De deugden van de vingers

hand5.png

  • De belangrijkste vinger

De vijf vingers kregen ruzie over de vraag wie van hen de belangrijkste was.

“Ik ben zeker de belangrijkste”, beweerde de duim, “omdat ik de sterkste ben. Bovendien gebruiken de mensen mij om aan te duiden dat ze iets heel goed vinden.”

“Papperlapap!” zei de wijsvinger, “ik ben de belangrijkste, want ik ben de vinger van de wijsheid: de mensen gebruiken me om naar iets te wijzen.”

“Dat is toch belachelijk,” zei de middelvinger minachtend. “Ik ben de grootste en daarom zie ik het verst. Bovendien leerde de Boeddha dat de middenweg naar verlichting leidt. En ik sta in het midden van ons vijven.”

“Sorry, maar je vergist je,” zei de vierde vinger. “Ik ben de belangrijkste, want ik ben de vinger van de liefde. Wanneer twee verliefden zich gaan verloven schuiven ze een gouden ring  aan mij en ook als ze trouwen draag ik de ring van eeuwige trouw; dus, ik ben de vinger van de liefde en liefde is de grootste kracht van de wereld. Daarom ben ik de belangrijkste van ons allemaal.”

“Neem me niet kwalijk,” zei na een moment van stilte de pink. “Ik weet wel dat ik klein en niet bijzonder sterk ben.  Over het algemeen schenkt men maar weinig aandacht aan mij. Maar …. als  men zijn vingers verstrengelt en de handen tot een kommetje voor de borst vouwt om tot de Heilige te bidden, dan ben ik het dichtst bij het hart waar de Heilige woont en zo kan ik het meest belangrijke met jullie delen.”

Stilte is het water voor de ziel

stilte2.png

  • De waterdruppel

Stel je eens voor: je staat in je tuin en je wil wat bloemen planten, maar het heeft al weken niet geregend en de aarde is droog en gebarsten. Bloemen planten gaat nu niet lukken, daar is de aarde te hard voor.

Het is wachten op de eerste regenbui. Je kijkt omhoog en ziet in de verte een wolk aankomen drijven.

Eindelijk regen! Als de wolk precies boven je tuin hangt, zie je de eerste dikke regendruppel naar beneden komen. De druppel raakt de grond, maar die is echter te hard en uitgedroogd om haar op te nemen. Hij blijft op de aarde liggen. De waterdruppel kan de aarde niet voeden, de aarde is niet ontvankelijk, ze heeft te lang geen water gehad.

Stilte is als een waterdruppel, het is voedsel voor de ziel. Zorg dat je ontvankelijk blijft door regelmatig van haar te drinken.

 

Zuiverste waarheid

waterboek

  • Het waterboek

Op een dag vroeg de leerling aan de meester: “Kunt u mij een boek aanbevelen waarin de waarheid achter het mysterie van het leven beschreven wordt?”

De meester, die zelf ook een paar boeken in zijn kast had staan, greep naar een boek dat ging over de geheimen en de wonderbaarlijke vermogens van water en over de betekenis van water voor ons leven op aarde. Hij gaf het boek aan zijn leerling en zei: “Neem het tussen je beide handen en wring het uit!”

De leerling keek verbaasd, maar deed wat hem gezegd werd. Hij kneep en wrong, maar de meester zei: “Je moet harder knijpen.”

De leerling deed zijn best, doch de meester riep: “Kom op! Harder!”

Dit ging een tijdje zo door. Eindelijk gaf de leerling het op, niet wetend wat de bedoeling hiervan was.

De meester vroeg hem: “En, heb je er water uit kunnen persen?”

“Nee, natuurlijk niet!”

“Zie je,” zei de meester, “uit een boek over water komt geen water, en over een boek over waarheid komt nooit de waarheid zelf.”

Stilte zegt meer dan je denkt

stilte.png

  • Het antwoord

“Wat is het wezen van het zelf?” wilde een groot heerser van een zenmeester weten.

De wijze deed er het zwijgen toe.

“Ik vroeg je wat het wezen van het zelf is?” herhaalde de man ongeduldig. Maar de meester zweeg.

Verstoord riep de heerser: “Ben je soms doof? ik vroeg je wat het wezen van het zelf is. Ik wil nu meteen het antwoord van je horen!”

De meester antwoordde kalm: “Ik heb je al drie keer antwoord gegeven. Maar je luistert niet naar me. Het wezen van het Zelf is stilte.”

Teken van wijsheid

fluit herder.png

  • Wijsheid uit de bron

Een meester onderrichte zijn leerling Ali in de diepste geheimen van de wijsheid, en beval hem deze geheimen in zijn hart te bewaren en er nooit over te spreken, opdat de wijsheid niet misbruikt zou kunnen worden.

