recentelijk bestaan de inkomsten uit een WW-uitkering van de partner van Levi. in het land van herkomst (Israël) heeft Levi zijn middelbare schoolopleiding afgerond, op vergelijkbaar vwo-niveau. Aansluitend heeft hij een agrarische studie succesvol doorlopen aan de universiteit van Jeruzalem. In Nederland is Levi gestart met een studie aan de faculteit Diergeneeskunde aan de universiteit van Utrecht. In 2005 heeft cliënt hierin zijn doctoraal behaald. Na zijn studie diergeneeskunde ontdekte hij zijn interesse naar voedselveiligheid.

Levi spreekt en schrijft goed tot redelijk goed Nederlands. In het najaar van 2008 heeft Levi een opleiding Nederlandse taal voor hoogopgeleiden gevolgd en afgerond. Daarnaast beheerst Levi matig Engels in uitspraak en geschrift. De moedertaal (Hebreeuws) beheerst hij uitstekend.

De werkervaring van Levi is in te delen in werkervaring opgedaan in Israël. Daar werkte hij zo’n vijf 5 jaar op een melkveebedrijf. Hier had hij in 1ste instantie de functie van afdelingshoofd, later is hij hier bedrijfsleider geworden. In Nederland is zijn werkervaring beperkt gebleven tot een dienstverband van een aantal maanden. Eind 2005/begin 2006 was hij als keurmeester van vlees werkzaam bij de Voedsel & Warenautoriteit. Dit betrof een tijdelijk dienstverband.

Mijn belofte aan Levi en het waarmaken van zijn droom kan alleen slagen als iedereen in mijn netwerk de krachten bundelt en zich hiervoor inzet. Ik vraag u als lezer dus mij te helpen Levi te helpen. Mijn vraag is simpel: welke werkgever binnen de sector van de voedsel- en agrarische kwaliteit wil Levi zijn droom helpen te verwezenlijken. Wie wil hem een baan bieden. Levi stelt zijn ambitie en talent beschikbaar. Ikzelf sta paraat om eventuele belemmeringen en bedenkingen weg te nemen. Vertel mij wat ú nodig heeft om dat mogelijk te maken. Oké, het vraagt misschien wat creativiteit of coaching. Er kan echter meer dan u denkt.  heel veel banen wel! Meer dan u denkt.

Wie met een goed idee heeft om Levi aan werk te helpen of mee te laten doen kan bij mij terecht. Gezamenlijk kunnen wij vast een goed arrangement met en voor Levi creëren.

  • De auteur, Peter Paul J. Doodkorte, is als senior-adviseur verbonden aan Vondel & Nassau, een landelijk werkend adviesbureau voor sociaal domein en overheden.

De toekomst adelt ons betekenis

arbeid adelt.png

  • Waardigheid en waarde zal het loon zijn

“Toegevoegde waarde”, zo kreeg ik onlangs aan een inspirerende ontwikkeltafel van een groep vrijdenkers bevestigd – “vindt in de toekomst haar basis niet in arbeid, maar in de betekenis van het doen en laten van mensen voor mensen (= puur kapitaal).” Met het leveren van wederdiensten kunnen mensen op een of andere manier hun waarde en betekenis voor de maatschappij vorm en inhoud geven. Wederdiensten krijgt de waarde van werk. Zo kan ieder mens, met zijn eigen mogelijkheden zich waardevol voelen. Gewoon, omdat uiteindelijk ieder mensen de ambitie heeft om iets te bereiken in het leven.

Volgens velen zou werkgelegenheid een belangrijk verkiezingsthema moeten zijn. Ik denk daar anders over. Niet werkgelegenheid of het arbeidsmarktbeleid is onze grote uitdaging. Die ligt in een fundamentele omslag in ons waarde denken!

Waarom? Omdat de economie gewoonweg verandert. Deze revolutie is stilletjes allang begonnen en zal in de komende jaren tot orkaankracht toenemen. Ons huidig economisch concept, enkel gebaseerd op ‘arbeid’ en ‘banen’ zal daarmee onhoudbaar worden. Als wij niet nu al beginnen, zullen de sociaaleconomische, sociaal-maatschappelijke en sociaal-culturele implicaties onze samenleving duurzaam ontwrichten. Simpelweg, omdat op termijn ons sociale stelsel niet meer te financieren valt op basis van werknemers- en werkgeverspremies.

De explosie aan technische ontwikkelingen die nog gaat komen, waaronder een toenemende robotisering van huidig werk, zal – tijdelijk vertraagd misschien, maar gestaag – leiden tot een verdere afkalving van de ‘klassieke’ werkgelegenheid. En daarmee van het daarop gebaseerde economisch model. Voortgaand inzetten op alleen werkgelegenheid als doel beschouw ik daarom als een heilloze opgave.

