Een vleugje zout

salt.png

  • De pop van zout

Een pop van zout reisde vele duizenden kilometers over land en kwam uiteindelijk bij de zee. Gefascineerd keek ze naar de oneindige watermassa die volstrekt anders was dan alles wat ze tot nu toe had gezien.

“Wie ben je?”, vroeg de pop.

Glimlachend antwoordde de oceaan: “Kom binnen en zie zelf.”

Toen stapte de pop het grote water binnen. Maar met elke stap loste ze meer op en werd minder en minder, totdat er nog maar een heel klein beetje van haar over bleef. Net voordat het laatste restje verdween riep de pop verwonderd: “Nu weet ik, wie ik ben!”

Alles heeft z’n schoonheid

robijn.png

  • De geschonden robijn

Er was eens een rijke en machtige koning die een grote en zeer bijzondere robijn van onschatbare waarde bezat. Deze edelsteen vormde de basis van zijn roem, rijkdom en macht. Elke dag keek hij er vol trots naar. Op een dag zag hij tot zijn grote ontsteltenis dat de robijn een kras vertoonde. Dit was een ramp! Wat moest hij doen?

Hij riep alle juweliers uit het paleis bij zich om de kras te onderzoeken en te kijken wat er kon worden gedaan om die te herstellen. Ze waren het er unaniem over eens dat er niets aan te doen was zonder nog meer schade te veroorzaken.

De koning was er totaal door van streek en loofde een grote beloning uit aan de juwelier die de robijn van de koning zou kunnen repareren. Diverse juweliers zagen hun kans schoon, maar allen moesten toegeven dat er inderdaad niets aan te doen was.

Een paar dagen later zei een van de dienaren van de koning dat hij had gehoord over een oude, gepensioneerde juwelier in een verre uithoek van het land, die heel veel ervaring zou hebben met het werken aan beschadigde edelstenen. Dus werd deze juwelier prompt ontboden; een paar dagen later kwam hij aan, een kleine, kromme, oude man in tamelijk sjofele kleren. De hoveniers van de koning deden erg minachtend en zeiden tegen de koning dat hij zijn tijd verdeed. Maar de koning drong erop aan dat de oude man de beschadigde edelsteen te zien kreeg. Hij keek er een tijdje zeer aandachtig naar en zei toen tegen de koning: “Ik kan uw robijn niet repareren, maar als u wilt, kan ik hem mooier maken.” De koning was een beetje sceptisch maar hij wilde per se dat er iets gebeurde, dus stemde hij ermee in.

Aldus ging de oude juwelier aan het werk met slijpen en polijsten. Een paar dagen later keerde hij terug. Op de edelsteen van de koning had hij een zeer verfijnde roos gegraveerd waarvan de steel werd gevormd door de kras.

De deugden van de vingers

hand5.png

  • De belangrijkste vinger

De vijf vingers kregen ruzie over de vraag wie van hen de belangrijkste was.

“Ik ben zeker de belangrijkste”, beweerde de duim, “omdat ik de sterkste ben. Bovendien gebruiken de mensen mij om aan te duiden dat ze iets heel goed vinden.”

“Papperlapap!” zei de wijsvinger, “ik ben de belangrijkste, want ik ben de vinger van de wijsheid: de mensen gebruiken me om naar iets te wijzen.”

“Dat is toch belachelijk,” zei de middelvinger minachtend. “Ik ben de grootste en daarom zie ik het verst. Bovendien leerde de Boeddha dat de middenweg naar verlichting leidt. En ik sta in het midden van ons vijven.”

“Sorry, maar je vergist je,” zei de vierde vinger. “Ik ben de belangrijkste, want ik ben de vinger van de liefde. Wanneer twee verliefden zich gaan verloven schuiven ze een gouden ring  aan mij en ook als ze trouwen draag ik de ring van eeuwige trouw; dus, ik ben de vinger van de liefde en liefde is de grootste kracht van de wereld. Daarom ben ik de belangrijkste van ons allemaal.”

“Neem me niet kwalijk,” zei na een moment van stilte de pink. “Ik weet wel dat ik klein en niet bijzonder sterk ben.  Over het algemeen schenkt men maar weinig aandacht aan mij. Maar …. als  men zijn vingers verstrengelt en de handen tot een kommetje voor de borst vouwt om tot de Heilige te bidden, dan ben ik het dichtst bij het hart waar de Heilige woont en zo kan ik het meest belangrijke met jullie delen.”

Stilte is het water voor de ziel

stilte2.png

  • De waterdruppel

Stel je eens voor: je staat in je tuin en je wil wat bloemen planten, maar het heeft al weken niet geregend en de aarde is droog en gebarsten. Bloemen planten gaat nu niet lukken, daar is de aarde te hard voor.

