Modern intelligent

oase.png

  • Een klein verhaaltje met een diepe betekenis …

Een man vond zichzelf heel intelligent. Hij was ervan overtuigd, dat niemand hem iets wijs kon maken. Op een dag verdwaalde hij in de woestijn. Na vele dagen hongerig en dorstig te hebben gezworven, zag hij in de verte een oase.

“Laat je niet beetnemen”, zei hij tegen zichzelf, “De oase bestaat helemaal niet echt, ze is slechts een fata morgana.” Hij naderde de oase, maar die verdween niet. Integendeel: de man zag dadelpalmen, gras en zelfs rotsen waar water overheen stroomde.

“Wees voorzichtig,” waarschuwde hij zichzelf. “Het is allemaal een uitwas van je hongerfantasie!” Nu hoorde hij ook het water klateren. “Aha”, dacht hij, “Typisch een hallucinatie van het gehoor.”

De volgende dag vonden twee bedoeïenen hem aan de rand van de oase, hij was dood. “Begrijp jij dat, hij was er zo dichtbij?” vroeg de ene. “Hij heeft er niet aan geloofd”, antwoordde de ander, “Hij was een modern mens.”

 

Advertenties

Wat de woestijn mooi maakt, is dat hij ergens een waterput verschuilt

De oase – naar Arthur Schopenhauer

oase
Er was eens een prachtige oase. Zo groen en weelderig, mooier kon eigenlijk niet. Op een dag keek de oase om zich heen, maar zag aan alle kanten zo ver het oog reikte niets anders dan woestijn. Ze speurde tevergeefs naar ander groen en werd heel droevig. Hardop klaagde ze: “Oh arme ik, eenzame oase! Ik zal altijd alleen blijven! Nergens is er groen als ik. Nergens is er iemand die vreugde beleeft aan mij en mijn schoonheid. Om mij heen niets dan treurige, rotsige, levenloze woestijn. Wat heb ik aan al mijn voortreffelijke eigenschappen en rijkdommen in deze grote verl atenheid?”

Toen sprak de oude en wijze moeder woestijn: “Mijn kind, als het anders was geweest en niet ik – deze treurige, dorre woestijn – om je heen lag, maar wanneer alles om je heen groeide en bloeide dat het een lust was, dan was je geen oase. Dan zou je geen bevoordeelde plek zijn, waarover reizigers in den vreemde roemrijke verhalen vertellen. Dan zou je niet meer zijn dan een klein stukje van mij en bleef je onopgemerkt. Oefen liever geduld, om te verdragen wat de reden is voor jouw uitverkorenheid en roem!”