Galerij

We redden onszelf…

annemarie.png

  • Anne & Jean-Paul, onze wereld geeft een unieke kijk in het leven van Anne (53) en haar vriend Jean-Paul (53).

Anne heeft het syndroom van Down, Jean-Paul het fragiele X syndroom. Samen wonen ze zelfstandig in een eigen appartement in Montélimar, Frankrijk.

De film volgt Anne, die volledig tweetalig is, en Jean-Paul in hun dagelijkse leven en kruipt in hun gedachtewereld en logica: van opstaan, naar werk gaan bij de sociale werkplaats, koffie drinken in Café des Sports, tot de weekenden weg naar de zorgboerderij en de vakantie.

“We redden onszelf, zonder begeleiders” zegt Jean-Paul in de film. Maar zelfstandigheid kost inspanning en concentratie en vaak is toch hulp van buitenaf nodig. Nu de moeder van Anne niet meer leeft komt de zorg bij zus Meike te liggen, met steun van o.a. broer Leendert, die in Nederland woont.

De film laat zien hoe Meike balanceert tussen de wens van Anne om met haar geliefde een zo zelfstandig mogelijk leven te leiden én de verantwoordelijkheid voor het bieden van voldoende steun en bescherming. Wat is er nodig om hun zelfstandigheid te behouden?

 

Galerij

Wanneer je verliest…

verdwijnen.png

  • Verdwijnen

Roos is op bezoek bij haar moeder Louise in Noorwegen om de verjaardag van halfbroertje Bengt te vieren. Het welkom is niet al te hartelijk. Bengt is boos omdat Roos een lange tijd weg is geweest en de verhouding tussen Roos en Louise is sinds jaar en dag stekelig. Met Bengt is het snel bijgelegd, maar bij Louise ligt het een stuk moeilijker. Ze is echter vastbesloten om haar moeder te bereiken. Het bezoek van Roos heeft dit keer namelijk nog een reden. Ze is bij haar familie om te vertellen dat ze ongeneeslijk ziek, waardoor dit de laatste kans op verzoening met haar moeder is.

Op uitmuntende wijze worden in Verdwijnen de onderlinge verschillen tussen moeder en dochter tegen elkaar uitgespeeld. Boudewijn Koole toont zich in dit moeder-dochterdrama een meester in de subtiliteit: hij vertelt via de kleinste details van beelden en geluiden. Zo trekt hij je langzaam de gedachtewereld van hoofdpersoon Roos binnen, een vrouw die haar stugge, naar Noorwegen geëmigreerde moeder bezoekt om te vertellen dat ze dodelijk ziek is.

Eenvoudig gaat dat niet. Het contact tussen Roos en moeder Louise verloopt uiterst stroef – uit halve woordjes valt op te maken dat het waarschijnlijk al jaren zo gaat.

‘Moet dat zo kort?’, vraagt dochter terwijl moeder de nagels van een van haar sledehonden knipt. ‘Anders zou ik het niet doen’, klinkt het afgemeten.

Waar Roos sociaal losjes is, zelfs gaat duiken met haar Noorse halfbroertje Bengt, daar is Louise een ijskonijn. Het verschil zit ook in hun beroepen: Roos werkt aan een boek, Louise is pianolerares. Zoeker en piekeraar versus koele perfectionist. Op uitmuntende wijze worden hun onderlinge verschillen tegen elkaar uitgespeeld door Rifka Lodeizen (Roos) en Elsie de Brauw (Louise).

Roos voelt zich beduidend vrijer bij vroege puber Bengt (Marcus Hanssen), die op zijn beurt gebiologeerd is door haar. Hij componeert behoorlijk ingenieuze en sfeerrijke soundscapes op zijn computer, vooral van de galmende ijspegels in een grot in de buurt, en maakt nu ook opnamen van haar ademhaling terwijl ze slaapt.

Koole filmt het als tedere en liefdevolle toenaderingen, vindt met Bengts opnamen een poëtische vorm om Roos’ sterfelijkheid te benadrukken, tegelijkertijd wijst hij de subtiele seksuele spanning tussen de twee ook niet helemaal af. Verhoudingen tussen mensen, ook die tussen een kind en veertiger, zijn levensecht doch allesbehalve vanzelfsprekend, in Verdwijnen.

