Galerij

Dit is ons leven

dit is ons leven.png

  • Stap over de drempel en maak kennis met Luuk, Eva en Bento.

In Nederland leven ongeveer 10.000 gezinnen met een kind met ernstige meervoudige beperkingen. De ontwikkelingsleeftijd bij deze kinderen ligt onder de 24 maanden. Drie van deze gezinnen nemen ons mee in hun gezinsleven. De zorgen zijn soms groot, maar ook in deze gezinnen wordt geleefd en genoten.

De impact van een ernstig meervoudig beperkt kind op het gezinsleven is zo groot, dat de buitenwereld kan zich hier moeilijk een voorstelling van maken. Sommigen vinden het eng en kijken weg; anderen vinden het zielig en willen enkel helpen. Veelal denken zowel mensen in de nabije omgeving als in het bredere netwerk en omgeving dat het leven in deze gezinnen enkel om zorg en zorgen draait. Nu zijn de zorg en de zorgen groot, maar ook deze gezinnen leven. Zij hebben hun hoogte- en dieptepunten, hun dilemma’s en keuzes, en bovenal veerkracht in het dagelijks leven.

Dit is ons leven

Het is belangrijk dat de buitenwereld weet hoe het eraan toegaat in deze gezinnen en dat er voor het gezin begrip van naasten is. Daarom heeft BOSK de film ‘Dit is ons leven’ gemaakt. Ze hebben Bento (8 jaar), Eva (24 jaar) en Luuk (5 jaar) en hun gezinnen gefilmd.

Luuk, die we als eerste in de film zullen zien heeft een chromosoom afwijking en heeft het ESES/CSWS syndroom. Bij Eva is er nooit een diagnose gesteld. Bento heeft de afwijking CHAMP1, die pas recent is beschreven.

Drieluik
In de film maken we in drie opeenvolgende portretten kennis met Luuk, Eva en Bento en hun gezinnen. Bij de selectie van de gezinnen is gestreefd te variëren in leeftijd, en gezinssamenstelling. Elke leeftijdsfase heeft weer zijn eigen dynamiek, en uiteraard ook zorgen. Toevallig is het wel zo dat de gefilmde kinderen allemaal thuis wonen, maar dat is geen bewuste keuze vooraf geweest. De film toont mooie momenten samen, zoals genieten van luisteren naar muziek, genieten van samen spelen, genieten van de zon, of heel klein; genieten van een warme douche. Uiteraard komen ook de ouders van Luuk, Eva en Bento aan het woord, en horen we ook van hen wat hun zorgen zijn. Verder zijn ook Thijs, de broer van Eva, Wilmie, de PGB-er van Bento, en Willy, fysiotherapeute van Luuk aan het woord.

Voor ouders én studenten
Deze film is gemaakt voor alle ouders van een ernstig meervoudig beperkt kind, en voor hun familie, vrienden en kennissen. Daarnaast kan de film ook gebruikt worden in lesprogramma’s voor studenten van de zorgopleidingen en sociale opleidingen van onder andere Hogeschool Rotterdam, zodat ook zij inzicht krijgen in de thuissituatie van deze gezinnen.

Galerij

Het doet zo zeer

het doet zo zeer.png

  • Intiem portret van een dementerende moeder

Als haar moeder niet meer voor zichzelf kan zorgen, besluit Heleen een mantelzorgwoning in haar tuin te laten maken. Nadat haar moeder ook hier niet meer kan verblijven, volgt opname in het verpleeghuis. Daar verbetert de geestelijke en lichamelijke gesteldheid van haar moeder gestaag. Een euthanasieverklaring? Wat haar moeder betreft nog even niet.
In de documentaire “Het doet zo zeer “volgt schrijfster Heleen van Royen gedurende één jaar haar dementerende moeder. Een portret van zeer dichtbij. Moeilijke beslissingen over verhuizen, over euthanasie en kostbare momenten van samenzijn wisselen elkaar af. Een liefdevolle, herkenbare, pijnlijke en vaak bijzonder grappige ode aan het leven, met dank aan Heleens moeder, mevrouw Breed.

Heleen bedient de camera grotendeels zelf. In een periode van ruim een jaar volgt ze haar moeder in alledaagse situaties en in de tocht langs artsen, zorginstellingen en klinieken. Het resultaat is een aangrijpend filmportret dat de schrijnende kanten van het ouder worden in Nederland anno 2017 laat zien; het huidige kabinetsbeleid in volle glorie.

HET DOET ZO ZEER is geselecteerd voor IFFR 2017, het internationale filmfestival Rotterdam. De wereldpremière vindt plaats tijdens het festival, op 28 januari 2017 in het Oude Luxor in Rotterdam. Vanaf 23 februari draait de film in de bioscoop.

Van woensdag 25 januari t/m zondag 5 februari 2017 vindt de 46ste editie van het International Film Festival Rotterdam (IFFR) plaats.

Galerij

Dikke vrienden

walking-distance

  • Walking distance – Distancias cortas

Fede heeft morbide obesitas en woont binnen vier muren. Fede heeft geen vrienden en wordt voortdurend gepest door zijn zus Rosaura. Hij weegt rond de 225 kilo en heeft zijn smerige huis niet meer verlaten sinds de dood van zijn moeder tien jaar eerder.