Het is wachten op de eerste regenbui. Je kijkt omhoog en ziet in de verte een wolk aankomen drijven.

Eindelijk regen! Als de wolk precies boven je tuin hangt, zie je de eerste dikke regendruppel naar beneden komen. De druppel raakt de grond, maar die is echter te hard en uitgedroogd om haar op te nemen. Hij blijft op de aarde liggen. De waterdruppel kan de aarde niet voeden, de aarde is niet ontvankelijk, ze heeft te lang geen water gehad.

Stilte is als een waterdruppel, het is voedsel voor de ziel. Zorg dat je ontvankelijk blijft door regelmatig van haar te drinken.

 

Zuiverste waarheid

waterboek

  • Het waterboek

Op een dag vroeg de leerling aan de meester: “Kunt u mij een boek aanbevelen waarin de waarheid achter het mysterie van het leven beschreven wordt?”

De meester, die zelf ook een paar boeken in zijn kast had staan, greep naar een boek dat ging over de geheimen en de wonderbaarlijke vermogens van water en over de betekenis van water voor ons leven op aarde. Hij gaf het boek aan zijn leerling en zei: “Neem het tussen je beide handen en wring het uit!”

De leerling keek verbaasd, maar deed wat hem gezegd werd. Hij kneep en wrong, maar de meester zei: “Je moet harder knijpen.”

De leerling deed zijn best, doch de meester riep: “Kom op! Harder!”

Dit ging een tijdje zo door. Eindelijk gaf de leerling het op, niet wetend wat de bedoeling hiervan was.

De meester vroeg hem: “En, heb je er water uit kunnen persen?”

“Nee, natuurlijk niet!”

“Zie je,” zei de meester, “uit een boek over water komt geen water, en over een boek over waarheid komt nooit de waarheid zelf.”

Stilte zegt meer dan je denkt

stilte.png

  • Het antwoord

“Wat is het wezen van het zelf?” wilde een groot heerser van een zenmeester weten.

De wijze deed er het zwijgen toe.

“Ik vroeg je wat het wezen van het zelf is?” herhaalde de man ongeduldig. Maar de meester zweeg.

Verstoord riep de heerser: “Ben je soms doof? ik vroeg je wat het wezen van het zelf is. Ik wil nu meteen het antwoord van je horen!”

De meester antwoordde kalm: “Ik heb je al drie keer antwoord gegeven. Maar je luistert niet naar me. Het wezen van het Zelf is stilte.”

Teken van wijsheid

fluit herder.png

  • Wijsheid uit de bron

Een meester onderrichte zijn leerling Ali in de diepste geheimen van de wijsheid, en beval hem deze geheimen in zijn hart te bewaren en er nooit over te spreken, opdat de wijsheid niet misbruikt zou kunnen worden.

Ali hield de geheimen veertig dagen in zichzelf verborgen zoals een zwangere vrouw haar kind draagt. Maar op een dag kon hij het niet langer volhouden, hij moest erover spreken maar dat mocht hij niet. In zijn nood liep hij het bos in en kwam bij een bron. Hij boog voorover, duwde zijn hoofd onder water en riep zijn geheimen het water in. Toen voelde hij zich verlost en de benauwenis was verdwenen. Na enkele dagen groeide naast de bron een rietstengel. Het groeide en groeide, en al heel gauw was het zo groot als een mens.

Een jonge schaapherder kwam bij de bron om te drinken. Terwijl hij zijn dorst leste, werd ineens zijn hart verlicht. Zijn blik viel op de grote rietstengel, hij sneed het af en maakte er een fluit van. Terwijl hij zijn schapen hoedde, speelde hij op de fluit. Mensen die voorbijtrokken hoorden zijn fluitspel en begonnen te huilen van ontroering en verrukking. Zelfs de schapen kwamen bij elkaar om naar zijn spel te luisteren.

De faam van de fluitspelende herder verspreidde zich al snel door het hele land.

Uiteindelijk hoorde ook de wijze meester van de schaapherder en zijn spel, en hij wenste de herder te zien. Deze werd bij hem gebracht en de meester verzocht hem op zijn fluit te spelen. Toen de herder speelde werden de harten van de leerlingen, die op dat moment bij de meester waren, verlicht, en de verrukking was zo intens dat iedereen zijn tranen de vrije loop liet.

En de meester zei met een geheimzinnige glimlach: “De melodie van de fluit vertelt van de geheimen die ik Ali eens heb toevertrouwd – hij heeft dus toch gesproken.”