 

Galerij

Rouw, schaduw en schuld

manchester.png

  • Manchester by the Sea

Na het plotse overlijden van zijn broer Joe krijgt Lee Chandler, een klusjesman die een strijd voert met zijn verleden en innerlijke demonen, te horen dat hij het voogdijschap heeft gekregen over zijn neefje Patrick. Lee wordt zo verplicht om terug deel uit te maken van een leven en familie die hij voorgoed leek opgegeven te hebben.

Manchester by the Sea begint als traditioneel rouwdrama, maar scheurt alle bijbehorende verwachtingen aan stukken. Regisseur Lonergan bespaart niet op de somberte, maar er valt ook veel te lachen in dit loodzwaar drama.

Klusjesman Lee repareert je toilet, lamp of kraan. Zonder plichtplegingen, ongevoelig voor sociale codes. Een solitaire, mechanische man. Vrouwen die hem aanspreken, ’s avonds aan de bar, keert hij de rug toe. Mannen die hem aankijken, kunnen een klap krijgen. Mannen die hem niet aankijken ook. Is Lee een zonderling met afgestompt gemoed? Is het aangeboren of zelf gecreëerd?

Een telefoontje zet het drama in beweging: het is mis met Lee’s oudere broer, een hartkwaal. Eenmaal in het ziekenhuis, als de arts het overlijden meldt, neemt Lee dat nieuws in ontvangst als een weerbericht: o ja, oké. Verrassing: broer Joe (Kyle Chandler) heeft laten vastleggen dat Lee de voogd moet worden van zijn tienerzoon. En Lee is daar niet de meest geschikte persoon voor. Hij wil ook helemaal niet terug naar dat kustplaatsje Manchester, waar hij en zijn broer vandaan komen en zijn (kwalijke?) reputatie resteert: is dat dé Lee?

Manchester by the Sea neemt de kijker mee in de schaduw en schuld dat over deze levens hangt. En tegelijkertijd vis er veel humor, geput uit het onvermogen tot contact tussen Lee en zijn rouwende surrogaatzoon.

  • Manchester by the Sea is een Amerikaanse film uit 2016, geregisseerd en geschreven door Kenneth Lonergan. De hoofdrollen worden vertolkt door Casey Affleck, Lucas Hedges, Michelle Williams, Kyle Chandler en Gretchen Mol.
Galerij

Dit is ons leven

dit is ons leven.png

  • Stap over de drempel en maak kennis met Luuk, Eva en Bento.

In Nederland leven ongeveer 10.000 gezinnen met een kind met ernstige meervoudige beperkingen. De ontwikkelingsleeftijd bij deze kinderen ligt onder de 24 maanden. Drie van deze gezinnen nemen ons mee in hun gezinsleven. De zorgen zijn soms groot, maar ook in deze gezinnen wordt geleefd en genoten.

De impact van een ernstig meervoudig beperkt kind op het gezinsleven is zo groot, dat de buitenwereld kan zich hier moeilijk een voorstelling van maken. Sommigen vinden het eng en kijken weg; anderen vinden het zielig en willen enkel helpen. Veelal denken zowel mensen in de nabije omgeving als in het bredere netwerk en omgeving dat het leven in deze gezinnen enkel om zorg en zorgen draait. Nu zijn de zorg en de zorgen groot, maar ook deze gezinnen leven. Zij hebben hun hoogte- en dieptepunten, hun dilemma’s en keuzes, en bovenal veerkracht in het dagelijks leven.

Dit is ons leven

Het is belangrijk dat de buitenwereld weet hoe het eraan toegaat in deze gezinnen en dat er voor het gezin begrip van naasten is. Daarom heeft BOSK de film ‘Dit is ons leven’ gemaakt. Ze hebben Bento (8 jaar), Eva (24 jaar) en Luuk (5 jaar) en hun gezinnen gefilmd.

Luuk, die we als eerste in de film zullen zien heeft een chromosoom afwijking en heeft het ESES/CSWS syndroom. Bij Eva is er nooit een diagnose gesteld. Bento heeft de afwijking CHAMP1, die pas recent is beschreven.

Drieluik
In de film maken we in drie opeenvolgende portretten kennis met Luuk, Eva en Bento en hun gezinnen. Bij de selectie van de gezinnen is gestreefd te variëren in leeftijd, en gezinssamenstelling. Elke leeftijdsfase heeft weer zijn eigen dynamiek, en uiteraard ook zorgen. Toevallig is het wel zo dat de gefilmde kinderen allemaal thuis wonen, maar dat is geen bewuste keuze vooraf geweest. De film toont mooie momenten samen, zoals genieten van luisteren naar muziek, genieten van samen spelen, genieten van de zon, of heel klein; genieten van een warme douche. Uiteraard komen ook de ouders van Luuk, Eva en Bento aan het woord, en horen we ook van hen wat hun zorgen zijn. Verder zijn ook Thijs, de broer van Eva, Wilmie, de PGB-er van Bento, en Willy, fysiotherapeute van Luuk aan het woord.

