Beroofd, gemarginaliseerd en genegeerd

mrs fang.png

  • Mrs. Frang

Een vrouw in een Chinees vissersdorp sterft aan de ziekte van Alzheimer. In een bescheiden kamer ergens in een dorp in Zuid-China ligt Fang Xiuying op haar sterfbed. Ze wordt omringd door het onverschillige geklets van familie en buren. Beroofd van al haar intellectuele vermogens door Alzheimer en haar fragiele lichaam wordt ze gemarginaliseerd en genegeerd. Alleen Wangs camera lijkt iets te geven om Xiuying.

Wang probeert haar onschuldige uitdrukkingen te traceren en te zoeken naar een spoor van menselijkheid. Hij produceert een beeld van de millenniumcultuur die door het kapitalisme wordt verslonden, waar geheugenverlies een algemene conditie is en de houding tegenover leven en dood radicaal is veranderd.

Filmmaker Wang Bing volgt in Mrs. Fang haar laatste levensfase in schier ondraaglijke, ongenadig objectieve shots. Zo shockerend dat doodgaan bijna banaal wordt. Heeft mevrouw Fang nog toestemming kunnen geven voor deze ontluisterende beelden? We weten het niet, zoals we hoegenaamd niets te weten komen over haar ogenschijnlijk betekenisloze leven. Huiveringwekkend.

Advertenties

Puberkwesties

blue my mind.png

Blue my mind

Mia kan het maar moeilijk bevatten maar het lijkt erop dat haar tenen langzaam maar zeker samengroeien. Het tienermeisje en haar ouders zijn recent verhuist naar een nieuw appartement in Zürich. Mia kan echter maar moeilijk overweg met haar ouders. Niet voor niets kiest ze op school vrienden uit die haar het grootste avontuur kunnen bieden. Wurgspelletjes, seks en drugs, Mia stort zich halsoverkop in dingen waarmee ze haar moed kan bewijzen om erbij te horen.

Het gaat dus niet helemaal goed met Mia. Ze is net verhuisd naar een nieuwe stad en kent niemand op haar nieuwe school. Haar ouders zijn als vreemden voor haar. Ze zoekt aansluiting bij het groepje coole meiden die hun dagen vullen met proletarisch winkelen, drank, drugs en feesten.

Maar er is meer met Mia aan de hand dan gewone puberkwesties. Ze drinkt zout water en verslindt de vissen uit haar moeders aquarium. Op de dag dat ze voor het eerst ongesteld wordt, ontdekt ze ook andere, vergaande veranderingen van haar lichaam – veel meer dan haar lief is. Met een dosis drank en drugs probeert ze dit te negeren en tegen te gaan, maar het onvermijdelijke voltrekt zich.

In Blue My Mind van de Zwitserse Lisa Brühlmann volgen we de 15-jarige puber Mia in haar zoektocht naar zichzelf, op een pad langs seks, drank, drugs en winkeldiefstal. Zulke coming-of-agefilms zijn inmiddels een bijna zelfstandig genre, maar deze gaat nog een stapje verder, want de lichamelijke en psychische metamorfose die Mia ondergaat, is wel heel erg overweldigend. Wat er precies met haar gebeurt, moet misschien maar beter in het midden blijven. Op papier klinkt het nogal ongeloofwaardig, maar dankzij de verder volstrekt realistische opzet van de film, werkt het merkwaardigerwijs heel goed.

De enorme wirwar aan gevoelens die komt kijken bij Mia’s metamorfose wordt ijzersterk in beeld gebracht door de jonge actrice Luna Wedler.

 

Romijn, slim op zijn eigen wijze

romijn.png

  • De zeventienjarige Lotte maakte een documentaire over haar autistische en zwakbegaafde broertje Romijn

Lotte wil graag dat de rest van de wereld kennismaakt met haar broertje Romijn zoals zij hem ziet: een autistische en zwakbegaafde jongen van 12, maar ook een heel bijzonder jongetje. En zeker niet dom, want hij kan zoveel meer. “Het is jammer, en eigenlijk ook niet eerlijk, dat hij allerlei labels opgeplakt krijgt.”

Hoe dat voor haar is, een broertje als Romijn, vindt ze moeilijk om zo 1, 2, 3 uitleggen. Het is immers haar enige broertje, dus ze weet niet beter. “Ik was zes toen hij werd geboren, en acht toen de diagnose autisme werd gesteld. Voor mij is Romijn dan ook gewoon zoals hij is. Een ontzettend lief en slim jongetje. Maar ook een jongetje dat bijvoorbeeld niet goed kan omgaan met veranderingen. Als we boodschappen gaan doen dan vertellen we hem van te voren naar welke winkels we gaan. Romijn denk dan heel rechtlijnig: stad, supermarkt, drogist, naar huis. Als we dan toch nog even naar een andere winkel willen dan is dat verwarrend voor hem en wil hij het niet.”

En nee, dat vindt ze niet lastig. Ze is wel gewend hoe het bij Romijn werkt. “Je kunt denken: jammer dat we niet iets spontaan kunnen doen, maar je kunt ook denken: stick to the plan. En soms kunnen we hem overhalen met snoep. Hij is dol op lolly’s, dus als we hem er een beloven dan wil hij toch nog wel even met ons iets doen wat we van te voren niet hadden afgesproken.”

Het plan om een documentaire over haar broertje te maken ontstond begin 2017 toen ze voor een filmfestival in haar woonplaats een klein filmpje over hem maakte. “Het was eigenlijk een soort trailer geworden, en het inspireerde me om meer te  filmen. Om mijn verhaal over hem te vertellen, wie hij is, en waarom hij doet zoals hij doet. Ik ben onder meer met hem mee naar school geweest en heb zijn juffen geïnterviewd, maar ook mijn ouders en een expert op het gebied van autisme. Ik wilde een compleet beeld geven van Romijn.”

