De veren van de rabbi

veren.png

Er was eens een jongen met een grote fantasie. Altijd vertelde hij verhalen over zijn vriendjes, maar vaak waren die verhalen niet zo leuk. Kortom, hij roddelde.

De ouders praten op hem in, maar de jongen bleef roddelen en kwaadspreken over zijn vriendjes. Ten einde raad vroegen ze de rabbi om raad. Die ontbood de jongen en informeerde: ‘Waarom roddel je zo over je eigen vrienden?’

‘Ach,’ antwoordde de jongen, ‘dat zijn maar praatjes. Die doen geen kwaad en ik kan mijn woorden altijd weer terug nemen.’

‘Wie weet,’ zei de rabbi en hij praatte wat verder over koetjes en kalfjes. toen nam hij een veren kussen en zei tegen de jongen: ‘Neem dit kussen mee naar het marktplein, scheur het open en laat alle veren met de wind te laten meewaaien. kom daarna weer bij me terug.’

De jongen snapte niet waar dat goed voor kon zijn, maar het was leuk om te doen, dus hij stemde meteen in. Op het open marktplein blies de wind de veren alle kanten uit. Ze vlogen allemaal in het rond en dansten in de wind. Wat een prachtig gezicht. Toen het laatste veertje uit het kussen geschud was, keerde de jongen terug naar de rabbi.

‘Goed zo,’ zei de rabbi. ‘Ga terug naar de markt, raap alle veren weer op en stop ze in het kussen.’

‘Maar dat is onmogelijk,’ stamelde de jongen.

‘Dat heb je goed gezien,’ zei de rabbi. ‘Net zo onmogelijk als het terugnemen van al die roddels over je vriendjes die jij hebt verspreid. let dus voortaan op je woorden. Ze zijn als veren: eenmaal uitgestrooid, kun je ze nooit meer terughalen.’

Advertenties

Het is maar hoe je het bekijkt

afhankelijkheid.png

  • Aanhankelijkheid

Aanhankelijkheid vertekent onze waarneming – dit was een thema waaraan veel toespraken van de meester gewijd waren.

Op een dag kregen de leerlingen daar een verhelderend, aanschouwelijk onderricht over, toen ze hoorden hoe de meester aan een moeder vroeg: “Hoe gaat het met je dochter?”

“Och, mijn lieve dochter! Ze heeft echt geluk! Haar man is fantastisch! Hij heeft een auto voor haar gekocht, ze krijgt elk sieraad wat ze maar wil, en ook heeft hij verscheidene dienstmeisjes aangesteld. Hij brengt haar het ontbijt op bed, en ze staat niet voor twaalf uur op. Ze heeft een echte prins van een man!”

“En hoe gaat het met je zoon?” vroeg de meester.

“Och, die arme jongen! De vrouw die hij trouwde is een plaag voor hem. Hij heeft een grote auto voor haar gekocht, als ze een sieraad wenst krijgt ze het van hem, bovendien heeft hij dienstmeisjes aangesteld. En zij weet niets beters te doen dan tot twaalf uur in bed te blijven. Niet eens het ontbijt maakt ze voor hem klaar!”

Leiden met liefde

leiderschap.png

  • Leiderschap en Liefde

Tegen een jonge manager werd op zekere dag gezegd dat hij, als hij carrière wilde maken, meer leiderschap zou moeten tonen. Hij ging naar een aantal cursussen en raadpleegde een aantal organisatie-adviseurs van succesvolle bedrijven. Hij slaagde er echter niet in te ontdekken wat leiderschap was.

Ten einde raad ging hij naar India en bezocht een befaamde goeroe. Hij vroeg de goeroe of deze hem kon vertellen wat leiderschap in essentie was, zodat hij meer leiderschap kon tonen en carrière maken. De goeroe knikte maar zei dat het nodig was om terug te komen met een volgeling, omdat hij het anders niet kon uitleggen.

De manager vroeg of dat een van zijn medewerkers kon zijn, maar de goeroe schudde het hoofd. ‘Het moet iemand zijn die je écht navolgt.’ De jonge manager vertrok met een gevoel van verwarring.

