Stigma door lepra

yomeddine.png

  • Yomeddine

Beshay groeit op in een Egyptische leprakolonie waar zijn vader hem als kind achterliet. Als veertiger heeft hij een vrouw, huis, ezel, en leprapatiënten als vrienden. Bovendien verdient hij wat geld met jutten op de ‘vuilnisberg’.

Na het plotselinge overlijden van zijn vrouw verschijnt haar moeder ten tonele. Deze gebeurtenissen vormen een kweekbodem voor existentiële vragen en pijnlijke herinneringen, zoals aan de oningeloste belofte van zijn vader dat hij Beshay ooit zal ophalen. Met zijn ezel, enkele bezittingen en een verstekeling – de weesjongen Obama – vertrekt Beshay met de noorderzon. Dwars door de woestijn reist hij naar zijn familie en vermoedelijke geboortedorp. Een reis vol tegenslagen. De lepra heeft Beshay verminkt achtergelaten en dat maakt hem tot een verschoppeling, die in de kolonie misschien beter af is dan in de buitenwereld waarin de mensen hem mijden en bespotten.

De film Yomeddine – Arabisch voor ‘de dag des oordeels’ – van A.B. Shawky laat zien dat lepra eigenlijk meer een sociaal dan een medisch probleem is. Stigma en schaamte zijn soms erger dan de kwaal, ook in onze samenleving. Deze universele thematiek maakt Yomeddine tot een aangrijpende en confronterende film.

Advertenties

Het grote bad

het grote bad

  • Le Grand Bain (2018)

In het gemeentelijk zwembad bekwaamt een groepje mannen van middelbare leeftijd zich in de kunst van het synchroonzwemmen. Hun trainster Delphine is een voormalig zwemkampioene die haar portie ellende wel gehad heeft. De heren zelf zijn van diverse pluimage en hebben ook allemaal zo hun eigen besognes. Samen vormen ze echter een hecht team en zijn ze er voor elkaar. Langzamerhand krijgen ze weer het gevoel dat ze er toe doen. Ondanks sceptische reacties van familie en vrienden besluiten ze als team voor Frankrijk uit te komen op het WK synchroonzwemmen.

De Franse hitkomedie Le grand bain gaat over acht depressieve mannen van middelbare leeftijd die gaan schoonzwemmen. Regisseur Gilles Lelouche vond het tijd om “over onze collectieve malaise te lachen.” En daarin is hij geslaagd!

Ongewenst zwanger in Marokko

sofia.png

  • Sofia

De Marokkaanse twintiger Sofia, ongehuwd, krijgt tijdens een familiediner plotseling heftige buikkrampen, maar pas als haar vliezen breken lijkt het tot haar door te dringen dat zij zwanger is.

Haar nicht Lena neemt haar stiekem mee naar een ziekenhuis in Casablanca. Daar aangekomen blijkt dat niemand Sofia kan helpen. In Marokko is seks buiten het huwelijk strafbaar. Een ziekenhuis zou een bevallende vrouw daarom alleen mogen opnemen als een man het ongeboren kind erkent. Een bewaker bij de deur controleert of iedereen, inclusief de artsen, zich aan deze wet houdt. Via connecties van Lena, die arts is, bevalt Sofia toch in het ziekenhuis. Maar wat dan? Het kind te vondeling leggen, de gevangenis in of de vader opsporen en trouwen? Bovendien weten Sofia’s ouders nog van niets.

Vanaf dat moment vertelt Meryem Benm’Barek in haar debuut Sofia een verhaal waarin niets is wat het lijkt.

Op een slimme manier speelt de film met vooroordelen en verwachtingen, waardoor je je als kijker steeds meer gaat afvragen wie nou het echte slachtoffer is van de situatie en het sociale systeem met klassenverschillen, machtsmisbruik en (ongeschreven) regels.

 

Ongesteldheid

menstruatie

  • Menstruatie

Period. End of Sentence van de Iraans-Amerikaanse Rayka Zehtabchi won de Oscar in de categorie ‘Beste korte documentaire’.

De film toont vrouwen die in Hapur, India werken. Zij werken aan het maken van betaalbare maandverband van gerecycled materiaal. Daarnaast geven ze voorlichting aan hun gemeenschappen, in de hoop dat ze hiermee het taboe dat heerst over menstruatie te doorbreken.

De strijd om ervoor te zorgen dat vrouwen toegang hebben tot de producten én ondersteuning die zij nodig hebben tijdens hun period, is een harde strijd. De documentaire laat zien dat vrouwen hun stem laten horen en dat je wel degelijk veel levens kunt veranderen als je impact maakt.

Activistische, goed gemaakte film.

 

 

Hoe veilig houd jij de straat?

safestreets.png

  • Safe streets

Vrouwen zouden zich altijd en overal veilig moeten kunnen voelen op straat. Wat zij ook dragen, hoe zij zich ook gedragen, waar zij ook heen gaan, op welke tijd van de dag dan ook. Helaas is dat niet het geval. Vooral jonge vrouwen voelen zich vaak onveilig, en met reden. Seksuele intimidatie, aanranding en verkrachting op straat is een probleem van enorme proporties.

Help mee!

Samen maken we de straten van Nederland veilig voor vrouwen. Jij en ik kunnen veel doen om te helpen dit te bereiken.

Op basis van geslacht

on the basis of sex

  • On the basis of seks

Gendergelijkheid is in Nederland, zeker op de werkvloer, soms nog ver te zoeken. Welke invloed heeft dit op onze maatschappij? En hoe kunnen we discriminatie op basis van geslacht aanpakken?

On The Basis of Sex vertelt het waargebeurde en inspirerende verhaal over juriste Ruth Bader Ginsburg, die in een door mannen gedomineerde wereld haar weg naar het Amerikaans Hooggerechtshof bevecht. In 1971 staat Ginsburg aan het begin van haar carrière, waar ze worstelt met discriminatie op basis van geslacht. Samen met haar man stuit zij op een zaak die haar carrière én het rechtssysteem in de Verenigde Staten voorgoed kan veranderen.

Ginsburg is één van de grootste vrouwelijke iconen ter wereld en heeft enorm veel betekend voor vrouwenrechten en emancipatie wereldwijd. Anno 2019 is haar verhaal relevanter dan ooit.

Wrange jeugd

Ray Liz.png

  • Ray & Liz

De Britse Richard Billingham is gelauwerd fotograaf, kunstenaar en docent. Met Ray & Liz reconstrueert hij met wrange humor zijn jeugd.

Die bracht hij door in de grauwe Black Country woonblokken aan de rand van Birmingham. Ondanks de armoede die er heerst en de troosteloosheid die hieruit voortkwam, vindt hij compassie en schoonheid in zijn herinneringen. De film bestaat uit drie langere delen en een korte epiloog. Alhoewel Billingham de gevolgen van het chronische alcoholisme, de ouderlijke verwaarlozing en het gebrek aan hygiëne in zijn jeugd bepaald niet verbloemt, toont hij toch veel mededogen met zijn ouders. Dit zijn mensen die lijden onder zware armoede en misschien daarom niet beter kunnen.

Richard Billingham (geboren in 1970) maakte in 1996 furore met zijn fotoboek ‘Ray’s a Laugh’, een serie portretten van zijn alcoholische vader Ray, kettingrokende moeder Liz en acht jaar jongere broertje Jason, die uiteindelijk op elfjarige leeftijd uit huis werd geplaatst. In Ray & Liz portretteert hij het disfunctionele gezin waarin hij opgroeide op het witte doek.  De film werd voor het eerst getoond op het Locarno Film Festival en werd hier beloond met een Special Mention.