Ze vindt het belangrijk dat mensen ook de andere kant van haar broertje zien. “De maatschappij heeft een label op hem geplakt: jij bent autist. Punt. En ik vind het niet eerlijk als hij alleen op die manier bekend staat, als een dom en retarded jongetje. Romijn is slim op zijn eigen manier. Hij kan dingen niet die wij wel kunnen, maar kan op zijn beurt weer dingen die wij niet kunnen. Hij kan bijvoorbeeld ontzettend goed onthouden. Elke video die hij op YouTube ziet kan hij na een keer woord voor woord meepraten. En de eerste keer dat hij het alfabet opnoemde deed hij dat achterstevoren. Autisme is echt niet alleen maar negatief. Romijn is slim op zijn manier.”

Dat het soms ook lastig is, ontkent Lotte niet. Als ze met haar ouders iets wil doen moeten ze zich altijd afvragen: als we dit doen, kan Romijn dat dan? Kan hij het aan? Zoiets als wintersport is voor een kind als Romijn teveel. Terwijl Lotte dat best wel graag wil doen. En met haar ouders drie weken backpacken zit er ook niet in. “Daar kun je heel lang boos om zijn, of je denkt: ik doe dat later wel. Ik heb gekozen voor dat laatste.

Hoewel het altijd om haar broertje draait zou ze hem voor geen goud willen ruilen. En laten we vooral niet vergeten dat zo’n broertje ook voordelen heeft. “Hij is twaalf, dus een puber. Maar mentaal is hij ongeveer vier jaar.  Ik heb dus niet zo’n irritant puberbroertje. Dat is echt een groot voordeel, hoor.”

Volg de facebookpagina van Romijn, de documentaire voor de laatste informatie.

Magie overleeft tijd

wonderstruck.png

  • Wonderstruck

‘Wonderstruck’ volgt het verhaal van twee personen, Rose en Ben, uit verschillende tijdsperiodes. In 1927 besluit Rose, die zich eenzaam voelt, naar New York te reizen om haar idool te ontmoeten. In 1977, nadat Ben zijn moeder verliest door een tragisch ongeluk, wordt hij gedwongen bij zijn oom en tante te gaan wonen. Wanneer hij vervolgens een aanwijzing in een boek van zijn moeder vindt waar zijn vader zou verblijven, trekt ook hij naar New York om zijn vader te vinden en te ontmoeten. Middels een mysterie zullen de paden van Ben en Rose op speciale wijze met elkaar kruisen.

Wonderstruck van Todd Haynes is een film over de veerkracht van kinderen. Hij gaat ook over de magie van de verbeelding die tijden kan overbruggen en levens kan verknopen.

Naar een scenario van Brian Selznick.

Stilistisch is Haynes’ film een tour de force. Het deel dat in 1927 speelt draaide hij in zwart-wit, het andere deel ademt in kleur en straatleven de late jaren zeventig.

Een prachtige familiefilm.

Oog om oog

Scred deer.png

  • The Killing of a Sacred Deer

In The Killing of a Sacred Deer speelt Colin Farrell hartchirurg Steven Murphy. Hij is getrouwd met de eveneens succesvolle arts Anna (Nicole Kidman) en vader van twee lieve kinderen. Hij wordt achterna gezeten door de vagelijk bedreigende jongeman Martin (Barry Keoghan). Martin eist vergelding voor de dood van zijn vader, die op de operatietafel van dokter Murphy is overleden. Om de balans te herstellen krijgt de chirurg van hem de opdracht een van zijn eigen familieleden te offeren, anders zullen vreselijke plagen zijn gezin treffen. Dat blijkt geen loos dreigement te zijn.

Maskers af

the work.png

  • The Work

Twee keer per jaar komt een groep mannen bijeen voor een vierdaagse therapiesessie in een verrassende setting: New Folsom Prison in Californië. De deelnemers zijn zowel veroordeelde moordenaars en bendeleden als mannen van buiten de gevangenismuur.

Rivaliteiten tussen verschillende bendes en rassen worden buiten de deur gehouden, om een zo veilig mogelijke omgeving te creëren.

Zonder commentaar en met de camera dicht op de getatoeëerde lijven volgt The Work drie van de buitenstaanders, die gaandeweg ontdekken dat hun angsten en problemen helemaal niet zo uniek en verschillend zijn als ze dachten, en dat ze minstens zoveel van de gevangenen kunnen leren als andersom. Want ook al zijn er begeleiders aanwezig, de mannen doen het vooral samen: er wordt gepraat – veelal over ontbrekende vaders – geschreeuwd, gevochten, en ook veel gehuild en getroost. Waarna een voor een de maskers worden afgedaan en de harnassen verdwijnen.

Een emotioneel, intens en bij vlagen hartverscheurend document dat alle vooroordelen over criminaliteit en mannelijkheid volledig op zijn kop zet.

Zelfs een doodlopende weg kent een weg terug

oude liefde.png

  • Oude liefde

Twee gescheiden zestigers zien elkaar voor het eerst na vele jaren als hun 40-jarige zoon plotseling komt te overlijden. In de maanden die volgen zoeken ze troost bij elkaar en laait hun oude liefde weer op.

Ze genieten van een onschuldige affaire, die ze geheim proberen te houden voor hun familie. Dat blijkt echter ingewikkelder te zijn dan bedacht. Net als het wegdrukken van onverwerkte problemen van vroeger. Voordat ze het weten raken zij net als hun families verstrikt in de gevolgen van deze grote liefde.