Galerij

De waarde van liefde

liefde.png

Er was eens een eiland waar gevoelens leefden zoals geluk, droefheid, kennis en alle andere menselijke eigenschappen waaronder Liefde.

Op een dag zonk het eiland in zee en iedereen vertrok. Liefde was de enige die achterbleef. Ze vroeg aan rijkdom of ze mee mocht in zijn boot. Maar rijkdom antwoordde: “Nee, dat gaat niet, mijn schip zit al vol met goud en zilver.”

Liefde vroeg hetzelfde aan ijdelheid maar zijn antwoord was: “Sorry, maar je bent helemaal nat, je zou alleen mijn spullen maar beschadigen.”

Toen vroeg Liefde het aan verdriet maar deze was zo verdrietig dat ze alleen wilde zijn. En geluk was zo met zichzelf bezig dat hij haar niet eens opmerkte.

Opeens klonk er een stem die zei: “Kom Liefde, ik zal je meenemen.”

Liefde was zo overweldigd door dit aanbod, dat ze zelfs vergat te vragen waar ze heen gingen. Toen ze op droog land aankwamen was de stem zo snel als hij gekomen was weer verdwenen. Liefde wist niet eens wie haar redder was. Ze vroeg het aan wijsheid en die zei: “Het was de tijd.”

Liefde vroeg: “Waarom hielp de tijd mij?” en wijsheid antwoordde: “Omdat de tijd als geen ander weet hoe waardevol liefde is.”

Galerij

Wie liefde begrijpt…

rijkdom

  • Rijkdom, succes en liefde

Het was in het voorjaar toen een vrouw drie oude mannen op het bankje voor haar huis zag zitten. Ze zagen eruit alsof ze een lange reis achter de rug hadden. Hoewel ze de mannen niet kende, volgde ze een impuls en vroeg of ze misschien honger hadden en binnen wilde komen.

Eén van hen antwoordde: “U bent heel vriendelijk , maar er kan van ons drieën maar één op uw uitnodiging ingaan.” Hij wees naar de oude man rechts van hem en zei: “Dit is Rijkdom.” Toen wees hij naar degene links van hem en zei: “Zijn naam is Succes. En mijn naam is Liefde. Het is aan u om te beslissen wie van ons u uitnodigt.”

De vrouw dacht even na en liep toen naar binnen en vertelde haar man wat ze buiten voor de deur had meegemaakt. Haar man was verrast en zei: “Geweldig, laten we dan Rijkdom maar uitnodigen!”

Zijn vrouw was het daar niet mee eens: “Nee, ik denk dat we beter Succes kunnen vragen.”

Hun dochter zei echter: “Zou het niet veel beter zijn als we Liefde zouden uitnodigen?”

“Ja, ze heeft gelijk”, zei de man. “Ga naar buiten en nodig Liefde uit als onze gast”. Ook de vrouw knikte en bij het bankje gekomen zei ze: “Liefde, wil je binnen komen en onze gast zijn?”

Liefde maakte aanstalten om mee te gaan, maar ook de twee andere mannen stonden op en volgden hem. Verbaasd vroeg de vrouw aan Rijkdom en Succes: “Ik moest kiezen en heb alleen Liefde uitgenodigd. Waarom willen jullie nu ook meekomen?”

In koor antwoordden de mannen: “Als u Rijkdom of Succes had uitgenodigd, dan waren de beide anderen buiten gebleven. Maar nu u Liefde hebt gevraagd om binnen te komen volgen de andere twee ook. Want waar Liefde voorop gaat, daar vormen wij een eenheid.”

Galerij

Zonder bezit

kist.png

  • De laatste drie wensen

Toen hij op het punt stond om te sterven, riep Alexander de Grote zijn generaals bijeen en legde hen zijn laatste drie wensen voor.

Ten eerste wilde hij dat zijn kist gedragen zou worden door de meest vooraanstaande artsen uit zijn tijd. Ten tweede wilde hij dat de schatten die hij in de loop der jaren veroverd had, het goud, zilver en de edelstenen, op de weg verspreid zouden worden tot aan zijn graf; en… als laatste wens; dat zijn handen uit de kist zouden steken, zodat iedereen ze kon zien.

Na deze zeer ongewone wensen te hebben aangehoord vroeg één van zijn generaals Alexander: “Wij zullen uiteraard aan uw wensen tegemoet komen, maar kunt u ons ook vertellen waarom u specifiek deze zaken verlangt?”

En Alexander antwoordde: “Ik wil dat de meest vooraanstaande dokters mijn kist dragen om aan te tonen dat zij GEEN macht hebben over de dood. Ik wil dat de weg bezaaid zal worden met mijn schatten, zodat de mensen kunnen zien dat de materiële schatten die wij in ons leven vergaren hier achterblijven, en ik wil dat mijn handen door de wind worden gedragen, zodat de mensen inzien dat wij met lege handen zijn gekomen en ook met lege handen weer weggaan.”