Veel mensen profiteren helemaal niet van welke economische groei dan ook. En allemaal leven wij in een enorme schuldeneconomie. Die ongelijke verdeling zit in ons geldsysteem. Dat gaat ten koste van ecologische, maatschappelijke en sociale waarden. Daarom ook is het tijd voor een hervorming van dat economisch stelsel.

Zijn mensen in de toekomst dan overbodig? Integendeel. De technologische ontwikkelingen kunnen een zegen zijn voor de her- en erkenning van andere waarden. Die van mensen voor en met elkaar. Waarde dus, die zich ontleent aan het betekenis geven aan mensen. Niet, door hen ‘nutteloos’ bezig te houden; of – als dat niet lukt – kunstmatig in het leven te houden met een uitkering. Begrippen als ‘werk, ‘arbeid’ en ‘loonwaarde’, splijten – onbedoeld, maar toch – onze samenleving. In cohorten van werkenden en niet werkenden, van verdienenden en niet verdienenden, van arm en rijk. Als wij deze begrippen vervangen door ‘bijdragen van waarde’ – voor een ander en de samenleving – in gelijkwaardiger verhouding te staan.

Een dienst van waarde is gebaseerd op overeenkomsten die burgers en instanties met elkaar sluiten, waarbij afspraken worden gemaakt over diensten die zij elkaar in ruil leveren. Geld zal daarbij een minder belangrijk betaalmiddel worden. Meer en meer mensen zullen mensen met een dienst van waarde (willen) betalen. Iets wat jij eenvoudig kunt doen, kan voor een ander heel waardevol zijn. Zo kan jij jouw spullen of talenten aanbieden en terugvragen van de ander.

Als wij als maatschappij vinden dat het belangrijk is dat er kinderen geboren worden en door hun ouders worden opgevoed, is dat wat waard. Als wij vinden dat mensen die niet of niet onvoldoende voor zichzelf kunnen zorgen, geholpen moeten worden, is dat wat waard. Als mensen bijdragen aan deze punten zouden ze daarvoor ook beloond moeten worden. Ook als ze dat – volgens het economisch arbeidsmodel niet beroepsmatig doen.

Op termijn zal de samenleving zo haar kapitaal niet meer ontlenen aan de loonwaarde van mensen, maar aan hun menswaarde. Dat vraagt een samenleving, waarbij niet arbeid of loonwaarde de dragende pijler is, maar het meedoen en meetellen van ieder mens.

Gelooft u mij niet? Kijk dan eens naar de stille opmars – nationaal en internationaal – van lokale munten. In Nederland alleen al zijn er inmiddels tientallen lokale muntinitiatieven.

Een aansprekend voorbeeld van een goed werkend lokale complementaire munt is de Bristol Pound. Het volledige loon van de burgemeester wordt uitbetaald in de Bristol Pound (1 Bristol Pound = 1 Sterling Pound. Bristol Pound) en komt volledig terecht in de lokale economie. De lokale economie is ook ingericht op de Bristol Pound met geschikte fysieke en digitale mogelijkheden, voldoende vraag en aanbod, grote bekendheid en binding aan de lokale munt.

In de toekomst zal – om te beginnen binnen lokale gemeenschappen – de nadruk meer en meer gelegd worden op deze andere waarden. Soms met alleen ondernemende doelstellingen, vaak met ecologische en sociale doelen of een combinatie hiervan. Met als grootste winst en voordeel van dat alles, dat niet langer enkel arbeid adelt en aanzien geeft. Ieder mens kan met waardigheid betekenis en waarde toevoegen.

Welke antwoorden wij van de politieke leiders de komende periode mogen dan wel moeten verwachten? Voor de komende kabinetsperiode zou een eerste stap kunnen zijn om – in plaats van een wet Werk en Zekerheid – te komen tot een wet Waarde en Zekerheid. De verantwoordelijk minister zou naast een arbeidsmarkt het nieuwe paradigma van waardenmarkt moeten creëren. En, als wij een regering krijgen met visie en lef, zal daarna het verbod op werk zonder loon sneuvelen. In combinatie met het invoeren van (voorlopers van) het basisinkomen. Daarmee samenhangend wordt het woord ‘tegenprestatie’ vervangen door ‘dienst van waarde.’

Misschien zal ik met deze boodschap (voorlopig nog) een roepende in de woestijn zijn. Mede door het aantrekken van de economie – en daarmee de arbeidsmarkt – laten wij ons graag in slaap sussen. Zeker, zolang wijzelf nog ‘gewoon’ mogen meedoen. Wat ik aankaart lijkt daarom wellicht onbetaalbare dagdromerij. Maar is dat ook zo?

  • De auteur, Peter Paul J. Doodkorte, is als senior adviseur verbonden aan Vondel & Nassau, een landelijk werkend adviesbureau voor sociaal domein en overheden.