Je eigen plan trekken

ezel.png

  • Je eigen weg gaan

Op een dag gingen een vader en zoon met een ezel op pad. De vader wilde lopen en zette zijn zoon op de rug van de ezel. Zo gingen zij op weg tot zij mensen tegenkwamen die zeiden: ‘Zie daar de wereld op zijn kop. Die gezonde jongen zit rustig op de ezel, terwijl zijn arme, vermoeide vader nauwelijks vooruit komt.’

De jongen hoorde dit, schaamde zich en stapte af. Hij wilde dat zijn vader verder op de ezel zou rijden. Zo liepen ze voort. Even later hoorden ze: ‘Moet je dat zien. Wat een ontaarde vader, die zelf lekker op de ezel zit en zijn kind laat lopen.’

Na dit verwijt zei de zoon: ‘Kom, laten we samen op de ezel rijden.’ Zo vervolgden ze hun weg tot zij mensen tegenkwamen die zeiden: ‘Kijk, dat arme beest. Zijn rug zakt door onder het gewicht van hen beiden, wat een dierenbeulen.’

Daarop zei de jongen: ‘Laten we allebei te voet gaan, dan kan niemand ons nog verwijten maken.’ Zo liepen ze verder achter hun ezel. Tot voorbijgangers commentaar leverden: ‘Zie deze dwazen. Ze lopen in de brandende zon en geen van beiden denkt eraan op de ezel te gaan zitten.

Vader richtte zicht tot zijn zoon en zei: ‘Tja, mijn zoon, hoe je je ook gedraagt, op- en aanmerkingen zullen er altijd in overvloed zijn. Volg daarom altijd wat je eigen hart je ingeeft.’

Advertenties

Investeren in de toekomst

graankorrel

  • De mier en de graankorrel

Een graankorrel, die na de oogst op het veld was blijven liggen, wachtte op regen, zodat hij zich kon laten wegzinken in de aarde. Toen kwam er een mier. Ze zag de graankorrel, sjorde hem op haar rug en begon moeizaam de lange weg naar haar nest. De graankorrel drukte op haar kleine, taaie lijf en leek steeds zwaarder te worden.

‘Waarom sjouw je zo? Waarom leg je me niet neer?’ vroeg de graankorrel.

De mier hijgde: ‘Als ik je niet meeneem, hebben we geen eten voor de winter. Wij mieren zijn met zo velen en elk van ons moet zoveel mogelijk voedsel naar de voorraadkamer slepen.’

‘Maar ik ben niet gemaakt om zomaar opgegeten te worden’, zei de graankorrel.

‘Ik ben een zaadje, vol leven. Ik ben er om uit te groeien tot een grote plant. Luister naar me, laten we samen een overeenkomst sluiten.’

De mier was blij dat ze even kon uitrusten. Ze legde de graankorrel neer en vroeg: ‘Wat is een overeenkomst?’ De graankorrel zei: ‘Als je me hier op de akker laat liggen, in plaats van me mee te slepen naar je nest, dan zal ik je honderd graankorrels schenken voor je voorraadkamer.’

De mier dacht na. Honderd korrels in ruil voor één enkele? Maar dat was een wonder!

‘Hoe gebeurt het dan?’ vroeg ze.

‘Dat is een geheim’, antwoordde de graankorrel, ‘dat is het geheim van het leven. Graaf nu een klein kuiltje in de grond, begraaf me daarin en kom dan over een jaar terug.’

Er ging een jaar voorbij. De mier keerde terug. En de graankorrel had woord gehouden.

  • Naar een vertelling van Leonardo da Vinci

Verkeerde aandacht

baard.png

  • De baard

Een leerling van een wijze meester had een eerbiedwekkende baard, waarop hij zeer trots was.

Een groot deel van zijn tijd bracht hij door in overpeinzing en beoefening van die dingen die het groeien van de wijsheid bevorderen, maar hij schonk ook een behoorlijk deel van zijn aandacht aan zijn baard die hij als een teken van grote waardigheid beschouwde.

Op een dag vroeg hij zijn meester: “Meester, kunt u mij zeggen waarom ik tot nu toe nog geen teken van spirituele vooruitgang ervaren heb? “

De meester antwoordde: “Je gedachten zijn te vaak bij je baard! “

De leerling was teleurgesteld en hij begon zijn baard haar voor haar uit te trekken, en bij elk haar dat hij had losgerukt van zijn gezicht verweet hij zich het feit dat hij zoveel aandacht had besteed aan zijn baard, tenslotte was een baard ook maar een vergankelijk iets.

Maar de tekenen van spiritueel ontwaken kwamen niet.

Weer vroeg hij zijn meester: “Meester, ik ervaar nog steeds geen enkele spirituele vooruitgang.”

Toen zei de meester: “Vroeger schonk je te veel aandacht aan de eerbiedwekkende schoonheid van je baard, maar nu, bij het uittrekken van je haren, wijd je nog meer gedachten aan je baard!”

 

Verlies niet de les

.monnik.png

  • Het wiel

We denken vaak dat we onze tijd economisch indelen en dat allerlei middelen ons behulpzaam zijn. We denken dat die middelen ons leven gemakkelijker maken en dat we daar gelukkig van worden. De vraag is of dat altijd zo werkt..?

Er was eens een monnik die erg van stilte, contemplatie en mediteren hield, maar om dat kúnnen doen, moest hij wel zorgen dat hij genoeg eten en drinken had. Er was een boerderij in de buurt waar hij iedere dag heen ging voor melk en wat eten.

