Samen Parkinson

samen

  • Samen

Samen is een ontroerende documentaire over Parkinson. Filmmaker Carmen Cobos en filmproducent Kees Rininks, die zelf getroffen is door Parkinson, kijken hoe anderen deze ziekte beleven.

Hoe zou je reageren als je te horen krijgt dat je ongeneeslijk ziek bent? Als de echtgenoot van filmmaker Carmen Cobos gediagnosticeerd wordt met de ziekte van Parkinson, stort hun wereld in. Na maanden van verdriet, woede en ontkenning proberen zij nu de balans in hun leven terug te vinden.

In de documentaire Samen volgen Carmen en haar echtgenoot, filmproducent Kees Rijninks, een jaar lang een groep mensen die getroffen is door de vreselijke ziekte van Parkinson. Ze gaan in gesprek met patiënten, hun partners en hun neuroloog. Carmen en Kees gaan samen op zoek naar het antwoord op dé vraag: hoe ga je om met de wetenschap dat je langzaam zult wegkwijnen en dat je nooit meer beter zult worden?

Oorspronkelijk komt Carmen Cobos uit Zuid Spanje, waar ze werkzaam was in de zorg. Nadat ze naar Engeland was verhuisd vond ze een baan als researcher bij de BBC. Hier vond ze haar passie voor documentaires. Inmiddels woont ze met haar Nederlandse man, schrijver en producent Kees Rijninks, in Amsterdam en runt ze het succesvolle productiebedrijf Cobos Films.

Zwarte stenen

zwarte stenen.png

  • Black Stones

Twee Syrische ziekenhuismedewerkers, Rafeeq en Fakry, filmen gedurende twee jaar het leven in de belegerde binnenstad van Homs, precies voordat president Assad de stad heroverde. De beelden zijn hartverscheurend. Het ziekenhuis in het oude centrum verdient nauwelijks de naam ‘gebouw’, is deels kapotgeschoten – zoals alles kapotgeschoten is. De overgebleven verplegers en artsen bieden hulp aan de slachtoffers van de bombardementen en sluipschutters. In de belegerde stad wonen in die periode circa zevenduizend mensen, van wie tweeduizend overlijden. In Black Stones zien we een aantal van hen. Een meisje sterft op de ok-tafel, een binnengedragen oude man is beschoten terwijl hij ging bidden in de moskee.

Ondanks de misère, biedt de documentaire van Usama Ghanoum ook geestige en mooie scènes. Eén van de artsen verbouwt radijs en courgette in een hoekje. De jonge mannen (vrouwen komen eigenlijk niet in het verhaal voor) spotten met hun eigen situatie. Ze dollen in de sneeuw, prijzen Homs ironisch aan als ideale vakantiebestemming – en op het dak herstelt een vaatchirurg de satellietverbinding voor internet. ‘Een revolutie zonder media is niets waard’, immers.

Ondergronds

the cave

  • The Cave

Over dappere hulpverleners in tijden van oorlog, in het bijzonder in Syrië, zijn wel vaker documentaires verschenen. Maar wie denkt ‘dit verhaal ken ik al’, heeft de jonge kinderarts Amani nog niet ontmoet, die haar opleiding heeft onderbroken om de bevolking te helpen in Al Ghouta – een belegerde voorstad van Damascus. 30 jaar is ze, een geconcentreerd madonnagezicht onder haar hoofddoek, en plots de eerste vrouwelijke ziekenhuismanager van een ziekenhuis dat onder de grond ligt (vandaar: The Cave), waar de patiënten in tunnels liggen.

Russische oorlogsvliegtuigen werpen bommen af, mensen kunnen geen kant op. Er is een chronisch tekort aan medicijnen, en ondertussen betwijfelt de man van een patiënte of Amani en haar vrouwelijke collega’s wel capabel zijn – een vrouw hoort immers thuis te zitten.

Mooi zijn de momenten van smartphonecontact met ‘buiten’, zoals met Amani’s vader, die streng-liefdevol zijn dochter toespreekt: ‘Je was altijd al eigenwijs’, en per video haar tuintje thuis laat zien:‘De planten wachten op je.’

De Syrische regisseur Feras Feyyad kon door de belegering van Al Ghouta daar niet zelf filmen, en instrueerde drie cameramannen uit Damascus. Zij filmden – meestentijds ondergronds – vanaf 2016 tot maart 2018, totdat iedereen onvrijwillig moest vertrekken. Dokter Amani is één van de Syrische vluchtelingen die met een bootje naar Europa uitweken.

Sorry dat we je hebben gemist

sorry

  • Sorry We Missed You

Sorry We Missed You vertelt een eerlijk en ontroerend verhaal over een gezin dat zich staande probeert te houden in het hedendaagse Engeland.

