Drie gelijke vreemdelingen

strangers.png

  • Three Identical Strangers

Het is een bizarre geschiedenis: Bobby, Eddy en David worden in 1961 geboren als identieke drieling, maar worden na een paar maanden al gescheiden en door drie behoorlijk verschillende families geadopteerd. Van elkaars bestaan hebben ze geen notie. Door een stom toeval vinden ze elkaar als ze 19 jaar zijn. Dat maakt ze tot een mediasensatie: ze gaan van talkshow naar talkshow, zetten begin jaren tachtig de bloemetjes buiten in New York en starten daar gezamenlijk een restaurant.

Nadat deze geschiedenis nogal blijmoedig en opgetogen uit de doeken is gedaan, onthult filmmaker Tim Wardle in zijn vlot vertelde documentaire Three Identical Strangers dat achter hun scheiding een duister geheim schuilgaat.

De drieling blijkt deel uit te maken van een obscuur psychiatrisch experiment. Je denkt onmiddellijk dat het is opgezet om zicht te krijgen op het aloude vraagstuk van nature versus nurture. Maar waarschijnlijker nog is het dat de genius op de achtergrond antwoord wilde op de vraag in hoeverre geestesstoornissen erfelijk zijn. Dan is nog niet alles verteld, want opnieuw neemt de film een wrange, dramatische wending.

Three Identical Strangers toont dat het echte leven vaak net zo ongeloofwaardig kan zijn als fictie. De drie broers vertellen hun eigen verhaal vol emotie. Tim Wardle benaderde naasten, geliefden en bekenden om mee te werken aan het project en creëert zo een waarheidsgetrouw beeld van het leven van drie vreemden.

Advertenties

Help, een zusje!

mirai.png

  • Mirai

De magische Japanse animatiefilm Mirai van Mamoru Hosoda volgt de 4-jarige Kun en zijn worsteling met de komst van zijn nieuwe zusje.

Wanneer de 4-jarige Kun zijn pasgeboren zusje Mirai ontmoet, is hij in eerste instantie dolblij met haar komst. Maar als de aandacht van zijn ouders steeds meer naar Mirai gaat, voelt Kun zich al snel buitengesloten en boos. Plots ontdekt hij een magische tijdreispoort in zijn achtertuin. Hij wordt meegenomen op een avontuur door de tijd en ontmoet verschillende familieleden uit het verleden en de toekomst. Onder wie zijn zusje Mirai, die in Kun’s fantasiewereld inmiddels een tiener is en hem mee op sleeptouw neemt op een reis vol magie. Onder haar begeleiding probeert Kun erachter te komen hoe hij een grote broer moet zijn.

Mirai is een animatiefilm van Mamoru Hosoda. Hosoda is gerenommeerd regisseur en animator met een grote collectie awards en nominaties achter zijn naam. Mirai is niet zijn eerste ervaring met magische animatie. In 2006 werkte hij al aan The Girl Who Leaped Through Time. Deze film werd vol lof ontvangen en beloond met 12 awards. Mirai ging als eerste van zijn genre in première op het Filmfestival van Cannes en werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Animatiefilm

Stigma door lepra

yomeddine.png

  • Yomeddine

Beshay groeit op in een Egyptische leprakolonie waar zijn vader hem als kind achterliet. Als veertiger heeft hij een vrouw, huis, ezel, en leprapatiënten als vrienden. Bovendien verdient hij wat geld met jutten op de ‘vuilnisberg’.

Na het plotselinge overlijden van zijn vrouw verschijnt haar moeder ten tonele. Deze gebeurtenissen vormen een kweekbodem voor existentiële vragen en pijnlijke herinneringen, zoals aan de oningeloste belofte van zijn vader dat hij Beshay ooit zal ophalen. Met zijn ezel, enkele bezittingen en een verstekeling – de weesjongen Obama – vertrekt Beshay met de noorderzon. Dwars door de woestijn reist hij naar zijn familie en vermoedelijke geboortedorp. Een reis vol tegenslagen. De lepra heeft Beshay verminkt achtergelaten en dat maakt hem tot een verschoppeling, die in de kolonie misschien beter af is dan in de buitenwereld waarin de mensen hem mijden en bespotten.

