Mijn naam is Nikki

nikki.png

Een bijzonder verhaal van een meisje en haar ervaringen opzoek naar manieren om zichzelf te worden en zo ook gezien te worden.

Advertenties

Tolereer de liefde niet!

liefde mensen 1.png

  • Aanvaardt het verschil

Is liefde universeel? Ja, het komt overal ter wereld voor. Zij maakt ook geen onderscheid in gedrags- en identiteitsaspecten. Zo dacht en denk ik erover. Liefde kent veel verschillende facetten en uitingsvormen. Mensen die van mekaar houden kennen de volgende gevoelens: blij zijn met elkaar, meeleven met de ander, je goed voelen bij de ander, bewondering en respect hebben, de ander grappig vinden, ontroerd geraken door de ander, elkaar begrijpen, elkaar aantrekkelijk vinden…

Liefde tussen mensen ontroert (mij). Zoals ik deze week ook ontroert werd door het prachtige animatiefilmpje “In a Heartbeat”. Deze korte film, gemaakt door Esteban Bravo en Beth Davis, gaat over een homoseksuele jongen die op slag verliefd wordt op een schoolgenootje. Hij probeert zijn liefde te verbergen, maar zijn hart blijkt net een stuk sterker. Ik deelde het filmpje via een van mijn blogs (Inspirituals). Met als titel “Uit de kast”.

Toevallig werd er diezelfde dag in een televisie-interview over dat filmpje gesproken. Luisterend naar dat interview realiseerde ik mij dat de door mij gekozen titel “Uit de kast”, hoe goed bedoeld ook, eigenlijk heel ongepast was. Onbedoeld namelijk stelt zij de liefde tussen twee mensen van hetzelfde geslacht in een bijzonder hoekje.

Uit de kast komen, ook wel een coming-out genoemd (een verkorting van het Engelse coming out of the closet), is een uitdrukking die veelvuldig wordt gebruikt voor het moment waarop een homo, lesbienne of biseksueel ervoor kiest om openlijk voor zijn of haar seksuele geaardheid uit te komen.

Een coming-out wordt gezien als een gezonde stap in het proces van zelfverwerkelijking en in de kast blijven als een beperking en onderdrukking van de eigen persoonlijkheid. Deze negatieve lading is al vervat in de kastmetafoor: in de kast is het donker en benauwd, uit de kast is men vrij en in het licht. Uit de kast komen wordt vaak gezien als een politiek of persoonlijk statement en ertoe zal leiden dat de acceptatie ervan toeneemt. Uit de kast komen suggereert zo iets als ‘ik weet dat ik bijzonder ben’. Terwijl ‘wij’ – de Nederlandse samenleving althans – wil uitstralen dat liefde tussen wee mensen van hetzelfde geslacht net zo gewoon is (of hoort te zijn) als de liefde tussen mensen van verschillende sekse. Met hetzelfde recht kan dan ook beweerd worden dat ik (of wij)  met ‘uit de kast’ komen die ander als een buitenstaander positioneren en daarmee tot doelwit maken van discriminatie.

Als een jongen ‘op’ een meisje is, of andersom, en dit aan de wereld kenbaar maakt, dan spreken wij immers ook niet over ‘uit de kast komen’. Kennelijk, zo moest ik voor mijzelf vaststellen, denk en doe ik ook nog aan gender-discriminatie. De term betekent in de praktijk “de nadelige of bijzondere behandeling van een groep of geslacht of het geslacht van een persoon”. Veelal gebaseerd op het gedrag en onze houding jegens die groep of persoon, op basis van een clichématige opvatting.

Ik realiseerde mij dat mijn diep gevoelde aanvaarding van het universele karakter van liefde juist door mijn woord- en taalgebruik onbedoeld toch het karakter van ‘tolerantie’ droeg. Mijn nobele individuele inborst, die ervoor zorgt dat ik — op basis van welke criteria ook — bepaalde dingen ‘verdraag’.

Tolerantie is goed, ruimdenkend en nobel, intolerantie slecht, kleingeestig of kortzichtig. Maar ‘tolerantie’ – de bereidheid om andere mensen afwijkend te laten denken en handelen – suggereert ook iets van ‘gedogen’. Gedogen betekent geen toelaten, want dat zou op acceptatie kunnen lijken. Nee, gedogen houdt in dat we iets laten passeren hoewel we er niet gelukkig mee zijn: liever gingen we over tot een verbod, maar omdat een verbod niet haalbaar is, zien we bepaalde dingen door de vingers.

