Galerij

Wanneer je verliest…

verdwijnen.png

  • Verdwijnen

Roos is op bezoek bij haar moeder Louise in Noorwegen om de verjaardag van halfbroertje Bengt te vieren. Het welkom is niet al te hartelijk. Bengt is boos omdat Roos een lange tijd weg is geweest en de verhouding tussen Roos en Louise is sinds jaar en dag stekelig. Met Bengt is het snel bijgelegd, maar bij Louise ligt het een stuk moeilijker. Ze is echter vastbesloten om haar moeder te bereiken. Het bezoek van Roos heeft dit keer namelijk nog een reden. Ze is bij haar familie om te vertellen dat ze ongeneeslijk ziek, waardoor dit de laatste kans op verzoening met haar moeder is.

Op uitmuntende wijze worden in Verdwijnen de onderlinge verschillen tussen moeder en dochter tegen elkaar uitgespeeld. Boudewijn Koole toont zich in dit moeder-dochterdrama een meester in de subtiliteit: hij vertelt via de kleinste details van beelden en geluiden. Zo trekt hij je langzaam de gedachtewereld van hoofdpersoon Roos binnen, een vrouw die haar stugge, naar Noorwegen geëmigreerde moeder bezoekt om te vertellen dat ze dodelijk ziek is.

Eenvoudig gaat dat niet. Het contact tussen Roos en moeder Louise verloopt uiterst stroef – uit halve woordjes valt op te maken dat het waarschijnlijk al jaren zo gaat.

‘Moet dat zo kort?’, vraagt dochter terwijl moeder de nagels van een van haar sledehonden knipt. ‘Anders zou ik het niet doen’, klinkt het afgemeten.

Waar Roos sociaal losjes is, zelfs gaat duiken met haar Noorse halfbroertje Bengt, daar is Louise een ijskonijn. Het verschil zit ook in hun beroepen: Roos werkt aan een boek, Louise is pianolerares. Zoeker en piekeraar versus koele perfectionist. Op uitmuntende wijze worden hun onderlinge verschillen tegen elkaar uitgespeeld door Rifka Lodeizen (Roos) en Elsie de Brauw (Louise).

Roos voelt zich beduidend vrijer bij vroege puber Bengt (Marcus Hanssen), die op zijn beurt gebiologeerd is door haar. Hij componeert behoorlijk ingenieuze en sfeerrijke soundscapes op zijn computer, vooral van de galmende ijspegels in een grot in de buurt, en maakt nu ook opnamen van haar ademhaling terwijl ze slaapt.

Koole filmt het als tedere en liefdevolle toenaderingen, vindt met Bengts opnamen een poëtische vorm om Roos’ sterfelijkheid te benadrukken, tegelijkertijd wijst hij de subtiele seksuele spanning tussen de twee ook niet helemaal af. Verhoudingen tussen mensen, ook die tussen een kind en veertiger, zijn levensecht doch allesbehalve vanzelfsprekend, in Verdwijnen.

 

Galerij

Hoe denkt u over hemel en hel?

hemel-en-hel

  • De maaltijd in hemel en hel

Een man verbaasde zich al sinds zijn jeugd over de dingen die de mensen elkaar vertelden over de hemel en de hel. Zo hoorde hij hen zeggen dat de hemel een goede plaats was en de hel een slecht oord. De hemel zat barstensvol engelen en heiligen, terwijl de hel overbevolkt was met duivels, kwade geesten en gemene lieden. De man wist niet goed wat hij hiermee moest. Volgens hem kon je slechts een oordeel over deze twee oorden hebben als je ze met eigen ogen had gezien.

Op een nacht werd hij gewekt door een engel die hem vroeg: ‘Ben je er nog altijd zo op gebrand om het verschil tussen hemel en hel te weten?’ ‘Ja,’ antwoordde de man, ‘ik wil niets liever weten dan waar ik terechtkom als ik doodga.’

Hierop nam de engel hem bij de hand en samen vlogen ze door een dichte, eindeloze duisternis tot ze bij een gesloten poort aankwamen. De engel duwde de zware deur open en zei: ‘Dit is de hel. Houd je ogen goed open en zorg er voor dat je geen detail mist.’

De man was zeer verbaasd. Er was, zoals hij verwachtte, geen duivel te zien in de hel, noch saters met bokkenpoten of eeuwige vuren waarin mensen brandden. Al wat hij zag was een gigantische zaal vol eettafels en elke tafel was volgeladen met de verrukkelijkste gerechten, schalen met het sappigste fruit, hoog opgestapelde taarten, de beste wijnen en de zachtste kazen. Zo ver hij kon zien zag hij mensen  aan deze beladen feesttafels zitten.

In eerste instantie benijdde hij hen, tot zijn blik op hun armen viel. Toen pas merkte hij op dat hun armen vanaf hun schouders veranderd waren in vorken. En deze vorken waren zo lang dat, hoezeer de feestgangers er ook hun best voor deden, ze niet in staat waren het voedsel naar hun mond te brengen. Hun vruchteloze pogingen waren zo frustrerend dat ze paars zagen van woede, haat en honger. De engel nam de man opnieuw bij de hand en leidde hem naar buiten. Voor de tweede keer vlogen ze door een dichte, koude duisternis, tot ze bij een andere poort aankwamen. De engel stopte, zwaaide de deur open en riep: ‘Mag ik je met vreugde presenteren: de hemel!’