De film Yomeddine – Arabisch voor ‘de dag des oordeels’ – van A.B. Shawky laat zien dat lepra eigenlijk meer een sociaal dan een medisch probleem is. Stigma en schaamte zijn soms erger dan de kwaal, ook in onze samenleving. Deze universele thematiek maakt Yomeddine tot een aangrijpende en confronterende film.

Het grote bad

het grote bad

  • Le Grand Bain (2018)

In het gemeentelijk zwembad bekwaamt een groepje mannen van middelbare leeftijd zich in de kunst van het synchroonzwemmen. Hun trainster Delphine is een voormalig zwemkampioene die haar portie ellende wel gehad heeft. De heren zelf zijn van diverse pluimage en hebben ook allemaal zo hun eigen besognes. Samen vormen ze echter een hecht team en zijn ze er voor elkaar. Langzamerhand krijgen ze weer het gevoel dat ze er toe doen. Ondanks sceptische reacties van familie en vrienden besluiten ze als team voor Frankrijk uit te komen op het WK synchroonzwemmen.

De Franse hitkomedie Le grand bain gaat over acht depressieve mannen van middelbare leeftijd die gaan schoonzwemmen. Regisseur Gilles Lelouche vond het tijd om “over onze collectieve malaise te lachen.” En daarin is hij geslaagd!

Ongewenst zwanger in Marokko

sofia.png

  • Sofia

De Marokkaanse twintiger Sofia, ongehuwd, krijgt tijdens een familiediner plotseling heftige buikkrampen, maar pas als haar vliezen breken lijkt het tot haar door te dringen dat zij zwanger is.

Haar nicht Lena neemt haar stiekem mee naar een ziekenhuis in Casablanca. Daar aangekomen blijkt dat niemand Sofia kan helpen. In Marokko is seks buiten het huwelijk strafbaar. Een ziekenhuis zou een bevallende vrouw daarom alleen mogen opnemen als een man het ongeboren kind erkent. Een bewaker bij de deur controleert of iedereen, inclusief de artsen, zich aan deze wet houdt. Via connecties van Lena, die arts is, bevalt Sofia toch in het ziekenhuis. Maar wat dan? Het kind te vondeling leggen, de gevangenis in of de vader opsporen en trouwen? Bovendien weten Sofia’s ouders nog van niets.

Vanaf dat moment vertelt Meryem Benm’Barek in haar debuut Sofia een verhaal waarin niets is wat het lijkt.

Op een slimme manier speelt de film met vooroordelen en verwachtingen, waardoor je je als kijker steeds meer gaat afvragen wie nou het echte slachtoffer is van de situatie en het sociale systeem met klassenverschillen, machtsmisbruik en (ongeschreven) regels.

 

Ongesteldheid

menstruatie

  • Menstruatie

Period. End of Sentence van de Iraans-Amerikaanse Rayka Zehtabchi won de Oscar in de categorie ‘Beste korte documentaire’.

De film toont vrouwen die in Hapur, India werken. Zij werken aan het maken van betaalbare maandverband van gerecycled materiaal. Daarnaast geven ze voorlichting aan hun gemeenschappen, in de hoop dat ze hiermee het taboe dat heerst over menstruatie te doorbreken.

De strijd om ervoor te zorgen dat vrouwen toegang hebben tot de producten én ondersteuning die zij nodig hebben tijdens hun period, is een harde strijd. De documentaire laat zien dat vrouwen hun stem laten horen en dat je wel degelijk veel levens kunt veranderen als je impact maakt.

Activistische, goed gemaakte film.

 

 

Hoe veilig houd jij de straat?

safestreets.png

  • Safe streets

Vrouwen zouden zich altijd en overal veilig moeten kunnen voelen op straat. Wat zij ook dragen, hoe zij zich ook gedragen, waar zij ook heen gaan, op welke tijd van de dag dan ook. Helaas is dat niet het geval. Vooral jonge vrouwen voelen zich vaak onveilig, en met reden. Seksuele intimidatie, aanranding en verkrachting op straat is een probleem van enorme proporties.

Help mee!

Samen maken we de straten van Nederland veilig voor vrouwen. Jij en ik kunnen veel doen om te helpen dit te bereiken.