Niet te laat sterven

beginnen over het einde

  • Beginnen over het einde

Journalist Henk Blanken heeft parkinson. Door die ziekte heeft hij de ‘pijnlijk grote kans’ van 50 procent om dement te worden. Als correspondent ‘dood en aftakeling’ voor het onlinemedium De Correspondent onderzoekt hij in zijn boek Beginnen over het einde hoe hij niet ‘te laat’ hoeft te sterven en ook niet ‘te vroeg’ moet vragen om euthanasie. Zijn zoektocht resulteert in een goed geschreven boek over onder meer zijn diepste angsten en de geschiedenis van het euthanasiedebat. Markante casussen ontbreken niet. ‘Nergens ga je zo prettig dood als in Nederland. Behalve als je dement bent’, concludeert Blanken. Hij ziet een uitweg: laat de partner als wettelijk vertegenwoordiger beslissen wanneer de tijd rijp is voor euthanasie.

  • Beginnen over het einde, Henk Blanken, De Correspondent, 232 blz., 20 euro.

Moeder mag niet dood

moeder mag niet.png

  • Omgekeerde euthanasie

Moeder Jopie heeft zich voorgenomen om niet dood te gaan. Dochter Minou heeft beloofd haar daarbij te helpen, ze is alleen vergeten wanneer. Moeder danst en leert haar de rituelen van haar levensdrift: zorg tenminste voor één levende plant en zing iedere dag. Vrolijk zwierend richting eeuwigheid geven moeder en dochter een energiek beeld van een omgekeerde euthanasie. Samen geven  ze een energiek beeld van ‘omgekeerde euthanasie’, als broodnodig tegengeluid bij het maatschappelijke debat over ouderen. Moeder Jopie heeft zich namelijk voorgenomen om niet dood te gaan. Wat zijn de consequenties van moeders ongebreidelde levenslust?

 Minou Bosua, voorheen de helft van cabaretduo De Bloeiende Maagden, staat samen met haar moeder Jopie (87) en zes oudere dansers op het toneel in Moeder mag niet dood. Een ontroerende en optimistische voorstelling voor iedereen met een onbedwingbare levensdrift of een gebrek daaraan. Een subtiel pleidooi ook om je ouders te eren, maar ook te leren van hun tekortkomingen. Als tegengeluid bij het maatschappelijke debat over ouderen dat vaak gaat over aftakeling, ontbrekende zorg en het georganiseerde levenseinde.

Moeder mag niet dood is het eerste deel van het drieluik Moeder, Vader, Kinderen, over de rijke, geheimzinnige en vaak gesloten structuren van het gezin.

Aan de dood ontsnappen

papagaai

  • De papegaai

Een zakenman in China had een papegaai, waar hij veel van hield. Haast nog meer dan van z’n vrouw en kinderen. Hij moest echter op een dag op zakenreis, naar Hindoestan (India). Hij moest zijn vrouw, kinderen en de papegaai een lange tijd achter laten. Hij vroeg wat ze voor souvenir wilden heben. Zijn eerste dochter wilde een mooie jurk. Z’n tweede dochter vroeg een speciale parfum. En z’n vrouw vroeg om mooie sieraden. Toen ging de zakenman naar de papegaai, die in een gouden kooi zat.

“Ik moet naar Hindoestan, kan ik iets voor je mee nemen, papegaai?” “Nee”, antwoordde de papegaai. “Maar ik kom uit Hindostan. Je hoeft alleen maar de groeten te doen aan de papegaaien daar en ze te vertellen, dat ik hier in China in een gouden kooi opgesloten zit”.

De zakenman vond het prima. Hij kwam na een lange tocht in India, deed zijn zaken en kocht souvenirs voor zijn beide dochters – een jurk en fijne parfum – en prachtige sieraden voor zijn vrouw. Toen schoot hem de wens van de papegaai te binnen. Hij vroeg waar hij de papegaaien kon vinden en kwam in een park terecht, waar honderden papegaaien in de bomen zaten. Hij vertelde: “Ik groet jullie allemaal uit naam van mijn papegaai, die in China in een gouden kooi opgesloten zit.” Hij had het nog maar net gezegd, of er viel een papegaai van een boomtak op de grond. Dood! De zakenman werd verdrietig: “Waarom heb ik die boodschap ook overgebracht? Nu ben ik schuldig aan de dood van een papegaai!”