Enige jaren later kwam hij terug. Deze keer bracht hij zijn dochtertje van drie jaar mee en hij legde zijn besluit aan de goeroe uit: ‘U vroeg mij een volgeling mee te nemen, en zij volgt mij waar ik maar ga.’

De goeroe glimlachte, nam het kleine meisje op schoot en vroeg: ‘En waarom volgt ze je?’ De jonge manager dacht een ogenblik na en zei toen: ‘Ik denk omdat ze van me houdt.’ De goeroe knikte en vroeg: ‘En waarom houdt ze van je?’ De jonge manager dacht nog wat langer na en zei toen: ‘Ik denk omdat ik van haar houd.’

De oude goeroe knikte, gaf het kleine kind aan haar vader terug, schudde hem de hand en zei: ‘Ga, je weet nu alles wat ik jou over leiderschap kan leren.’

Natuurlijke drift

schorpioen.png

  • De kikker en de schorpioen

Er waren eens een schorpioen en een kikker die elkaar ontmoetten. De kikker sprong altijd vrolijk rond op het land en was dan weer in het water en dan weer op het land. De schorpioen had dat allemaal zo eens aangezien en besloot op een dag eens een praatje te gaan maken met de kikker. “Zo, kikker,” zei de schorpioen. “Je hebt het nogal naar je zin, he?” “Ik mag niet klagen,” zei de kikker. “Kun je mij niet eens naar de andere kant van het water brengen?” vroeg de schorpioen. “Ik wil wel eens wat meer van de wereld zien. Kan ik niet eens een keer op jouw rug naar de overkant… dat jij me brengt… en ik op je rug zit?” “Ik weet het niet,” zei de kikker aarzelend. “Als we dan op de helft zijn, prik je me zeker en dan ga ik dood!” “Denk nu toch eens goed na,” zei de schorpioen. “Dat zou ik nooit doen! Als ik jou prik en jij gaat dood, dan verdrink ik ook. Dus, wat denk je, zullen we het doen?” De kikker dacht enige tijd na en zei: “In orde, dat klinkt logisch, kruip maar op mijn rug.” Zo gezegd, zo gedaan. De schorpioen kroop voorzichtig op de rug van de kikker en zo zwommen ze samen de sloot over. Ze waren nog niet halverwege toen de kikker plotseling een stekende pijn in zijn rug voelde. “Wat doe je nu?!” schreeuwde de kikker. “Nu ga je zelf ook dood! Waarom doe je dat nou?!” De schorpioen zei een beetje verlegen: “Ik kan het niet laten … Dat is mijn inborst, mijn karakter.”

Ook al lijken dingen soms logisch, logica is maar flinterdun. In basale situaties is ons karakter vaak sterker dan de logica en neemt het de sturing over. Ik moest bij dit verhaal denken aan onze klimaatproblemen: Waarom doen we niet dat wat logisch is?

Op het eerste gezicht

angels.png

  • Twee engelen

Twee engelen waren op reis. Ze vroegen bij een rijke familie om onderdak. De familie deed onvriendelijk en gaf hun met tegenzin een slaapplaats in de schuur. Toen ze hun slaapplaats wilden klaarmaken, zag de oudste engel een gat in de muur en repareerde het zorgvuldig.

De volgende nacht vonden ze onderdak in het huis van een arme, maar gastvrije man en zijn vrouw. Zij deelden een bescheiden maaltijd met hun gasten en lieten de beide engelen zelfs in hun bed slapen. Toen ze de volgende dag wakker werden, zaten de arme boer en zijn vrouw vertwijfeld en verdrietig in de keuken, want hun enige koe die hen van melk voorzag, lag dood in de wei.

De jonge engel vroeg onderweg boos aan de oudere: “Waarom liet je dat zomaar toe? Bij de rijke boer repareerde je het gat in de schuur, maar bij de arme boer neem je zijn hele inkomen weg? Dat is toch niet rechtvaardig?”

“De dingen zijn niet zo, zoals je op het eerste gezicht denkt”, antwoordde de oudere engel. “De vorige nacht vond ik in het gat van de schuur een zak met goud. Om de rijke familie ervoor te behoeden dat ze nog hebzuchtiger en gieriger zouden worden, maakte ik het gat dicht, zodat ze het goud niet kunnen vinden. En deze nacht kwam de engel van de dood om de vrouw van de vriendelijke boer te halen; ik heb hem in plaats daarvan de koe gegeven. De dingen zijn niet zo, zoals je op het eerste gezicht denkt.”

