Laat me

mag ik gaan

  • Mag ik gaan. Leven en sterven met dementie

Zeven kwetsbare portretten in woord en beeld van mensen die leven met dementie. Allemaal hebben ze gekozen voor euthanasie. Ze weten het zeker, maar de werkelijkheid blijkt soms weerbarstig: wanneer is het moment dat ik niet meer verder wil? Hoe zorg ik dat ik niet te laat ben?

Huisarts Constance de Vries en kunstenaar Herman van Hoogdalem zochten hen op – zij als behandelend arts die binnen de Levenseindekliniek veel met dementie wordt geconfronteerd, hij als portrettist en interviewer – en gaven deze mensen een stem en een gezicht. Gezichten van dementie begon als postuum eerbetoon aan de moeder van Herman van Hoogdalem. Zij leed aan alzheimer. Van Hoogdalem keerde jaren na haar dood terug naar het verzorgingshuis en portretteerde met instemming van de families mensen met dementie. Het resultaat zijn aquarellen van ruim 2 meter hoog. De expositie reisde sedert 2013 langs meerdere musea, ook in het buitenland, en trok veel publiek. De vormgever heeft de expositie knap naar het boek weten te vertalen. De aquarellen worden hersenschimmen achter de tekst. De tekst wordt verbeeld in een spiegel van de dood die langzaam oplost en ontkleurt. De keuze voor euthanasie als vorm van waardig sterven is al gemaakt. Uiteindelijk is het beloop heel verschillend.

Het gedachtegoed van ‘in eigen regie’ blijkt niet houdbaar in de werkelijkheid waarin zich een beeld ontvouwt van mensen die wanhopig trachten hun eigen plot te schrijven.

  • Mag ik gaan. Leven en sterven met dementie, Herman van Hoogdalem en Constance de Vries, WBooks, 70 blz., 19,95 euro.
Advertenties

Moeder mag niet dood

moeder mag niet.png

  • Omgekeerde euthanasie

Moeder Jopie heeft zich voorgenomen om niet dood te gaan. Dochter Minou heeft beloofd haar daarbij te helpen, ze is alleen vergeten wanneer. Moeder danst en leert haar de rituelen van haar levensdrift: zorg tenminste voor één levende plant en zing iedere dag. Vrolijk zwierend richting eeuwigheid geven moeder en dochter een energiek beeld van een omgekeerde euthanasie. Samen geven  ze een energiek beeld van ‘omgekeerde euthanasie’, als broodnodig tegengeluid bij het maatschappelijke debat over ouderen. Moeder Jopie heeft zich namelijk voorgenomen om niet dood te gaan. Wat zijn de consequenties van moeders ongebreidelde levenslust?

 Minou Bosua, voorheen de helft van cabaretduo De Bloeiende Maagden, staat samen met haar moeder Jopie (87) en zes oudere dansers op het toneel in Moeder mag niet dood. Een ontroerende en optimistische voorstelling voor iedereen met een onbedwingbare levensdrift of een gebrek daaraan. Een subtiel pleidooi ook om je ouders te eren, maar ook te leren van hun tekortkomingen. Als tegengeluid bij het maatschappelijke debat over ouderen dat vaak gaat over aftakeling, ontbrekende zorg en het georganiseerde levenseinde.

Moeder mag niet dood is het eerste deel van het drieluik Moeder, Vader, Kinderen, over de rijke, geheimzinnige en vaak gesloten structuren van het gezin.

Dogma’s en zonderlinge bezwaren

Heeft mijn zieke kind recht op euthanasie?

Ieder kind dat wilsbekwaam is moet, hoe jong ook, in principe het recht krijgen om bij ondraaglijk en uitzichtloos lijden euthanasie te plegen. Dat zegt kinderarts Eduard Verhagen in deze Dit is de Dag Reportage.

klik op plaatje voor documentaire
klik op plaatje voor documentaire

Na België, waar onlangs wettelijk werd geregeld dat ook heel jonge kinderen euthanasie kunnen krijgen, gaan ook in ons land steeds meer stemmen op de euthanasiewetgeving op dit punt te verruimen. Dit is de Dag Reportage stelt de vraag: Heeft een kind recht op de dood?

Jong en kanker
Voor een antwoord op die vraag gaat verslaggever Annemarie van Driel langs bij een goede vriendin van haar: Janneke Kok. Zij heeft van heel dichtbij meegemaakt wat het betekent als een jong kind ernstig ziek wordt. Haar 9-jarige zoon Daan krijgt een agressieve vorm van botkanker.

In zijn laatste levensfase wordt Janneke geconfronteerd met de ondraaglijke pijn die haar zoon moet doorstaan. Kan het lijden van een kind inderdaad zo groot zijn, dat het zelf om de dood vraagt? En moet je als ouder überhaupt overwegen in te stemmen met zo’n indringend en onomkeerbaar verzoek van een ziek kind?