Hij ging met z’n spullen terug naar China en gaf de souvenirs aan z’n beide dochters en aan z’n vrouw. Vervolgens liep hij naar z’n papegaai en vertelde over de papegaai in het park, die dood op de grond viel, nadat hij de groeten had gedaan namens de papegaai in de gouden kooi. Meteen daarna viel de papegaai dood op de bodem van de kooi. Opnieuw was de zakenman erg verdrietig. Er zat niets anders op, dan de papegaai in de achtertuin te begraven. Hij nam de kooi mee en deed die alvast open. Toen hij een gat begon te graven, vloog de papegaai uit de kooi en ging in een boom zitten in de tuin.

“Hé, je leeft nog!” riep de man verbaasd.

“Ja”, zei de papegaai, “mijn soortgenoot in Hindoestan heeft me geleerd hoe ik uit de kooi kon ontsnappen!”

Een nukkige, kettingrokende atheïst

Lucky.png

  • Lucky

Iedereen kent Lucky, hij heeft als oorlogsveteraan ondertussen al zijn leeftijdsgenoten overleefd en is erg gesteld op zijn onafhankelijkheid. In het zonovergoten afgelegen stadje in Arizona gebeurt er vandaag niet veel, en morgen waarschijnlijk ook niet. Lucky keuvelt en kibbelt met een excentrieke groep dorpsgenoten en toevallige passanten, onder wie David Lynch, die zijn schildpad is verloren. Ondertussen moet hij vrede maken met het idee dat het leven eindig is. Lucky is een film over de dood, angst voor de dood, gezondheid en eenzaamheid. Een verhaal over de keuzes die niet gemaakt zijn en de wegen die nooit zijn bewandeld.

Zelfs een doodlopende weg kent een weg terug

oude liefde.png

  • Oude liefde

Twee gescheiden zestigers zien elkaar voor het eerst na vele jaren als hun 40-jarige zoon plotseling komt te overlijden. In de maanden die volgen zoeken ze troost bij elkaar en laait hun oude liefde weer op.

Ze genieten van een onschuldige affaire, die ze geheim proberen te houden voor hun familie. Dat blijkt echter ingewikkelder te zijn dan bedacht. Net als het wegdrukken van onverwerkte problemen van vroeger. Voordat ze het weten raken zij net als hun families verstrikt in de gevolgen van deze grote liefde.

Het leven repareren

reparer.png

  • Reparer-les-vivants

Een camera volgt een hart vanaf een noodlottig ongeval tot aan het moment waarop het met stroomstootjes weer aan het kloppen wordt gebracht in een ander lichaam…

Vroeg in de ochtend trekken drie surfers naar zee om de golven te trotseren. Op de weg terug krijgen ze een ongeval. De negentienjarige Simon Limbres wordt in comateuze toestand naar het ziekenhuis vervoerd, waar de arts constateert dat hij hersendood is. Hij wordt door machines in leven gehouden. Zijn ouders moeten snel een moeilijke beslissing nemen over mogelijke orgaandonatie. Tegelijkertijd moet Claire, moeder van twee net volwassen zonen, in Parijs onder ogen zien dat haar hart niet lang meer zal blijven functioneren. Haar kwaliteit van leven gaat snel achteruit. Een nieuw hart zou haar redding zijn. Het hart van Simon. Urgente keuzes en de consequenties daarvan vormen de basis van de verfilming van de roman ‘De Levenden Herstellen’ van Maylis de Kerangal. Regisseuse Katell Quillévéré weet op een ingetogen en indrukwekkende manier het leven te tonen dat zowel eindigt als begint.

 

Zonder bezit

kist.png

  • De laatste drie wensen

Toen hij op het punt stond om te sterven, riep Alexander de Grote zijn generaals bijeen en legde hen zijn laatste drie wensen voor.

Ten eerste wilde hij dat zijn kist gedragen zou worden door de meest vooraanstaande artsen uit zijn tijd. Ten tweede wilde hij dat de schatten die hij in de loop der jaren veroverd had, het goud, zilver en de edelstenen, op de weg verspreid zouden worden tot aan zijn graf; en… als laatste wens; dat zijn handen uit de kist zouden steken, zodat iedereen ze kon zien.

Na deze zeer ongewone wensen te hebben aangehoord vroeg één van zijn generaals Alexander: “Wij zullen uiteraard aan uw wensen tegemoet komen, maar kunt u ons ook vertellen waarom u specifiek deze zaken verlangt?”

En Alexander antwoordde: “Ik wil dat de meest vooraanstaande dokters mijn kist dragen om aan te tonen dat zij GEEN macht hebben over de dood. Ik wil dat de weg bezaaid zal worden met mijn schatten, zodat de mensen kunnen zien dat de materiële schatten die wij in ons leven vergaren hier achterblijven, en ik wil dat mijn handen door de wind worden gedragen, zodat de mensen inzien dat wij met lege handen zijn gekomen en ook met lege handen weer weggaan.”