In eerste instantie raakte de man in grote verwarring, want de hemel zag er exact hetzelfde uit als de hel! Het was precies dezelfde gigantische ruimte, en ook hier  stonden lange eettafels, volgeladen met de meest exquise gerechten uit alle delen van de wereld. Zelfs de feestgangers zagen er identiek uit: ook bij hen waren de armen veranderd in onhandige, lange vorken. Even dacht de man dat de engel een flauwe grap met hem uithaalde, totdat hij nog eens goed keek en het verschil opmerkte. De mensen in de hemel waren niet kwaad of hongerig, integendeel, ze lachten allemaal en waren goed doorvoed. Want deze mensen gebruikten allemaal hun lange gevorkte armen om hun buren te voeden. Ze werkten samen, ze hielpen elkaar en deelden het fantastische eten, zodat ze allemaal in gelijke mate aten, dronken en plezier hadden.

Galerij

Respect biedt vreugde

vijgen.png

  • Vijgen

‘Spreek alstublieft eens met onze zoon,’ vroeg een ouder echtpaar aan de burgemeester van het dorp. ‘Al het geld dat hij verdient geeft hij uit aan vijgen en wij krijgen niets. Wij zijn te oud om nog te werken. Ons spaargeld is bijna op en we zijn binnenkort veroordeeld tot honger lijden.’ De burgemeester beloofde dat hij de jongen zou aanspreken op zijn gedrag. En zo geschiedde. ‘Je ouders hebben je opgevoed en ervoor gezorgd dat jij een goede opleiding kon volgen. Nu zijn ze oud en laat jij ze aan hun lot over. En naar ik heb gehoord alleen maar omdat je zo verzot bent op vijgen. Als je een hart in je lijf hebt, stop je met die slechte gewoonte.’

De jongen schaamde zich diep. Hij nam de woorden van de burgemeester ter harte en deelde zijn inkomen voortaan met zijn ouders. Toen de vader de burgemeester tegen kwam bedankte hij hem uitbundig. ‘Maar wat ik niet begrijp is waarom u ons eerst vijf weken liet wachten.’ De burgemeester schoot in de lach. ‘Ik houd ook erg van vijgen en kan er maar moeilijk afblijven. Ik voelde dat ik niet het recht en de kracht had om jullie zoon te vermanen als ik niet eerst zelf vijf weken afzag van het eten van vijgen.’

Galerij

Geleende tijd

borrowed-time

  • Het wonder van genade

Borrowed Time vertelt het ontroerende verhaal van een sheriff die nog altijd worstelt met een ongeval uit zijn jeugd. En op het moment dat hij het allemaal niet meer ziet zitten, vindt hij toch de kracht om door te gaan.

Het mooie westen

Het korte verhaal in Borrowed Time smaakt wel naar meer en zou een mooie opening zijn voor een (arthouse?) film over de ‘jonge’ sherrif en hoe hij gekomen is tot waar hij staat, letterlijk en figuurlijk.

Het kostte 5 jaar tijd om deze korte film van 6,5 minuut te maken. Maar hij is dan ook prachtig! De film Borrowed Time is van Pixar-medewerkers Andrew Coats en Lou Hamou-Lhadj.

Er is ook een “why we made Borrowed Time”-feature, die nog eens uitlegt wat de makers dachten toen ze deze short hebben gemaakt, hoe het verhaal geëvolueerd is en hoe ze gekomen zijn waar ze zijn.

Galerij

Wie gehoord wil worden kwaakt niet

kraaiende haan.png

  • De kikkers en de haan

Een leerling vraagt aan zijn meester: ‘Is het goed om veel te praten?’ De leraar antwoordt: ‘Hoor de kikkers en luister naar de haan. De kikker kwaken de hele dag en de hele nacht. Niemand luistert er naar. De haan kraait ’s morgens maar een keer of drie. Iedereen weet dan dat er een nieuwe dag is aangebroken. Het is dus belangrijk om op het juiste moment iets te zeggen.’ De leerling knikt en doet er verder het zwijgen toe.

Galerij

De spiegel verdubbelt eenzaamheid

spiegel

  • Het zilver van de spiegel

Op een dag kwam een eenzame man bij de rabbi. Iedereen wist dat deze man steenrijk was en buitengewoon gierig.

De rabbi nam hem bij de hand en liep met hem naar het raam. ‘Kijk eens naar buiten’, zei hij. De rijkaard keek plichtmatig naar de drukke straat. Vertel eens wat je ziet’, vroeg de rabbi. ‘Allemaal mensen’, antwoordde de rijke man.

Weer nam de rabbi zijn hand en nam hem mee naar een grote spiegel. ‘Wat zie je nu?’ vroeg hij. ‘Nu zie ik me zelf’, antwoordde de rijkaard. ‘Juist’, zei de rabbi. ‘kijk het venster is van glas en de spiegel is van glas, maar het glas van de spiegel is bedekt met een laagje zilver. Op het moment dat je gaat verzilveren, zie je geen andere mensen meer. Je ziet dan alleen je zelf.’

 

Galerij

Vondeltjes – gezocht en aangeboden

img_2594

  • Prikkeldistels, doordenkertjes en breindbrekers

De missie van Vondel & Nassau is mensen en organisaties binnen het sociaal domein te inspireren bij hun werk. Dat doen wij dagelijks. Ook met prikkeldistels, doordenkertjes en breinbrekers.

Ons team van frisdenkers, dwarskijkers en kantelaars zoekt uitbreiding. Heb jijzelf interesse, of weet jij iemand die interesse zou kunnen hebben? Attendeer hem of haar dan op onze mogelijkheden. Of wijs de persoon in kwestie op onderstaand videofilmpje.

 

Geïnteresseerden kunnen bellen (088 0305000) of schrijven (Stadionstraat 11 b 9 te 4815 NC Breda) met Vondel  & Nassau. Zij kunnen hun belangstelling ook kenbaar maken via onze website: http://www.vondel-nassau.nl/over-ons/werken-bij/