Neem mijn ogen

take my eyes.png

  • Te Doy Mis Ojos (2003)

Op een winternacht ontvlucht Pilar met haar zoon Juan het huis. Ze neemt niet veel mee, daar heeft ze in alle haast geen tijd voor. Haar man Antonio is haar al snel op het spoor. Pilar is het licht in zijn leven, zo meent hij, en wat hij niet wil missen zijn haar ogen, want die heeft zij hem ooit ‘gegeven’. Antonio wil haar terug, tegen elke prijs. Pilar is op weg naar haar zus Ana, die haar liefdevol opvangt. Als Ana naar het appartement van Pilar en Antonio gaat om kleding te halen, staat ze plotseling oog in oog met Antonio. Ana weet inmiddels dat Antonio zijn handen niet zo goed thuis kan houden maar weet ongeschonden naar Pilar terug te keren. Antonio doet er van alles aan om zijn vrouw terug te winnen. Hij bezoekt haar op haar nieuwe werkplek in het museum, stuurt haar bloemen en doet de belofte dat hij zijn leven zal beteren. Daarvoor is hij zelfs in therapie gegaan. Maar de wonden zijn diep en Pilar wordt heen en weer geslingerd tussen de haat en liefde voor haar man.

 

 

Advertenties

Zoals zichzelf

like itself.png

  • Life Itself

In dit hartverwarmende drama over familie, verlies en liefde komen de levens van twee families op verschillende continenten samen door een allesbeslissend voorval.

De hopeloze romanticus Will (Oscar Isaac) en Abby (Olivia Wilde) ontmoeten elkaar in hun studententijd. In het begin houdt Abby de boot nog af, maar uiteindelijk zwicht ze voor Wills charmes en onaflatende versierpogingen. Ze zijn gelukkig samen, trouwen en krijgen hun eerste kindje: Dylan. Alles lijkt perfect, maar wanneer een schokkende gebeurtenis hun leven overhoop gooit, laat het noodlot zich gelden. De onverwachte wending raakt niet alleen de levens van de mensen om hen heen, maar ook die van complete vreemden aan de andere kant van de wereld. Life Itself gaat over connecties: tussen geliefden, tussen kinderen en ouders, en zelfs tussen het verleden en het heden.

Regisseur Dan Fogelman (bekend van Crazy, Stupid, Love en de Amerikaanse hitserie This is Us) viert met het ontroerende Life Itself het leven. Een film over noodlottigheden, maar niet zonder een flinke dosis humor en liefde. De sterrencast is om van te watertanden, en bestaat uit Oscar Isaac (Star Wars: The Last Jedi, Ex Machina, Inside Llewyn Davis), Olivia Wilde (Rush, House), Annette Bening (The Kids Are All Right, American Beauty), Antonio Banderas (Puss in Boots, The Mask of Zorro), Mandy Patinkin (Homeland, Wonder), en Olivia Cooke (Me and Earl and the Dying Girl, Ready Player One).

Een monument voor elke mantelzorger

moeder.png

  • Moeder aan de lijn

Moeder aan de lijn is een intiem perspectief op de mantelzorg, wanneer drie dochters hun eigen leven noodgedwongen in de parkeerstand zetten.

De rollen zijn omgedraaid. Ineens heb je als dochter de zorg voor je bejaarde moeder. Hoe beïnvloedt deze nieuwe situatie hun verhouding?

Naast hun eigen gezin en drukke levens zorgen Elien, Carin en Hanna voor hun ouder wordende moeders. Dit doen ze uit liefde, maar soms zorgt plichtsbesef voor spanning en frustratie. De verzuchting ‘Het is toch mijn moeder’ geeft aan hoe diep het verantwoordelijkheidsgevoel zit. En terwijl zij wassen, kleden, voeden en verzorgen, verliezen hun moeders steeds meer grip op het leven.

De rollen van ouder en kind draaien op deze manier genadeloos om in deze observerende en met vlagen pijnlijke documentaire. De dochters brengen een deel van hun werk­ en privéleven tot een halt, om er voor hun moeders te zijn en dreigen zichzelf weg te cijferen. Terwijl het zorgen in deze fase ook mooi en waardevol kan zijn.

‘Weet je’, zegt Elien tegen een vriendin, ‘ik kan hopen dat ik een nieuwe baan vind, maar mijn kinderen en mijn moeder, daarvan kan ik niet zeggen: ik krijg nog een tweede kans.’

