Thuis gaat het met iedereen prima

a casa.png

  • A casa tutti bene

Alba en Pietro vieren hun 50-jarig huwelijksfeest op het zonovergoten eiland Ischia waar ze wonen.

Daar hebben ze een lommerrijke villa met voldoende plek om de talrijke familie te ontvangen. Iedereen is uitgenodigd; kinderen, ex partners, neven, nichten, vrienden. Aanvankelijk doet de zon zijn best en de villa met zwembad en piano bevallen de gasten. Maar wat slechts een middag had moeten duren, loopt uit op twee dagen en twee nachten. Door een storm varen er geen veerponten en zitten de gasten op het eiland vast. De meesten hebben herinneringen aan hun kindertijd op deze plek. In zo’n nostalgische setting lopen vanzelfsprekend de spanningen op en worden oude wonden opengereten. Al snel komen geheimen uit het verleden, niet uitgeprate ruzies, jaloezie, bedrog en andere spanningen naar boven…

Regisseur Gabriele Muccino maakte het tweeluik L’ultimo baccio (2001) en Baciami ancora (2010) over dertigers- en veertigersdilemma’s. Hij nam zijn eigen bindingsangst als onderwerp voor de ensemblefilms. Hij, en zijn acteurs, groeiden met de problematiek mee. Drie van die acteurs spelen nu mee in A casa tutti bene en groeien met Muccino richting de vijftig. Wellicht is daarom het werkelijke vijftigersdilemma het meest ontroerende.

Advertenties

Bedrog, het kan ons de ogen openen

 

nuts.jpeg

  • Nuts!

Een ongelooflijke geschiedenis die gebruikmaakt van animaties, interviews met experts, en archieffilms. Maar pas op: de verteller is volstrekt onbetrouwbaar. Het lijkt of de film aanvankelijk partij kiest voor de oplichter Brinkley. De onwetende kijker van nu trapt daardoor bijna weer in diens val.

Voordat Viagra bestond, waren er geitentestikeltransplantaties. Dat wist u niet, en dat is maar goed ook, want het werkte niet. In de documentaire Nuts! vertelt Penny Lane de geschiedenis van de kwakzalver John Brinkley die in de jaren dertig een compleet medisch imperium uit de grond stampte met zijn ‘ontdekking’ dat hij mannen van hun impotentie kon af helpen door deze testikels bij ze te ‘implanteren’. Brinkley bezat een radiostation met het grootste bereik in de VS en gold onder zijn trouwe luisteraars als een arts die zowat voor alle kwalen een oplossing in huis had. Het maakte Brinkley tot een zeer rijk man. Hij hield het vol tot hij dr. Morris Fishbein van de American Medical Association op zijn pad vond. Fishbeins inspanningen zouden uiteindelijk tot Brinkley’s ontmaskering en val leiden.

Meldpunt of melkpunt – een wolf in schaapskleren?

  • Bedrog heeft ook zijn goed kanten, het kan onze ogen openen.

wolf

Het begon met een zorgwekkend signaal over vermeende PGB-fraude over een inwoner in de gemeente Heusden. De casus: Deze man is een xxx van me , is zelfs minder gaan werken omdat hij zoveel PGB krijgt. Van het geld wat hij voor de PGB krijgt koopt hij veel xxxx apparatuur onlangs weer voor zo’n 3000,– , een paar weken geleden is hij naar de xxx geweest voor 2 weken wat hem zo’n 6000,– heeft gekost , tja zegt hij dan de PGB betaald wel.. Zijn huis is gefinancieerd op basis van zijn PGB , zijn vriendin zit een xxx , en kocht een xxx woning..? , heeft er een complete xxx ingebouwd , want tja geld geen probleem. Ook de afgelopen jaren naar land 1 en land 2 , en weekendje New-york geweest. Nu zitten ze weer te denken aan xxxx van zo’n 60.000,– euro. Dit is echt belachelijk het is ons geld… Een kennis van me die echt hulp nodig heeft , krijgt geen PGB meer , omdat er geen budget zou zijn. Wilt U dit eens onderzoeken ? , hoe kan het zijn dat hij voor 40 uur betaald krijgt terwijl hij ook nog eens 32 uur werkt…..

De herkomst? Een particulier initiatief van enkele ondernemers die een PGB-meldpunt startten. Volgens hun website nemen ervaren onderzoekers over dit soort van meldingen contact op met de uitvoerende gemeente om de melding te bespreken en – indien mogelijk – te onderzoeken. Dit, omdat zij – naar eigen zeggen – geacht worden opvolging te geven aan dit soort meldingen.

Dat klonk allemaal mooi. En dus ging ik in gesprek met de betreffende vertegenwoordiger van het meldpunt. Deze benadrukte dat de gemeente toch de plicht zou moeten voelen als controleur op te treden; en – in deze – wel met hen als partner. Omdat bij de gemeente de capaciteit en kunde ontbreekt. Alle controleurs van hun bureau zijn ervaren, particuliere onderzoekers. Gecertificeerd dor het Ministerie van Veiligheid & Justitie bovendien, zo toont hij trots aan. De PGB-verstrekkers worden zo gescheiden van de controleurs, zodat ‘slagers niet hun eigen vlees keuren’.