Op een dag zei de boer: “Luister eens, nu kom je hier elke dag. Waarom neem je zelf geen koe? Die laat je gewoon grazen dan heb je elke dag melk en hoef je dat hele eind niet te lopen en kan je langer mediteren.” De monnik vond dat nog niet zo’n slecht idee, maar hoe moest hij dan warm eten? “Nou,” zei de boer, “net als ik en iedereen, zoek een vrouw, die zorgt wel voor je eten terwijl jij mediteert.” Zogezegd, zo gedaan. De monnik zocht een vrouw, hij trouwde en leefde zoals iedereen.

Na een tijdje zei de vrouw: “Wat zou je denken van kinderen?” De monnik wist zich geen raad en vroeg de boer om advies. Die zei: “Dat kun je rustig doen. Je vrouw zorgt voor de kinderen en de kinderen kunnen straks helpen met melken zodat jij meer tijd overhoudt.”

Tien jaar later stond er een gigantische onderneming en de monnik kwam nooit meer aan mediteren toe…

Tel geen dagen

 

tijd

  • Wat is tijd?

Hoog in de bergen woonde een wijze kluizenaar. Op een dag kreeg hij bezoek van een groep reizigers. Ze vroegen hem honderduit over zijn leven tot één van de mensen hem vroeg naar de betekenis van tijd. De kluizenaar werd stil en antwoordde enige tijd later: “Ik zal jullie een verhaal vertellen over een man die wiens hart volkomen opging in het Licht van de Grote Geliefde. Geen dag, geen uur ging voorbij zonder dat zijn Liefde voor dat Licht in zijn hart vlamde. Zijn doen en laten waren er helemaal door vervuld. Velen dachten echter dat hij niet goed bij zijn verstand was.”

Op een dag kwam er een geleerde naar hem om hem uit zijn waan te bevrijden. Hij wilde hem duidelijk maken hoeveel jaren van zijn leven hij had verspild en daarom vroeg hij hem: “Zeg me, hoe oud ben je?” Hij moest de vraag een paar keer herhalen voordat zijn woorden tot de man doordrongen. Alsof hij wakker werd uit een droom keek de man de geleerde aan en antwoordde met zachte stem: “Ik ben duizend en vijftig jaren oud.” “Wat… wil je me soms voor de gek houden?” riep de geleerde verbaasd uit. “Dat kan niet, niemand wordt zo oud, misschien ben je inderdaad zo dwaas als de mensen beweren!”

Maar de man keek kalm naar de uitbarsting van de geleerde en toen deze enigszins tot bedaren kwam zei hij: “Ik ben duizend en vijftig jaar. Waarom ben je daar zo verbaasd over? Duizend jaar duurde het ogenblik dat ik het Licht van de Grote Geliefde voor het eerst in mijn hart mocht schouwen, en vijftig is het aantal jaren dat ik moest wachten tot dit wonder gebeurde.”

 

Verlangen vraagt durf

zaden

  • Twee zaden

Twee zaden lagen naast elkaar in de aarde.

Het ene zaad zei: “Ik wil graag groeien! Mijn wortels diep in de aarde sturen, mij als een klein plantje door de aarde heen breken om dan samen met het zonlicht krachtig omhoog te groeien. Dan zullen mijn bladeren zich ontvouwen en ik zal met hen de komst van de lente vieren. De zon zal me verwarmen, de wind mag me heen en weer bewegen en ik zal de ochtenddauw op me voelen. Ja, ik wil graag groeien!”

En zo groeide dit zaad op tot een krachtige plant.

Het tweede zaad sprak: “Ik ben bang. Als ik mijn wortels diep in de aarde stuur, weet ik niet wat me daar wacht. Ik vrees dat het mij pijn doet of dat mijn stam er schade door zal lijden als ik door de aarde heen breek. Ik weet ook niet wat daar boven de aarde op me loert. Er kan zoveel gebeuren als ik groei… Nee, ik blijf liever hier in veiligheid en wacht af tot het nog veiliger wordt.”

En zo bleef dat zaad in de aarde en wachtte.

Op een ochtend kwam er een kip voorbij. Ze scharrelde met haar poten in de aarde naar iets eetbaars. Na een poosje vond ze het wachtende zaad en at het op.

Waar geluk kost weinig

wheel of life.png

  • Het levenswiel

De meester merkte dat veel inwoners van zijn dorp bezeten waren van geld, en dat deze geldzucht dikwijls ten koste ging van de overige dorpelingen en vele ruzies bracht.

Hij riep iedereen bijeen en zei: “Het fortuin van de mens is als een draaiend wiel. Hij die bovenaan zit en lacht is een dwaas, want zodra het wiel begint te draaien, kan hij lager terechtkomen dan degene om wie hij zo lachte. Wie onder aan het wiel ligt en zijn lot beweent, is ook een dwaas. Juist het feit dat hij zich op de laagste plaats bevindt, betekent dat zodra het wiel zich in beweging zet, zijn kansen verbeteren. Beiden zouden zich de gedachte eigen moeten maken dat het fortuin is als een spinnewiel – zonder blijvende waarde voor de mens die zich op de rand van het wiel ophoudt. Alleen de mens die zich in het middelpunt van het wiel bevindt ontvangt de waarde die eeuwig is.