Galerij

De spiegel verdubbelt eenzaamheid

spiegel

  • Het zilver van de spiegel

Op een dag kwam een eenzame man bij de rabbi. Iedereen wist dat deze man steenrijk was en buitengewoon gierig.

De rabbi nam hem bij de hand en liep met hem naar het raam. ‘Kijk eens naar buiten’, zei hij. De rijkaard keek plichtmatig naar de drukke straat. Vertel eens wat je ziet’, vroeg de rabbi. ‘Allemaal mensen’, antwoordde de rijke man.

Weer nam de rabbi zijn hand en nam hem mee naar een grote spiegel. ‘Wat zie je nu?’ vroeg hij. ‘Nu zie ik me zelf’, antwoordde de rijkaard. ‘Juist’, zei de rabbi. ‘kijk het venster is van glas en de spiegel is van glas, maar het glas van de spiegel is bedekt met een laagje zilver. Op het moment dat je gaat verzilveren, zie je geen andere mensen meer. Je ziet dan alleen je zelf.’

 

Als leven ziekt en vervalt

HPositive_1

  • H Positive

Je bent terminaal ziek, bulkt van het geld en staat er helemaal alleen voor. Wat doe je dan om op een ‘prettige’ manier afscheid te nemen van het leven? Je gebruikt al je geld om een zelfmoordmachine te bouwen, of beter nog: een rollercoaster die zo krachtig is dat hij cerebrale hypoxie veroorzaakt, zodat je (hopelijk) in een euforische toestand het leven verlaat. Klinkt als sciencefiction? Waarschijnlijk, maar toch: er is een Wikipedia-lemma waarin het werkingsmechanisme haarfijn wordt uitgelegd. De ‘Euthanasia Coaster’ blijkt het geesteskind van ene Julijonas Urbonas, een Litouwse ontwerper en ingenieur.

In de korte film H Positive van Glenn Paton laat een duidelijk in Wallstreet-achtige rijkdom levende, maar doodzieke zakenman zien hoe het apparaat werkt. Koelbloedig en huiveringwekkend.

Galerij

Rijkdom is een arm gewaad

arm en rijk.png

  • Tekens van rijkdom

De vader van een welgestelde familie nam zijn zoon op een dag mee voor een reis over het platteland. De man had het vaste voornemen om zijn zoon te laten zien hoe rijk en hoe arm mensen kunnen zijn. De man en zijn zoon verbleven een paar dagen op een boerderij van een familie die moeite had om rond te komen. Toen vader en zoon na een paar dagen weer terugreden naar hun landgoed, vroeg de vader aan zijn zoon wat hij van de afgelopen dagen vond.

‘Ik vond het geweldig, vader’, zei de zoon.

‘Heb je nu ontdekt hoe arm mensen kunnen zijn?’ vroeg zijn vader.
‘Ja, ik heb veel geleerd’, antwoordde de zoon. ‘Ik zag dat zij vier honden hebben, terwijl wij er maar een hebben. Ik zag dat zij een beekje hebben dat doorloopt tot het eind van de wereld terwijl wij een vijver hebben die maar tot halverwege de oprit komt.

Wij gebruiken lantaarns, terwijl zij iedere nacht naar de sterren kunnen kijken en ons landgoed loopt maar tot aan de weg, terwijl zij de wereld tot aan de horizon hebben. Wij hebben bedienden die voor ons zorgen, terwijl zij voor anderen zorgen. Wij hebben muren om ons landgoed staan om ons te beschermen, terwijl zij vrienden hebben om hen te beschermen.’

De vader zweeg verbijsterd. Toen sprak zijn zoon: ‘Dank u dat u mij hebt laten zien hoe arm we eigenlijk zijn.’

Galerij

Onbetaalbaar is de tijd

slak1

  • Over de rijkdom van de slak

De dieren hielden een grote vergadering om uit te vinden hoe ze zich zouden kunnen beschermen tegen de roofbouw van de mensen.

“Van mij nemen ze bijna alles,” klaagde de koe. ”Ze nemen mijn melk, mijn vlees en zelfs mijn huid.”

“Het gaat mij ook niet veel beter,” zei de kip. “Eerst nemen ze steeds mijn eieren weg en uiteindelijk moet ik aan het spit.”

“Van mij nemen ze het vlees en mijn mooie huid,” knorde het varken. “Het is schandalig.”

“Je hebt helemaal gelijk,” viel de kanarievogel hem bij. “Ze sluiten mij op, omdat ze mijn gezang zo mooi vinden. Had ik maar niet zo’n mooie stem.”

En zo hadden allen wel iets te klagen: de herten, de hazen, de vogels en de vissen, de walvissen en de zeehonden, de luipaarden en de olifanten.

 Toen allen hun bezwaren hadden genoemd, was er de zachte stem van de slak: “Wat ik heb, zouden de mensen onmiddellijk van mij afnemen, als ze dat konden. Want ik heb precies wat ze het meeste missen om goed te kunnen leven: ik heb de tijd!”