Het gesprek mondt uit in een offerte. Met de kanttekening dat allereerst hoor en wederhoor noodzakelijk is, waarvoor er contact moet zijn met de uitkerende instantie, en de indicatie getoetst moet worden op administratief niveau. Vervolgens zal dan blijken of er een gegronde reden is voor een vermoeden van fraude. De voorwaarden voor dat onderzoek: Inzicht op Need to Know gegevens en een geheimhoudingverklaring. Prijs: € 125,- per uur ex 21% btw ex onkosten ex verblijf/reiskosten. € 60,- per uur m.b.t observatie. Reiskosten € 0,21 eurocent ex btw per gereden km. 50% vooruitbetaling.

Na het gesprek en ontvangst van de offerte knaagt het bij mij. Met vele anderen ben ik mening dat vermeende fraude dient te worden opgespoord. Ik hecht daarbij wel aan de grootst mogelijke zorgvuldigheid jegens alle betrokkenen. De meldingen van vermeende fraude die via dit meldpunt binnenkomen worden echter in eerste instantie niet aan Justitie aangeboden, maar aan de benadeelde partijen en particuliere onderzoekers. Dit zijn particuliere recherchebureaus en detectives. En daar wringt (o.a.) voor mij de schoen. Ook, omdat eerder dit jaar door staatssecretaris Klijnsma in een brief aan de Tweede Kamer is aangegeven dat het niet de bedoeling is dat commerciële bureaus zich met het opsporen van bijstands- of pgb-fraude bezighouden. ‘De bevoegdheid om inlichtingen en medewerking van betrokkenen te verlangen, zijn bij wet opgedragen aan het college van burgemeester en wethouders’, aldus Klijnsma. ‘De uitoefening van deze bevoegdheden kan er immers toe leiden dat diep wordt doorgedrongen in de persoonlijke levenssfeer van de betrokkenen.’ Volgens Klijnsma kan de taak wel uitbesteed worden aan bijvoorbeeld het UWV of andere bestuursorganen. ‘De uitvoering van de wet blijft daarmee binnen het publieke domein.’

Ik had en heb dan ook nog geen onverdeeld goed gevoel bij de door het meldpunt/recherchebureau voorgestelde aanpak. Niet in de laatste plaats ook vanwege het commerciële belang van het bureau bij uitvoering van de opdracht. Wat daarbij mede ‘steekt’ is dat mij een vermeende fraudekwestie wordt voorgespiegeld, zonder nadere duiding van de persoon in kwestie. Dit valt niet (alleen) te verklaren met een beroep op privacy. Als ambtenaar en professionele hulpverlener heb ik immers ook een geheimhoudingsplicht. Anders gezegd: ik zou het logisch en vanzelfsprekend vinden wanneer ik eerst op basis van de informatie van het bureau natrek of er überhaupt sprake is van een pgb-verstrekking aan de persoon in kwestie. Als dat het geval blijkt, kan vervolgens bezien worden of, en zo ja, door welke partij, vervolgactie geëigend is.

Dit alles vraagt om een professionele relatie tussen opdrachtgever en opdrachtnemer; gebaseerd op wederzijdse openheid en vertrouwen. Deze laatste ingrediënten mis ik (nog). Ik dring daarom aan op het vertrouwelijk delen van het signaal. Zodat ik eerst en vooral op basis van een check in de verstrekkingenadministratie kan vaststellen of er een basis is voor nadere actie.

De veronderstelling dat het recherchebureau dit standpunt kan billijken blijkt op ijdele hoop gebaseerd. Ondanks herhaald aandringen gaat het bureau niet op mijn verzoek in. Hun reactie? “Wij – als door de Overheid geaccordeerd bureau – weten als geen ander waar de grens ligt tussen Beroepsgeheim en Privacy. Daar ontstaat in een land als Nederland, de problematiek. Ook wij zijn op zoek naar de mogelijkheid om hier een einde aan te maken, en volgens ons kan dat met het juiste contract en of overeenkomst tussen gemeente en particulieren organisatie. Die bestaan al “PPS” Privaat Politie Samenwerking. Het geven van informatie uit een database kan gefaseerd en gedoseerd, er hoeft geen sprake te zijn van volledige deling van gegevens. Natuurlijk zijn wij commercieel, daarin verschillen we gelukkig niet van de rest van werkend Nederland, al dan niet in dienst van de Overheid of een particuliere organisatie. Derhalve kunnen wij ondersteunend zijn in deze meldingen, zijn wij integer, past het in de terugtrekkende Overheid, die burgerparticipatie enthousiasmeert; zie hier de mogelijkheid.”

Om af te sluiten met een nieuwe ‘vis’: “Vandaag bereikte mij de melding vanuit het meldpunt, dat er een gezin van Turkse afkomst binnen elke negen maanden zich even in hun lege huis komt melden en PGB ontvangen, niemand weet waarvoor??
Waar of niet waar – geen idee, het bericht is er…..”

Ik wil graag geloven in de oprechte bedoelingen van het betreffende initiatief. Fraudeurs ontspringen nog te vaak de dans doordat ze niet worden aangepakt. Maar de slagzin ‘Fraude loont wel degelijk’ krijgt met dit soort van voorstellen en aanpakken toch een wrange smaak. Het loont wel; maar loont het de samenleving?

Als wij willen voorkomen dat een (terecht) meldpunt van fraude een commerciële melkkoe wordt, is het zaak dat wij zorgen voor voldoende onafhankelijke sociale rechercheurs, Mensen die niet door commercie, maar door de publieke zaak gedreven worden. Of ben ik nou gek?