  • Moeder aan de lijn is een film van New Amsterdam Film Company in coproductie met Human.
  • Scenario en regie: Nelleke Koop

Wie ben ik?

girl.png

  • Girl

Hoe is het om transgender te zijn? Wat betekent het wanneer de ervaring van lichaam en geest als dag en nacht van elkaar verschillen?

Girl schetst het leven van de 15-jarige Lara, die ervan droomt om carrière te maken als ballerina. Maar haar lichaam stribbelt tegen, want Lara is geboren in een jongenslichaam. Dicht op de huid gefilmd toont de film haar gedrevenheid en worstelingen.

Onderweg naar morgen

niemand in de stad.png

  • Niemand in de stad

Niemand in de Stad is een film over het uitstellen van het onontkoombare, en het ontdekken van identiteit in het niemandsland tussen jong en volwassen zijn.

Ideale schoonzoon Philip ziet zijn wereldbeeld afbrokkelen wanneer de verantwoordelijkheden van het volwassen leven zijn leven binnensluipen, maar hij tegelijkertijd ook een ruige, losbandige kant van zichzelf ontdekt. Net als zijn vrienden Jacob (het intellectuele vaderfiguur) en Matt (rokkenjager en drugsgebruiker) worstelt hij met de liefde en zijn relatie met zijn vader, terwijl de beklemmende realiteit van het ‘grote-mensen-bestaan’ steeds dichterbij komt. Niemand in de Stad gaat over vriendschap, verlangen, volwassen worden en de emotionele rollercoaster die daarmee samengaat.

Regisseur Michiel van Erp studeerde industriële vormgeving en begon zijn carrière als theateracteur. In 1992 ging hij aan de slag als documentairemaker voor de VPRO en de VARA, een weg die hem langs vele onderwerpen en prijzen bracht. Naast documentaires maakte van Erp enkele biografische dramaseries over en portretten van koningin Beatrix, Ramses Shaffy, Carol van Herwijnen, Sylvia Kristel en Gerrit van der Valk. Met onder andere een Nipkow Schijf en een Prix Europe op zak voor Ramses, maakte hij Niemand in de Stad als zijn eerste speelfilm.

I can’t stop holding you

ray.png

  • Vasthouden is een hardnekkige verslaving

De overheveling van Wmo, participatie en jeugdzorg naar gemeenten (2015) brengt bij overheden, professionele organisaties voor welzijns- en zorg en hun professionals een proces van loslaten op gang. In feite moeten alle actoren uitgaan van de eigen regie bij inwoners. Die kunnen het beste zelf bepalen welke hulp en ondersteuning – naast het eigen netwerk – nodig is. En juist dat loslaten blijkt moeilijk: wij kunnen niet stoppen vast te houden!

Een dezer dagen wees een collega mij op de film “Ray” (2004). Deze biopic is een hommage aan de man met de karakteristieke stem, die geldt als een van de meest invloedrijke musici van onze tijd. De film ontroert en fascineert. Niet alleen vanwege de muziek. Het -voor mij – mooiste fragment uit de film is het moment waarop Rays moeder hem letterlijk en figuurlijk loslaat. Ik wil dit fragment graag delen. Ook, omdat het een prachtige metafoor is voor op opgave van loslaten.

Het gaat over Ray als klein jongetje. Hij wordt blind en het filmpje laat zien hoe zijn moeder hiermee om gaat. Tijdens het kijken dacht ik meermalen “Mens, moeder, doe wat! Help jouw kind”.  Gaandeweg werd ik bozer en meer verontwaardigd. Tot het moment waarop ik mij realiseerde dat wat zij deed ongelofelijk knap was. Zij wist dat het voor Ray beter was zelf te ontdekken hoe hij zich moet redden in het leven. Dat, zo moest ik erkennen, dat is loslaten om grip te krijgen en te houden!

Loslaten, vertrouwen en verantwoordelijkheid geven, autonomie van de ander waarderen. Het zijn de prachtige en waardevolle principes die de grondplaat vormen van het denken en doen bij eigen kracht. Wij schrijven en spreken daarover aanhoudend. Maar dat denken ook doen? Dat blijkt verschrikkelijk lastig. Omdat wij bang zijn zelf het houvast te verliezen of – zoals wij onszelf graag en liever nog doen geloven – van de ander af te nemen. Vasthouden blijkt een (hardnekkige) verslaving. Natuurlijk moeten wij omzien naar elkaar. Omzien is echter iets anders dan  ‘zorgen voor’. Terwijl wij voor de mensen om ons hen faciliterend en aanvullend moeten zijn, zijn wij vooral nog regisserend “Doe het vooral zelf, maar doe het wel zo!”.