Ali hield de geheimen veertig dagen in zichzelf verborgen zoals een zwangere vrouw haar kind draagt. Maar op een dag kon hij het niet langer volhouden, hij moest erover spreken maar dat mocht hij niet. In zijn nood liep hij het bos in en kwam bij een bron. Hij boog voorover, duwde zijn hoofd onder water en riep zijn geheimen het water in. Toen voelde hij zich verlost en de benauwenis was verdwenen. Na enkele dagen groeide naast de bron een rietstengel. Het groeide en groeide, en al heel gauw was het zo groot als een mens.

Een jonge schaapherder kwam bij de bron om te drinken. Terwijl hij zijn dorst leste, werd ineens zijn hart verlicht. Zijn blik viel op de grote rietstengel, hij sneed het af en maakte er een fluit van. Terwijl hij zijn schapen hoedde, speelde hij op de fluit. Mensen die voorbijtrokken hoorden zijn fluitspel en begonnen te huilen van ontroering en verrukking. Zelfs de schapen kwamen bij elkaar om naar zijn spel te luisteren.

De faam van de fluitspelende herder verspreidde zich al snel door het hele land.

Uiteindelijk hoorde ook de wijze meester van de schaapherder en zijn spel, en hij wenste de herder te zien. Deze werd bij hem gebracht en de meester verzocht hem op zijn fluit te spelen. Toen de herder speelde werden de harten van de leerlingen, die op dat moment bij de meester waren, verlicht, en de verrukking was zo intens dat iedereen zijn tranen de vrije loop liet.

En de meester zei met een geheimzinnige glimlach: “De melodie van de fluit vertelt van de geheimen die ik Ali eens heb toevertrouwd – hij heeft dus toch gesproken.”

God en de twee koningen

twee koningen
God wilde de wijsheid van zijn koningen op de proef stellen. Hij liet een koning komen die om zijn wreedheid en hebzucht bekend stond en zei tegen hem: ‘Ik wil dat je een reis onderneemt en op zoek gaat naar een waarachtig goed mens. Als je die gevonden hebt, breng je hem bij me.’

De koning gehoorzaamde, zij het met tegenzin, en ging op zoek. Na vele jaren over de wereld gezworven te hebben kwam hij terug bij god en zei: ‘Heer ik ben overal geweest, heb alle landen van de wereld bezocht, maar ik kon geen enkel waarachtig goed mens vinden. Alle mensen zijn wreed en hebzuchtig.’

God liet een andere koning komen die bekend stond om zijn goedheid en zijn onbaatzuchtigheid . Hij zei tegen de tweede koning: ‘Ik wil dat je een reis onderneemt en op zoek gaat naar een door en door slecht en wreed mens. Als je die gevonden hebt, breng je hem bij me.’ En de tweede koning ging op weg.

Vele jaren zwierf hij over de wereld rond, op zoek naar een door en door slecht en wreed mens. Uiteindelijk kwam hij terug bij God en zei: ‘Heer, er zijn veel mensen die fouten maken, vaak omdat ze zelf ooit zijn mishandeld, onderdrukt, misleid, of omdat ze in onwetendheid zijn opgevoed, maar ik kon geen mens vinden die door en door slecht en wreed is. In hun hart zijn alle mensen goed.’

In de stilte die hierop volgde zagen de twee koningen elkaar, staande voor God. En de wrede en hebzuchtige koning zag dat naast hem een goed mens stond. En in de nabijheid van God werd hem duidelijk dat hij, juist omdat hij deze mens kon herkennen, zelf ook wel een kern van goedheid in zijn hart moest dragen.

Verder kijken…

wijze-les

  • Wijze les

Op een dag vraagt een leraar aan zijn leerlingen om zich voor te bereiden op een test. De leraar legt bij iedere leerling een omgekeerd blad op tafel. Nadat de leraar alle bladen heeft uitgedeeld, zegt hij: “Draai nu het blad maar om en kijk ernaar.” Tot ieders verbazing is het een wit vel met in het midden een zwarte stip.

De leraar zegt vervolgens: “Schrijf een essay over wat je ziet.” Alle leerlingen zijn verbaasd en beginnen te schrijven. Na verloop van tijd leveren ze hun essay bij de leraar in. De leraar kijkt naar de verhalen en iedereen wacht in spanning af.

“Zo,” zegt de leraar “deze test diende als een les in het leven. Geen één van jullie sprak over het mooie witte vel. Eenieder heeft zijn aandacht gericht op de zwarte stip. Hetzelfde gebeurt in ons leven. In het leven hebben we een groot wit vel om naar te kijken, maar we richten ons vaak op de zwarte vlekken.”

“Het leven is een geschenk van de natuur, aan ons gegeven met liefde en genegenheid. We krijgen genoeg redenen om het leven te vieren en te genieten van de wonderen die iedere dag gebeuren.”