Het laatste dat ik wil is de liefde tussen twee mensen ‘tolereren’ of ‘gedogen’. Omdat het suggereert dat het niet normaal is. Terwijl ik die mening wel ben toegedaan en ook wil uitdragen. Ik heb dan ook de titel boven het stukje over ‘In a Heartbeat’ meteen vervangen door: Gewoon, liefde! Want dat is het: gewoon, liefde!

  • De auteur, Peter Paul J. Doodkorte, is als senior adviseur verbonden aan Vondel & Nassau, een landelijk werkend adviesbureau voor sociaal domein en overheden.

 

 

Anders? Hoezo? Anders!

De pubertijd is voor de meeste pubers én hun ouders een spannende periode.

Bijna iedere puber maakt zich wel eens druk om vragen zoals: draag ik wel de juiste kleding en hoor ik er wel bij? Jongeren die lesbische, homo, bi en/of transgender (LHBT) gevoelens hebben, staan daarnaast voor extra uitdagingen. Negatieve reacties van leeftijdsgenoten, pesten en geweld komen veel voor. Dit maakt LHBT-jongeren kwetsbaar voor onder meer depressie en zelfmoord. Het blijft daarom hard nodig om in te zetten op het vergroten van de weerbaarheid van LHBT-jongeren.

LHBT-jongeren zijn op veel manieren hetzelfde als andere jongeren, maar ze hebben wel vaker te maken met stress en spanning dan andere jongeren. Zo missen ze bijvoorbeeld vaker positieve rolmodellen en toekomstscenario’s om deze spanning en stress te relativeren. Veel jongeren krijgen geen begeleiding als het gaat om hun homo, bi, lesbisch of transgender zijn, omdat voor hen de drempel om hulp te zoeken hoog is en de ouders er vaak lange tijd niet van weten. En wanneer ouders op de hoogte zijn, moeten zij er vaak een tijd aan wennen voordat ze het kunnen accepteren; zij hebben soms de handen vol aan hun eigen proces.

Laat mij zijn wie ik ben…

Boy

De 16-jarige Emilie is van binnen altijd een jongen geweest. Zijn grote strijd in het leven is dat zijn moeder Emilie hem blijft zien als meisje en zijn gevoelens niet erkent en accepteert. Tijdens een Paas-lunch besluit Emilie om iets drastisch te doen. Dat heeft grote gevolgen…

De jongen in mij

de jongen in mij - website
de jongen in mij – website

De zoektocht naar je identiteit is een pad die ieder voor zichzelf moet bewandelen. Soms doe je je anders voor om ergens bij te horen of doe je dingen die je niet wil doen. De film ‘De jongen in mij’ gaat over Nassira, een meisje die het liefst een jongen wil zijn/worden. Zij komt in de knoop met zichzelf en met haar familie. Doordat Nassira fouten maakt en niet goed weet naar wie zij moet luisteren, komt zij erachter wat zij daadwerkelijk wil.

I am a girl

https://vimeo.com/43026651

Elk dertienjarig meisje droomt soms van die leuke, maar moeilijk bereikbare jongen. Zo ook Joppe, die met haar vriendin overlegt hoe ze Brian verkering moet vragen. En hoe vertelt ze hem dan dat ze geboren is in een jongenslichaam? Al vroeg droeg Joppe, toen nog Jop, graag jurkjes en pruiken en speelde ze met barbies. En ze wilde liever ‘zij’ dan ‘hij’ genoemd worden. Halverwege groep acht besloot ze haar klasgenoten te vragen haar voortaan als meisje te zien. Dat verliep, zo vertelt ze, eigenlijk best vanzelfsprekend: “Vanaf dat moment ging ik me gewoon omkleden bij de meisjes.” Ook in de brugklas haalde ze de wind uit ieders zeilen door het gelijk te vertellen. “Het is ook geen megaprobleem”, zo vindt ze. “Het overheerst je leven niet. Maar iedere dag loop je er toch wel tegen aan.” Joppe legt zonder poespas en met opmerkelijk veel zelfvertrouwen uit hoe het nu eigenlijk werkt met puberteitremmers en vrouwelijke hormonen en hoe ze omgaat met met haar gevoel.

Zie ook: mijn eerste ik en youtube