Loslaten, ruimte, vertrouwen en verantwoordelijkheid geven. Het vraagt erkenning van de ander. Van zijn of haar mogelijkheden. Van zijn of haar eigen kracht. Hij of zij komt daardoor beter tot zijn recht, wordt onafhankelijker en krachtiger. Dat is de les die Ray’s moeder ons nog eens leert. Loslaten, betekent tijdelijk het houvast durven verliezen, omdat niet loslaten betekent dat jij en/of de ander voor altijd het houvast zal verliezen.

Wij willen mensen aan wie wij gehecht zijn of voor wie wij willen zorgen beschermen. Tegelijkertijd doen wij juist door vast te houden het tegenovergestelde. Van nature willen wij de ander beschermen tegen (mentale) rampen, zoals eenzaamheid, financiële onzekerheid of een onaangenaam leven. Wij willen dat zij veilig zijn. Maar juist het vasthouden houdt de afhankelijkheid van de ander in stand en draagt bij aan groeiende onveiligheid. Goedbedoeld creëren wij een rampzalige blokkade voor de eigen veerkracht van de ander.

Loslaten en vasthouden zijn desondanks geen tegenstrijdige overtuigingen. Feitelijk gaat het om het accepteren van beiden. Een probleem is het als of het loslaten of het vasthouden ons obsedeert. Juist dan zal angst zich van ons meester maken. Vanwege de mogelijkheid dat we datgene – wat we met zo veel moeite bij ons weten te houden en waarvan we denken dat het ons betekenis geeft – kunnen verliezen.

Onze problemen ontstaan door onze gepassioneerde gehechtheid aan ‘regie’ hebben. In control zijn. Waarbij wij gemakkelijk voorbij lopen aan het gevaar diezelfde behoefte van en angst bij de ander over het hoofd te zien. Het probleem van niets of iets doen is dat je nooit weet wanneer je ermee moet ophouden. Juist daarom houden wij vast aan oude patronen en situaties. Dat is ons vertrouwd en voelt veilig.

“Leer los te laten.” Zeg ik daarom. Niet om iets of iemand te laten vallen, maar om ruimte te creëren en eigen veerkracht te versterken. Loslaten geeft ruimte aan de ander, om zelf te doen wat zelf kan. De ‘regie in eigen hand te nemen. Loslaten is niet: de ander buitensluiten, niet zien, horen of luisteren of negeren. Loslaten is met compassie naar de ander kijken. Liefdevol dapper zijn. Liefdevol onvriendelijk ook. Laten wij dat leren van Ray’s moeder. Niet perfect, niet ideaal, maar (de ander) heel helpend en versterkend!

  • De auteur, Peter Paul J. Doodkorte, is als senior-adviseur verbonden aan Vondel & Nassau, een landelijk werkend adviesbureau voor sociaal domein en overheden.

 

 

 

 

 

 

Verdwalen of verdwijnen

transit.png

  • Transit

  1. Wanneer de nazi’s Parijs naderen weet de Duitse vluchteling Georg op het laatste moment te ontsnappen naar Marseille.

Het toeval zorgt ervoor dat hij een manuscript, brieven en een visum van de Duitse schrijver Weidel in handen krijgt, die zichzelf van het leven heeft beroofd om uit handen van zijn landgenoten te blijven. Aangekomen in de Franse havenstad wordt Georg aangezien voor Weidel. Ondanks het gevaar besluit hij de identiteit van de schrijver aan te nemen om zo een plek te bemachtigen op een schip naar Mexico en de vrijheid. Maar zo makkelijk gaat het niet. Hij ontmoet Marie Weidel, de vrouw van de schrijver voor wie hij zich uitgeeft. Samen wachten ze op hun kans op ontsnapping. Maar hoe ontsnap je als de schepen vol zijn? Transit is een film over identiteit en hedendaagse vluchtelingen.

Regisseur Christian Petzold (Phoenix, Barbara) baseerde Transit op de gelijknamige roman uit 1944 van de Duitse schrijfster Anna Seghers, een boek dat ze in ballingschap schreef. Het is dan ook niet toevallig dat ballingschap een van de hoofdthema’s van de film is. De vluchtelingen zweven als fantomen op de grens tussen leven en dood, gisteren en morgen, vrijheid en gevangenschap, aan- en afwezigheid. Transit werd internationaal gelauwerd en in Berlijn genomineerd voor de Gouden Beer.