Aan diggelen vallen

retablo

  • Retablo

Als een jongen uit een bergdorpje een geheime kant van zijn vader ontdekt valt zijn wereld in duigen. Sfeervol drama uit Peru tegen de achtergrond van het Andes gebergte.

Segundo is 14 en woont met zijn ouders in een afgelegen dorpje in de Andes. Zijn vader Noé is een gerespecteerd maker van altaarbeeldjes en Segundo is bij hem in de leer. De twee trekken veel met elkaar op en verkopen ook samen de zeer gewaardeerde kunstwerkjes aan hun klanten en op markten.

In de relatie tussen vader en zoon komen barsten, wanneer Segundo geconfronteerd wordt met een geheime kant van zijn vader waarvan hij geen vermoeden had. Het ideaalbeeld dat Segundo tot dan koesterde, valt in duigen. Maar ook hun gezinsleven komt op zijn kop te staan.

Regisseur Alvaro Delgado Aparicio heeft zowel een diploma bedrijfspsychologie, innovatie als regie op zak. Net als vele anderen startte hij zijn regisseurscarrière met het maken van korte films, waarvan The Companion uit 2013 internationaal bijzonder goed scoorde op de festivals. Retablo is zijn eerste lange speelfilm.

Advertenties

Funan

funan.png

  • Rode Khmer door de ogen van een jong gezin

Funan is de aangrijpende Franse animatiefilm van regisseur Denis Do – met stemmen van François Baldassare, Bérénice Bejo – over de geschiedenis van het Rode Khmer regime door de ogen van een jong gezin.

Ten tijde van de Rode Khmer revolutie in Cambodja vecht een jonge moeder voor haar leven en dat van haar gezin. Vaders en moeders worden van hun kinderen gescheiden en dat wil ze koste wat kost voorkomen. Dit blijkt tevergeefs, tijdens een brute inval van het Khmer regime wordt het gezin in 1975 op gruwelijke wijze gescheiden. Vader en moeder belanden samen in een werkkamp, niet wetende waar hun zoon is. Het kamp ontvluchten om hun zoon te vinden blijkt een levensgevaarlijke missie.

Dit schrijnende verhaal heeft voor regisseur Denis Do ook een persoonlijke kant. Het verhaal is gebaseerd op de traumatische gebeurtenissen in de jeugd van zijn eigen moeder.

Funan is niet het eerste animatieproject waar Do aan meewerkte. Eerder was hij al betrokken bij Zombillénium (2017). Do zet met Funan zijn eerste eigen, animatie speelfilm neer. Hij won hiermee gelijk de prijs voor beste langspeelfilm op het Franse animatiefilmfestival Annecy. Het aangrijpende verhaal wordt begeleid door kleurrijke 2D-animatie die zwaar de nadruk legt op de adembenemede landschappen van Cambodja.

De jonge Ahmed

ahmed.png

  • Worstelen met geloof en verleiding

Le jeune Ahmed vertelt het verhaal van de dertienjarige Ahmed, die worstelt met zijn geloof en de verleidingen van het leven.

De dertienjarige Ahmed is op zoek naar zijn plek in de wereld. Hij schippert tussen twee werelden en is niet zeker van zijn identiteit. Aan de ene kant leeft hij in de reine wereld van de moskee. Aan de andere kant is er de rommelige, Westerse wereld van zijn familie en op school. Hij vindt rust en duidelijkheid in religie en klampt zich daar compleet aan vast. Wanneer Ahmed zich volledig in zijn geloof stort, herkent zijn omgeving de tiener niet meer terug. Zijn leraren maken zich zorgen om zijn extremistische interpretaties van de Koran en thuis zoekt hij ruzie met zijn moeder en zussen. Terwijl Ahmed steeds meer in zijn religie opgaat, kijkt zijn omgeving met lede ogen toe hoe hij steeds verder van hen verwijderd raakt. Na een heftig incident moet Ahmed besluiten hoe ver hij wil gaan.

Scenaristen en regisseurs Jean-Pierre en Luc Dardenne creëren met Le Jeune Ahmed een aangrijpende dramafilm met veel empathie. Le jeune Ahmed beleefde haar première op het Film Festival in Cannes en werd daar bekroond met de prijs voor Beste Regie.

Zwarte gaten

ik ben er even niet.png

  • Ik ben er even niet

Hoewel wordt gezegd dat kinderen tijdens absences ‘buiten bewustzijn treden’, slaan zij volgens documentairemaakster Maartje Nevejan wel degelijk beelden op.

Nevejan laat in Ik ben er even niet op een bijzondere manier – vanuit haar eigen perspectief – zien wat zij heeft meegemaakt als kind. Ook andere ervaringsdeskundigen vertellen, al dan niet met behulp van kunst, hun verhaal. Zij worden echter niet geïntroduceerd, waardoor het geheel wat chaotisch overkomt.

In de documentaire wordt ook de zoon van Nevejan gevolgd. Hij vergelijkt zijn absences met zwarte gaten en gaat daarom samen met een kunstenaar op zoek naar ‘de zwartste verf’, omdat hiermee diepte uit voorwerpen verdwijnt. De ervaringsverhalen worden afgewisseld met gedetailleerde uitleg door een arts die zijn studenten onderwijs over absences geeft.