Voor ouders én studenten
Deze film is gemaakt voor alle ouders van een ernstig meervoudig beperkt kind, en voor hun familie, vrienden en kennissen. Daarnaast kan de film ook gebruikt worden in lesprogramma’s voor studenten van de zorgopleidingen en sociale opleidingen van onder andere Hogeschool Rotterdam, zodat ook zij inzicht krijgen in de thuissituatie van deze gezinnen.

Galerij

Het doet zo zeer

het doet zo zeer.png

  • Intiem portret van een dementerende moeder

Als haar moeder niet meer voor zichzelf kan zorgen, besluit Heleen een mantelzorgwoning in haar tuin te laten maken. Nadat haar moeder ook hier niet meer kan verblijven, volgt opname in het verpleeghuis. Daar verbetert de geestelijke en lichamelijke gesteldheid van haar moeder gestaag. Een euthanasieverklaring? Wat haar moeder betreft nog even niet.
In de documentaire “Het doet zo zeer “volgt schrijfster Heleen van Royen gedurende één jaar haar dementerende moeder. Een portret van zeer dichtbij. Moeilijke beslissingen over verhuizen, over euthanasie en kostbare momenten van samenzijn wisselen elkaar af. Een liefdevolle, herkenbare, pijnlijke en vaak bijzonder grappige ode aan het leven, met dank aan Heleens moeder, mevrouw Breed.

Heleen bedient de camera grotendeels zelf. In een periode van ruim een jaar volgt ze haar moeder in alledaagse situaties en in de tocht langs artsen, zorginstellingen en klinieken. Het resultaat is een aangrijpend filmportret dat de schrijnende kanten van het ouder worden in Nederland anno 2017 laat zien; het huidige kabinetsbeleid in volle glorie.

HET DOET ZO ZEER is geselecteerd voor IFFR 2017, het internationale filmfestival Rotterdam. De wereldpremière vindt plaats tijdens het festival, op 28 januari 2017 in het Oude Luxor in Rotterdam. Vanaf 23 februari draait de film in de bioscoop.

Van woensdag 25 januari t/m zondag 5 februari 2017 vindt de 46ste editie van het International Film Festival Rotterdam (IFFR) plaats.

Galerij

Dikke vrienden

walking-distance

  • Walking distance – Distancias cortas

Fede heeft morbide obesitas en woont binnen vier muren. Fede heeft geen vrienden en wordt voortdurend gepest door zijn zus Rosaura. Hij weegt rond de 225 kilo en heeft zijn smerige huis niet meer verlaten sinds de dood van zijn moeder tien jaar eerder.

Als zijn schoonbroer Ramon op komt dagen met een camera, besluit Fede dat hij er ook een wil.

Aangemoedigd door zijn zwager Ramon begint hij zich te intresseren voor fotografie. Als hij een oud fotorolletje vindt gaat hij hijgend en puffend de deur uit om hem te laten ontwikkelen en een goedkope camera te kopen. Onderweg naar de winkel, ontmoet hij de eenzame tiener Paulo. Het drietal raakt bevriend en dat verandert hun levens.

Galerij

Als rechter, jury en beul dezelfde zijn….

man-and-boy

  • Man and boy

De film opent met de mededeling dat zij is ‘gebaseerd op een waargebeurd verhaal’ (de film is geïnspireerd door het geval van Scott Campbell, die in 2008 van een toren sprong nadat hij was gevlucht voor een menigte die dacht dat hij een jongen seksueel misbruikt had).

Dan ontrolt zich een verhaal waarin niemand onschuldig is. Dat maakt de film voor de kijker ongemakkelijk. Kijken zonder compromis is moeilijk tot onmogelijk. En hoe moeilijk dat ook is, het is evenzo moeilijk om te vergeten!

De winnaar van Best Narrative Short Award op het Tribeca Film Festival 2011, is een “huwelijk van briljant acteren, superieure technische bekwaamheid en een provocerend onderwerp”, met een waarschuwing voor dat wat er kan gebeuren als de maatschappij probeert zelf rechter, jury en beul te spelen.