Als zijn schoonbroer Ramon op komt dagen met een camera, besluit Fede dat hij er ook een wil.

Aangemoedigd door zijn zwager Ramon begint hij zich te intresseren voor fotografie. Als hij een oud fotorolletje vindt gaat hij hijgend en puffend de deur uit om hem te laten ontwikkelen en een goedkope camera te kopen. Onderweg naar de winkel, ontmoet hij de eenzame tiener Paulo. Het drietal raakt bevriend en dat verandert hun levens.

Galerij

Als rechter, jury en beul dezelfde zijn….

man-and-boy

  • Man and boy

De film opent met de mededeling dat zij is ‘gebaseerd op een waargebeurd verhaal’ (de film is geïnspireerd door het geval van Scott Campbell, die in 2008 van een toren sprong nadat hij was gevlucht voor een menigte die dacht dat hij een jongen seksueel misbruikt had).

Dan ontrolt zich een verhaal waarin niemand onschuldig is. Dat maakt de film voor de kijker ongemakkelijk. Kijken zonder compromis is moeilijk tot onmogelijk. En hoe moeilijk dat ook is, het is evenzo moeilijk om te vergeten!

De winnaar van Best Narrative Short Award op het Tribeca Film Festival 2011, is een “huwelijk van briljant acteren, superieure technische bekwaamheid en een provocerend onderwerp”, met een waarschuwing voor dat wat er kan gebeuren als de maatschappij probeert zelf rechter, jury en beul te spelen.

Galerij

Een kwestie van goed opletten

daniel-blake

  • I, Daniel Blake

Het knaagt het de hele tijd: zou dit ook bij ons zo kunnen gaan? Misschien weten vooral verzekerings- en bedrijfsartsen het antwoord…..

Humor, warmte en wanhoop gaan hand in hand en maken van I, Daniel Blake een oprechte, emotionele en uiterst innemende film

De 59-jarige Daniel Blake verdient als timmerman zijn brood. Tot hij een hartaanval krijgt en voor het eerst van zijn leven een beroep op straat moet doen.

Hij probeert zich een weg te banen door het onpersoonlijke en bureaucratische uitkeringssysteem. Daarbij ontmoet hij de alleenstaande moeder Katie en haar twee kinderen. Ze steunen elkaar en vinden samen hun waardigheid terug…

Ook deze film kenmerkt zich door het handelsmerk van vrijwel alle films die de 80-jarige Britse filmmaker Ken Loach heeft gemaakt:  zijn sociale geëngageerdheid. Loach is zeer begaan met het lot van de minderbedeelden. Hij is ouderwets links en is daar trots op.

De film van Loach kent twee kanten: de levensechte schildering van de onderkant van de samenleving. De personages lijken zo weggelopen uit een documentaire en je sluit ze in je hart; aan de andere kant is de film soms wat pamflettistisch: het is een aanklacht en daarom vergroten Loach en zijn scenarist Paul Laverty de problemen enigszins uit.

Galerij

Een meisje van negentig

blanche

  • Geluk komt van aandacht

In het geriatrisch ziekenhuis is het stil; totdat de beroemde choreograaf Thierry Thieû Niang het gebouw binnenkomt. Muziek vult de lege gangen en met dansworkshops wekt hij de Alzheimerpatiënten tot leven. Hij danst niet alleen vóór de ouderen, hij danst mét ze: op de tonen van oude Franse volksmuziek tilt hij ze in zijn armen, cirkelt rond en zwiert alsof er geen lichamelijke beperkingen zijn. Niang neemt ze mee naar lang vervlogen herinneringen en brengt ze naar hun dromen, verlangens, pijn en verdriet.

Dankzij de muziek en de voor hen ongebruikelijke bewegingen, leven veel patiënten op, niet alleen fysiek, maar ook mentaal.

Een van hen is de 92-jarige Blanche Moreau. De intimiteit van het dansen en de geladenheid van de muziek maken liefdesgevoelens in haar wakker.

In een ontroerende film zien we hoe dans oude zielen tot leven brengt. De warme interesse en liefdevolle aanpak van Niang, en de overgave van Blanche en andere bewoners, maken duidelijk dat liefde geen grenzen kent.

Galerij

Op afroep

on-call

  • Velen spelen niet eens in hun eigen leven de hoofdrol

In een versleten spreekkamer – gedateerd meubilair, afgebladderde verf en een zichtbaar geforceerde deur – in het ziekenhuis Avicenne in Bobigny (een gemeente in het Franse departement Seine-Saint-Denis) houdt dokter Jean Pierre Geeraert spreekuren voor immigranten.

Zonder verdere uitleg van de context zien we in On Call zijn gesprekken met mensen die zich vaak in een wanhopige situatie bevinden. Geplaagd door chronische ziekten of letsel door geweld verblijven de meestal ongedocumenteerde immigranten bij vrienden, op een station, op straat of in een asielzoekerscentrum, terwijl ze hun weg in het systeem maar moeizaam weten te vinden.

Een enkele keer is er ruimte voor humor, bijvoorbeeld als de arts aan een man uit Guinee voorstelt te doen alsof hij ebola heeft; dan is hij gegarandeerd van een maand onderdak. En als iemand dan toch onverwacht een verblijfsstatus bemachtigt, is er even een sprankje hoop op die betere toekomst waarvoor men kwam.