Ricky (Kris Hitchen) en Abby (Debbie Honeywood) wonen met hun 15-jarige zoon Seb en 11-jarige dochter Liza Jane in Newcastle. Sinds de economische crisis worstelt het gezin om rond te komen. Abby werkt lange dagen in de thuiszorg, Ricky heeft zijn baan in de bouw verloren en verdient bij met verschillende klussen. In een poging hun financiële situatie te verbeteren en weer stabiliteit terug te krijgen in het gezin, besluit Ricky een franchisedeal te sluiten met een groot postorderbedrijf. Als eigen baas gaat hij aan de slag als pakketbezorger. Maar al snel is de werkdruk torenhoog en raakt hij verstrikt in regels en protocollen. Wat een kans op een betere toekomst had moeten zijn, hangt als een molensteen om de nek van zijn gezin.

Buitengewoon

hors normes

  • Hors Normes, een aangrijpende en inspirerende film over de opvang van kinderen met autisme

De film vertelt het bijzondere verhaal van twee goede vrienden die zich met hart en ziel inzetten voor autistische kinderen die zonder hen geen plek hebben in de maatschappij.

Al meer dan 20 jaar runt Bruno (Cassel) een opvang voor autistische kinderen die nergens anders terecht kunnen. Wanneer ouders en zorginstellingen het echt niet meer weten, geeft Bruno hen een thuis. Zijn goede vriend Malek (Kateb) leidt met zijn organisatie jongeren uit moeilijke buurten op tot begeleiders van deze kinderen. Tijdens dit traject wisselen humoristische en confronterende situaties zich af en ontstaan er bijzondere vriendschappen.

De film is uit het leven gegrepen, met ijzersterke rollen van acteurs Vincent Cassel en Reda Kateb. De ontwapenende kinderen winnen meteen je hart.

Hors Normes (The Specials) is de nieuwe film van het regisseursduo Éric Toledano en Olivier Nakache, de makers van “Intouchables”.

Vriendschap, verzet en samen sterk

beats.png

  • Beats

Brian Welsh combineert een Superbad-achtige tienerkomedie met een denderende soundtrack en een flinke dosis politiek commentaar om deze roadmovie op zijn emotionele climax te laten afstevenen: een intense nacht raven. Beats is een universeel verhaal over vriendschap, verzet en de kracht van samen sterk staan.

De film speelt zich af in het Verenigd Koninkrijk in 1994 en gaat over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen de tieners Spanner en Johnno. De eerste woont bij zijn criminele broer; de tweede verhuist binnenkort met de rest van het gezin – waaronder zijn stiefvader die agent is – naar de stad. In hun laatste nacht samen stelen ze geld van Spanners broer en gaan ze op pad richting een illegale rave. Meegevoerd door de anarchie en de roes van het nachtleven, beleven ze een waanzinnige trip om nooit meer te vergeten.

Halverwege de jaren negentig werd het Verenigd Koninkrijk overspoeld door raves: illegale feesten met stevige beats en een schijnbaar oneindige voorraad drugs. In 1994 kwam de overheid daarom met de Criminal Justice Bill, waarin het ‘samenscholen rond repetitieve beats’ strafbaar werd gesteld. Het leidde tot protesten en nog meer raves.

En toen dansten wij

and then we danced.png

  • And Then We Danced

And Then We Danced is een sociaal drama over een jonge danser die worstelt met de grenzen van traditie en verboden liefde.

Merab (Levan Gelbakhiani) en zijn broer zijn begaafde dansers bij het National Georgian Ensemble. Hun vader – nu oude auto-onderdelen verkoper in een slechte markt – danste ooit op grote internationale podia, net als de grootmoeder van de jongens. Merab en de mooie Mary (Ana Javakishvili) dansen sinds hun tiende traditionele duetten. Door hun omgeving worden ze ook buiten het theater beschouwd als een paar. Wanneer op een gegeven moment de zorgeloze Irakli bij het gezelschap komt dansen, staat Merabs wereld op zijn kop. Irakli wordt niet alleen zijn grootste rivaal, maar ook zijn grootste verlangen. Met alle macht probeert Merab zich los te worstelen en uit te komen voor zijn gevoelens. Maar de Georgische dans is niet alleen gecodificeerd en gespierd, het is, zoals een krachtige balletbeheerder zegt, ‘de geest van de natie’. Een natie die geen tolerantie heeft voor homoseksualiteit.

De Georgisch-Zweedse filmmaker Levan Akin geniet al succes met And Then We Danced. De film, die in première ging in Director’s Fortnight in Cannes, won drie topprijzen op het Odessa Film Festival, waaronder Beste Film en de Beste Acteur voor Levan Gelbakhiani. And Then We Danced is de Zweedse Oscar inzending.