Geld moet rollen

economie.png

  • Hoe het werkt met ons geld

Het is november in een dorpje aan de kust. Het regent en het dorpje lijkt verlaten, het is een moeilijke tijd. De inwoners zitten allemaal in de schuld, en leven op krediet.

Op een dag verschijnt er gelukkig toch nog een toerist. Hij stapt het enige hotel in het dorpje binnen en vraag om een kamer. Omdat alles leeg staat geeft de hotelier een paar sleutels aan de man zodat hij zelf de mooiste kamer kan uitzoeken. De man legt vast een biljet van € 100 op de balie, en gaat naar boven om een kamer uit te zoeken.

De hoteleigenaar pakt de €100 en rent naar de slager om zijn schuld te betalen. De slager pakt de €100 en gaat spoorslags naar de varkensboer en betaalt zijn schuld. De varkensboer haast zich naar zijn verhuurder, en betaalt zijn huurschuld. De verhuurder rent naar de enige prostituee in het dorp, die, vanwege de crisis, haar diensten op krediet aanbiedt, en betaalt aan haar zijn schuld. De prostituee haast zich naar het hotel, en betaalt haar achterstallige kamerhuur. De hotelier stopt de €100 terug in zijn kas.

Op dat moment komt de toerist naar beneden, geen van de kamers bevalt hem en hij vraagt zijn geld terug. De hotelier pakt de €100 en geeft het de man terug.

Niemand heeft iets verdiend, er is niks veranderd, maar het hele dorp is weer schuldenvrij!

Even leven

druk.png

  • Het vrouwtje “even”

Er was eens vrouwtje dat zichzelf steeds voorbij liep. Als ze ‘s morgens opstond, dacht ze aan ‘s middags. Als ze ‘s middags aan tafel zat was het weer: “Wat zal ik vanavond eten?”  En als ze dan eindelijk ‘s avonds naar bed ging, lag ze weer te piekeren wat ze de volgende dag allemaal zou gaan doen.

Telkens als ze op straat liep, rende ze zo hard dat de mensen zeiden: “Die loopt zichzelf nog eens voorbij, die vergeet te leven…”

Het vrouwtje praatte ook de hele tijd tegen zichzelf. Om met anderen te praten, daar had ze gewoon geen tijd voor. Ook dat hoorde bij haar “ziekte”. En weet je wat ze telkens zei? “Ik moet nog even… Laat ik gauw even… Ik kan nog net even…”

“Even” was haar stopwoordje geworden, en inmiddels ook haar bijnaam.

Nu was er in het land een dokter die een heel wijs man was. Toen hij dat vrouwtje zag en haar hoorde praten, zei hij; “Mevrouw, u bent heel erg ziek en ik weet wat u mankeert.”

“Zeg het maar eens gauw dokter, want ik moet nog vlug even…”

“Zie je, daar heb je het weer”, zei de dokter, “U bent zo haastig, U laat telkens de L liggen.”

“Wat laat ik liggen?” vroeg ze.

De L”, zei de dokter. “Zet de L steeds voor EVEN.”

“Goed dokter, ik zal het doen,” antwoordde ze en weg was ze weer.

Maar telkens als ze de L voor “even” zette, schrok ze zich een hoedje. “Ik moet nog L—even……, Laat ik gauw L—even…. ik kan nog net L—-even…”  Ze wist zich geen raad, plofte in een stoel en zei zacht: “Zo kan ik nog wel even……… zo kan ik nog wel Leven.” En vanaf dat moment liep ze zichzelf niet meer voorbij. Ze was zich ervan bewust geworden dat haar “even” haar belette van het “leven”. Ze besloot van nu af aan te LEVEN en bleef gewoon zichzelf. Ze had de rust gevonden.

  • Voor iedereen die gehaast door het leven gaat en ook nog van alles “even” moet doen; Denk aan vrouwtje “even”, vindt de tijd en de rust om de leven.