Verhoogde hartslag

120 bpm.png

  • 120 BPM

Terwijl aids al tien jaar slachtoffers maakte, werden in navolging van New York ook in Europa afdelingen van ACT UP (Aids Coalition To Unleash Power) opgericht. Dit om aandacht voor medicijnen en voorlichting af te dwingen. In 120 BPM sluit Nathan zich aan bij de activisten van ACT UP Parijs.

Hier leert hij Sean kennen en samen voeren ze actie tegen de maatschappelijke en politieke onverschilligheid rondom aids. De sterke en levendige persoonlijkheid van Sean laat Nathan niet onberoerd, maar al snel wordt hun liefde overschaduwd door de acties en de ziekte.

120 BPM is op het filmfestival van Cannes met een staande ovatie ontvangen en werd bekroond met de Grand Prix, die voor de gelegenheid ook de ‘Palme du Cœur’ werd genoemd. De film, met onder andere Nahuel Pérez Biscayart (El Aura, Julio) en Adèle Haenel (La Fille Inconnue), won de Fipresci prijs en de Queer Palm en is ook de Franse inzending voor de Oscars. Regisseur Robin Campillo maakte eerder Eastern Boys en Les Revenants. Hij was tevens zelf betrokken bij ACT UP Parijs en baseerde zo zijn film deels op eigen ervaringen.

Het resultaat is een film die werkt als een dans op het leven, in het aangezicht van ziekte en dood.

Advertenties

Loop met mij

  • Walk with me – Treed binnen in een wereld van bewustwording

walk with me.png

Walk With Me is een prachtige cinematografische reis in de wereld van mindfulness, waarin de wereldberoemde boeddhistische leermeester Thich Nhat Hanh centraal staat.

Thich Nhat Hanh komt oorspronkelijk uit Vietnam en heeft mindfulness naar het Westen gebracht.

Als spiritueel leider woont hij nu in Plum Village, een leefgemeenschap in rustiek Zuid-Frankrijk, waar hij samen met andere zen-boeddhistische monniken en -nonnen mindfulness tot een wereldwijd fenomeen heeft doen uitgroeien.

Walk With Me biedt een nooit eerder vertoonde toegang in deze gemeenschap. Drie jaar lang werden de levens van de bewoners van Plum Village gevolgd en komen existentiële vragen waarmee ze geconfronteerd worden aan bod in hun zoektocht naar acceptatie.

De wonderlijke documentaire wordt verteld door niemand minder dan de charismatische, Oscar-genomineerde Benedict Cumberbatch.

  • Walk With Me werd geregisseerd door Max Pugh & Marc J. Francis

Onafscheidelijk

indivisibili.png

  • Indivisibili

De 18-jarige zusjes Dasy en Viola treden als zangeressen op tijdens feestelijke gelegenheden, maar danken hun succes vooral aan het feit dat ze siamese tweelingen zijn: bij hun heupen zitten ze aan elkaar vast. Hun familie, wonend in een kustdorpje in de buurt van Napels, kan er goed van leven en hun goklustige, barse vader bestiert hun wel en wee. Maar het familiebedrijf wordt in zijn bestaan bedreigd als een chirurg bereid is de meisjes te opereren. Viola is bang de geborgenheid van haar huidige leven te verliezen, maar voor Dasy gloort hoop op een eigen leven.

Indivisibili van Edoardo De Angelis is een mooi, sprookjesachtig coming-of-ageverhaal met licht surreële trekjes.

Huisarrest

everything.png

  • Everything, Everything

Everything, Everything vertelt het onwaarschijnlijke liefdesverhaal van Maddy en Olly. De film is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Nicola Yoon.

Wat als je niet naar buiten mag, geen frisse lucht mag inademen noch het warme zonlicht op je gezicht kunt voelen? Wat als je die prachtige buurjongen nooit een kus zal kunnen geven…? Het overkomt de 18-jarige Maddy. Door haar ziekte mag ze de veilige luchtdichte omgeving van haar huis niet verlaten. Maar Maddy is nieuwsgierig, slim en vastberaden. Zeker wanneer ze verliefd wordt op haar buurjongen Olly wil ze de fascinerende buitenwereld verkennen en haar eerste liefde ervaren.

Wat begon met staren naar elkaar van achter het raam en met tekst berichtjes als enige communicatiemiddel, groeide uit tot een hechte band. Ondanks Maddy’s aandoening willen zij alles riskeren om bij elkaar te kunnen zijn, zelfs als dit betekent dat zij alles daardoor kunnen verliezen.

Lijf en lijden

cialo.png

  • Body (Cialo)

Een patholoog-anatoom, zijn anorectische dochter en een vrouwelijke psychiater die haar seksualiteit ontkent: de hoofdpersonen in Body blijken op heel verschillende manieren in de ban te zijn van het lichaam.