De film is een mooi voorbeeld van samenwerking tussen kunst en wetenschap en een aanrader voor iedereen die het ziektebeeld vanuit het patiëntenperspectief wil ervaren.

  • Ik ben er even niet maakt deel uit van het project If You Are Not There, Where Are You?, dat bestaat uit onder meer een tentoonstelling en een virtualrealityinstallatie.
  • Tot en met zondag 14 juli is het geheel te zien in Beautiful Distress House in Amsterdam Noord (NDSM).

Drie gelijke vreemdelingen

strangers.png

  • Three Identical Strangers

Het is een bizarre geschiedenis: Bobby, Eddy en David worden in 1961 geboren als identieke drieling, maar worden na een paar maanden al gescheiden en door drie behoorlijk verschillende families geadopteerd. Van elkaars bestaan hebben ze geen notie. Door een stom toeval vinden ze elkaar als ze 19 jaar zijn. Dat maakt ze tot een mediasensatie: ze gaan van talkshow naar talkshow, zetten begin jaren tachtig de bloemetjes buiten in New York en starten daar gezamenlijk een restaurant.

Nadat deze geschiedenis nogal blijmoedig en opgetogen uit de doeken is gedaan, onthult filmmaker Tim Wardle in zijn vlot vertelde documentaire Three Identical Strangers dat achter hun scheiding een duister geheim schuilgaat.

De drieling blijkt deel uit te maken van een obscuur psychiatrisch experiment. Je denkt onmiddellijk dat het is opgezet om zicht te krijgen op het aloude vraagstuk van nature versus nurture. Maar waarschijnlijker nog is het dat de genius op de achtergrond antwoord wilde op de vraag in hoeverre geestesstoornissen erfelijk zijn. Dan is nog niet alles verteld, want opnieuw neemt de film een wrange, dramatische wending.

Three Identical Strangers toont dat het echte leven vaak net zo ongeloofwaardig kan zijn als fictie. De drie broers vertellen hun eigen verhaal vol emotie. Tim Wardle benaderde naasten, geliefden en bekenden om mee te werken aan het project en creëert zo een waarheidsgetrouw beeld van het leven van drie vreemden.

Help, een zusje!

mirai.png

  • Mirai

De magische Japanse animatiefilm Mirai van Mamoru Hosoda volgt de 4-jarige Kun en zijn worsteling met de komst van zijn nieuwe zusje.

Wanneer de 4-jarige Kun zijn pasgeboren zusje Mirai ontmoet, is hij in eerste instantie dolblij met haar komst. Maar als de aandacht van zijn ouders steeds meer naar Mirai gaat, voelt Kun zich al snel buitengesloten en boos. Plots ontdekt hij een magische tijdreispoort in zijn achtertuin. Hij wordt meegenomen op een avontuur door de tijd en ontmoet verschillende familieleden uit het verleden en de toekomst. Onder wie zijn zusje Mirai, die in Kun’s fantasiewereld inmiddels een tiener is en hem mee op sleeptouw neemt op een reis vol magie. Onder haar begeleiding probeert Kun erachter te komen hoe hij een grote broer moet zijn.

Mirai is een animatiefilm van Mamoru Hosoda. Hosoda is gerenommeerd regisseur en animator met een grote collectie awards en nominaties achter zijn naam. Mirai is niet zijn eerste ervaring met magische animatie. In 2006 werkte hij al aan The Girl Who Leaped Through Time. Deze film werd vol lof ontvangen en beloond met 12 awards. Mirai ging als eerste van zijn genre in première op het Filmfestival van Cannes en werd genomineerd voor een Oscar voor Beste Animatiefilm

Stigma door lepra

yomeddine.png

  • Yomeddine

Beshay groeit op in een Egyptische leprakolonie waar zijn vader hem als kind achterliet. Als veertiger heeft hij een vrouw, huis, ezel, en leprapatiënten als vrienden. Bovendien verdient hij wat geld met jutten op de ‘vuilnisberg’.

Na het plotselinge overlijden van zijn vrouw verschijnt haar moeder ten tonele. Deze gebeurtenissen vormen een kweekbodem voor existentiële vragen en pijnlijke herinneringen, zoals aan de oningeloste belofte van zijn vader dat hij Beshay ooit zal ophalen. Met zijn ezel, enkele bezittingen en een verstekeling – de weesjongen Obama – vertrekt Beshay met de noorderzon. Dwars door de woestijn reist hij naar zijn familie en vermoedelijke geboortedorp. Een reis vol tegenslagen. De lepra heeft Beshay verminkt achtergelaten en dat maakt hem tot een verschoppeling, die in de kolonie misschien beter af is dan in de buitenwereld waarin de mensen hem mijden en bespotten.

De film Yomeddine – Arabisch voor ‘de dag des oordeels’ – van A.B. Shawky laat zien dat lepra eigenlijk meer een sociaal dan een medisch probleem is. Stigma en schaamte zijn soms erger dan de kwaal, ook in onze samenleving. Deze universele thematiek maakt Yomeddine tot een aangrijpende en confronterende film.