Tobias is DOOF

Doof

  • DOOF

De dove Tobias leeft in een kooi van stilte, maar zit hierdoor absoluut niet met de pakken neer. Hij accepteert zijn doofheid volledig, en leidt horenden rond in zijn rijke, ‘dove’ taal en cultuur.

Doof Kind schetst een ontroerend portret van de aanstekelijke dove Tobias die zijn draai heeft gevonden in het leven en zichzelf bepaald niet zielig vindt. Door het gebruik van familiefilmpjes zien we hoe Tobias opgroeit. Hij onderhoudt een innige relatie met zijn iets oudere, horende broer, Joachim. Samen blikken ze terug op hun jeugd.

Communicatie met de horende wereld is moeizaam, maar Tobias’ verblijf op Gallaudet University in Washington D.C. – de enige dovenuniversiteit ter wereld – voelt paradijselijk aan. De film laat zien hoe een handicap zomaar in een rijke cultuur kan veranderen en andersom. Tobias weet die twee werelden slim met elkaar te verbinden: als docent Nederlandse Gebarentaal leert hij horende studenten zijn taal en cultuur kennen. De onvoorwaardelijke acceptatie van zijn doofheid biedt gelegenheid tot het aan de orde stellen van allerhande vragen, die variëren van de problemen van het grootbrengen van een doof kind en de effecten daarvan op de overige gezinsleden tot aan de soms absurde gevolgen van een gehandicaptenstatus.

  • Doof Kind is de winnaar van de publieksprijs IDFA 2017. Doof Kind schetst een ontroerend portret van de aanstekelijke dove Tobias die zijn draai heeft gevonden in het leven en zichzelf bepaald niet zielig vindt.
Advertenties

Magie overleeft tijd

wonderstruck.png

  • Wonderstruck

‘Wonderstruck’ volgt het verhaal van twee personen, Rose en Ben, uit verschillende tijdsperiodes. In 1927 besluit Rose, die zich eenzaam voelt, naar New York te reizen om haar idool te ontmoeten. In 1977, nadat Ben zijn moeder verliest door een tragisch ongeluk, wordt hij gedwongen bij zijn oom en tante te gaan wonen. Wanneer hij vervolgens een aanwijzing in een boek van zijn moeder vindt waar zijn vader zou verblijven, trekt ook hij naar New York om zijn vader te vinden en te ontmoeten. Middels een mysterie zullen de paden van Ben en Rose op speciale wijze met elkaar kruisen.

Wonderstruck van Todd Haynes is een film over de veerkracht van kinderen. Hij gaat ook over de magie van de verbeelding die tijden kan overbruggen en levens kan verknopen.

Naar een scenario van Brian Selznick.

Stilistisch is Haynes’ film een tour de force. Het deel dat in 1927 speelt draaide hij in zwart-wit, het andere deel ademt in kleur en straatleven de late jaren zeventig.

Een prachtige familiefilm.

Ik hoor minder over mij spreken…

La Famille Bélier


Regie: Eric Lartigau | Cast: Karin Viard (Gigi), François Damiens (Rodolphe), Eric Elmosnino (Fabien), Louane Emera (Paula), Roxane Duran (Mathilde), e.a. | Speelduur: 106 min | Jaar: 2014

Een levenslustige tiener stapt huppelend de keuken binnen, kust haar chagrijnige broer gedag en krijgt een bord eten voorgeschoteld door haar moeder. Vader geeft wat plagerige blikken en na een aantal vragen over en weer begint het gezin aan de maaltijd. Het is een alledaags tafereel, maar al snel blijkt dat dit gezin waarin Paula Bélier zo doodnormaal opgroeit, bepaald niet doodnormaal is. Paula is namelijk de enige van de familie Beliér die kan horen.

Dat is echter geen punt, zo lijkt het. Paula is vloeiend in gebarentaal en kan probleemloos communiceren. Ze helpt haar ouders dan ook regelmatig. Op de markt, tijdens zakelijke onderhandelingen of voor televisie-interviews: Paula vertaalt. Hoewel ze dit met alle plezier doet, veroorzaken de verantwoordelijkheden die zij moet dragen toch de nodige spanning. Tolk zijn is Paula zat, zeker nadat ze haar eigen passie ontdekt: zingen.

Daar snappen haar ouders natuurlijk helemaal niets van. “Ik heb horenden nooit kunnen begrijpen”, verklapt haar moeder in een dronken bui. Ze vertelt hoe ze wenste dat Paula ook doof geboren was, net als zij, zodat moeder en dochter op dezelfde golflengte konden zitten. De uitspraken zorgen voor een goede dosis familiedrama – een thema dat vaak terugkomt in het werk van regisseur Eric Lartigau. Paula’s moeder kan niet van de prachtige sopraan die haar dochter is genieten, want ze hoort haar niet. En hoewel dit niet geheel onbegrijpelijk is – zoals de scène waarin Lartigau tijdens een belangrijk duet langzaam het geluid wegdraait, duidelijk maakt – blijft het pijnlijk. Steun betuigen aan iets ongrijpbaars is lastig. Haar ouders zijn dan ook voornamelijk met zichzelf bezig: wie moet voor hen tolken als Paula voor haar zangcarrière naar Parijs vertrekt? Als Paula besluit te gaan, zal het gezin met zeer weinig mogelijkheden tot communicatie achterblijven. Voor wie kiest Paula: zichzelf of haar familie? De boerendochter wisselt voortdurend van keuze. Er lijkt geen middenweg te zijn.

Hoewel La Famille Bélier een dramatische vertelling is, wordt er genoeg ruimte gelaten voor de nodige humor. Meer dan genoeg zelfs. Zo is te zien hoe idioot de familie Bélier eigenlijk is: niet omdat ze doof zijn, maar omdat ze zich nergens voor schamen en nogal naïef hun gang gaan. Het is aandoenlijk wanneer bijvoorbeeld haar ouders met brede grijns en keiharde techno Paula op het schoolplein staan op te wachten. Ze zijn zich onbewust van het lawaai dat ze veroorzaken – de bas is het enige waarin ze het ritme kunnen voelen, dus die staat hoog. Dat Paula genoeg heeft van dit soort onzin is begrijpelijk, maar het wordt meer dan ooit duidelijk hoe lastig het is om zulke onnozele en vertederende mensen te verlaten. Lukt het haar om uit te vliegen zonder haar afkomst te verloochenen? Weet ze haar moeder zodanig te raken dat deze voor het eerst een horende daadwerkelijk begrijpt? In de finale komen de antwoorden op deze en meer vragen samen en zien we voor het eerst hoe Paula letterlijk en figuurlijk écht haar eigen stem vindt.