Janusz, Olga en Anna zijn de protagonisten in Szumowska’s vertelling over hoe de omgang met het lichaam symbool kan staan voor de levensopvatting van verschillende generaties in het huidige Polen.

Janusz is de oudere, door het leven getekende, licht verbitterde lijkschouwer en weduwnaar die dagelijks met dode lichamen – objecten – wordt geconfronteerd. Zijn dochter Olga haat haar lichaam en is zo anorectisch geworden dat haar vader haar naar een kliniek brengt. Daar komt ze onder behandeling van Anna, een psychologe die, na het verlies van een kind, alleen in een flat leeft met een grote dog. Anna zet zich volledig in voor haar patiënten die ze met behulp van ‘primal scream’-therapie probeert te bevrijden van obsessies en neuroses, thuis houdt ze spiritistische seances om de geesten van de doden op te roepen. Haar eigen lichaam beschouwt ze als seksloos.

https://youtu.be/BuakADd8Ds8

Regisseur Malgorzata Szumowska (1973) weet het thema zo neer te zetten dat niet de zwaarte van de dood overheerst maar het leven een kans krijgt. Op de voorgrond staan de persoonlijke betrekkingen – tussen vader en dochter, tussen dochter, psycholoog en vader – en ook de meer zwart-komische, absurde kanten van de hedendaagse Poolse maatschappij krijgen een gezicht.

Szumowska’s zesde speelfilm won de Audience Award voor beste Europese film (European Film Awards) en de European Film Award voor Best European Editor. Ze werd genomineerd voor een European Film Award voor beste Europese regisseur.

Zeurende geluksdrang

happy film.png

  • The Happy movie

De Oostenrijkse grafisch ontwerper Stefan Sagmeister is beroemd, woont in New York, en is zeer succesvol. Toch voelt hij een leegte en gaat op zoek naar geluk.

Drie wegen bewandelt hij: meditatie, cognitieve gedragstherapie en medicatie. In de documentaire The Happy Film volgen we zijn queeste. Zijn gids is de bekende psycholoog Jonathan Haidt – die de nuchterheid zelve blijkt. Sagmeister houdt steeds op een schaal van 1 tot 10 bij wat de ‘interventies’ bij hem teweegbrengen, maar punt is dat hij ook driemaal hartstochtelijk verliefd wordt: lastige factoren die de ‘zuiverheid’ van de metingen danig verstoren. Haidt denkt hem nog te helpen door het verschil uit te leggen tussen (duurzame) kameraadschappelijke en (kortstondige) passionele liefde, maar het paradepaardje Sagmeister slaat diens goede raad in de wind.

Stefan is de exemplarische moderne mens voor wie het beste niet goed genoeg is, en die zijn coregisseur weliswaar machteloos ziet sterven aan ongeneeslijke kanker, maar bij wie dat niet leidt tot enige relativering van zijn exhibitionistische geluksstreven. Hij is bereid daar ook medisch alles voor uit de kast te trekken, en krijgt een arts zover hem de SSRI Lexapro voor te schrijven. ‘I love Big Pharma!’, roept hij uit.

Over de schreef

lamant double.png

  • L’amant double – In therapie bij een tweeling

Chloé, 25 jaar, woont alleen, heeft geen contact met haar moeder, kent haar vader niet en was als kind ‘een ongelukje’. Ze voelt zich ‘leeg’.

Al in de eerste tien minuten van L’amant double (regie: François Ozon) komen we dat allemaal te weten als ze op aanraden van haar gynaecoloog een psychiater consulteert vanwege onverklaarde buikklachten. Die psychiater gaat vervolgens professioneel behoorlijk over de schreef als hij een verhouding met haar begint en met haar gaat samenwonen. Dan ontdekt Chloé dat haar geliefde een deel van zijn leven verborgen houdt. Hij heeft een tweelingbroer, die ook psychiater is, en die zijn patiënten heel ‘anders’ benadert dan zijn broer. Ook bij hem gaat Chloé in therapie, ook met hem begint ze een affaire.

Vervolgens ontwikkelt zich een thrillerachtig drama waarin (parasitaire) tweelingen, spiegelbeelden, erotiek en verlangen, macht en kinky seks mixen tot een semifreudiaans brouwsel. Dat alles gehuld in een bewust nogal steriel uitgevallen omgeving – zowel qua kleuren en aankleding als qua innerlijke zieleroerselen. Thematisch knoopt de film aan bij eerder werk van Ozon – wiens protagonisten vaak hun verbeelding nodig hebben om zich staande te houden in de werkelijkheid – en bij films van illustere voorbeelden als Brian De Palma, David Cronenberg en Alfred Hitchcock.