Alleen met jou!

niet meer zonder jou.png

  • Niet meer zonder jou

Een vrijgevochten Nederlands-Turkse vrouw zoekt de confrontatie met haar moeder, een traditionele moslima.

Uitgangspunt voor deze bewogen en ontroerende documentaire is de voorstelling Niet meer zonder jou, waarin een vrijgevochten Nederlands-Turkse vrouw de confrontatie zoekt met haar moeder, een traditionele moslima. Actrice Nazmiye Oral en haar moeder Havva vierden er over de hele wereld triomfen mee; duizenden mensen bezochten de voorstelling.

Maar niet de directe familie. Havva wilde niet dat zij wisten waar zij allemaal mee bezig was. Nadat zoon Mehmet toestemming heeft gegeven gaat ze door de knieën: Niet meer zonder jou wordt bij haar thuis opgevoerd. Een gebeurtenis die alle verhoudingen op scherp stelt.

Ruim twee jaar speelde Nazmiye met haar moeder Niet meer zonder jou in buurthuizen en in theaters van Amsterdam tot aan New York. ‘Mijn strenggelovige moeder wilde overal spelen, behalve in Hengelo. Voor mij is ze meegegaan naar mijn territorium – het theater – als het ultieme liefdesoffer. Ik wilde het stuk ook spelen waar het allemaal begon – in haar territorium – Hengelo. In het bijzijn van mijn familie.

We zijn in de kleine huiskamer van Havva’s flat in Hengelo. Op de bank, met gespannen gezichten, zitten de twee broers, zus, tante en dochters van Nazmiye. Ertegenover zit zijzelf met haar moeder Havva. In deze intieme setting spelen ze Niet meer zonder jou, de openhartige dialoog over religie, familie, seksualiteit, tradities, normen en waarden.

Onderwerpen waarover vroeger nooit werd gesproken. Het levert veel emotionele reacties op vanaf de bank. Er is woede, frustratie, ontroering, liefde, verwijt. De ongefilterde kennismaking met het verhaal van Nazmiye zorgt voor onbegrip en vervreemding, maar ook voor herkenning en erkenning. Integratie op de vierkante meter.

Niet meer zonder jou (klik voor documentaire)

Nazmiye Oral (Hengelo, 1969) is een Turks-Nederlandse schrijfster en actrice. Ze speelde o.a. in de theatervoorstelling Gesluierde Monologen, waar ze theatermaakster Adelheid Roosen ontmoette. Gezamenlijk ontwikkelden ze Niet meer zonder jou. De voorstelling, die bij het Holland Festival 2015 in première ging, was een groot succes in binnen- en buitenland en kreeg louter positieve recensies. VN: ‘Dit is een historisch moment,’ de Volkskrant: ‘Een moedig schouwspel,’ NRC: ‘Publiek en spelers zijn vanaf het begin tot tranen geroerd.’

 

Mijke de Jong (Rotterdam, 1959) is een Nederlandse filmregisseuse en scenarioschrijfster. Ze regisseerde eigenzinnige speelfilms als Joy, Bluebird, Tussenstand en In krakende welstand, bekroond in binnen- en buitenland. Voor Joy ontving ze een Gouden Kalf. Voor de Human-serie Duivelse Dilemma’s maakte ze Geloven.

Advertenties

Utøya herbeleefd

utoya.png

  • Utøya 22. Juli

Op 22 juli 2011 laat een zwaarbewapende rechtsextremist een bom afgaan in het centrum van Oslo. Op het eiland Utøya vindt op dat moment een zomerkamp voor jongeren plaats.

Geschokt door het nieuws uit de hoofdstad stellen de jongeren hun familie thuis gerust dat ze ver van het incident vandaan en veilig zijn. De 19-jarige Kaja maakt ruzie met haar zusje Emilie omdat zij geen zin heeft om naar een barbecue te gaan. En dus gaat Kaja alleen. Dan zijn er ineens schoten te horen. Er is geren en geschreeuw, en de jongeren doen er alles aan om zich te verschuilen. Ze zorgen voor elkaar terwijl ze proberen uit te vinden wie de aanval heeft geopend en hoe ze kunnen ontkomen. Daarnaast moet en zal Kaja haar zusje weer vinden.

Regisseur Erik Poppe vertelt met Utøya 22. Juli het gruwelijke waargebeurde verhaal van de aanslag van Anders Breivik, waarbij hij 69 jongeren doodschoot en er nog eens 200 verwondde. Geholpen door slachtoffers gaat Poppe voor een akelig realistisch beeld, dat in één take is opgenomen. Het moment van de aanslag in de film duurt 72 minuten, net zolang als in het echt, en bevat het exacte aantal schoten. We zien de jongeren op het eiland vaak vanuit hun persoonlijk perspectief. Daarmee wil Erik Poppe de focus leggen op de slachtoffers in plaats van de dader. Tijdens de Noorse première waren er gemixte reacties op de film, die 7 jaar na de aanslag is gemaakt. Sommigen vinden het goed voor de verwerking, anderen vinden het te vroeg.

Op zoek naar vastigheid

Lean on Pete.png

  • Lean on Pete

De introverte vijftienjarige Charley Thompson is op zoek naar vastigheid in zijn leven.

Zijn moeder is niet in beeld en zijn jonge vader heeft al moeite genoeg om zijn eigen leven op de rails te houden. Charley kent weinig zekerheden en is vaak op zichzelf aangewezen. Hij hoopt dat ze met de verhuizing naar Portland een nieuwe start krijgen. Daar vindt hij werk bij Del Montgomory, een nukkige doorgewinterde paardentrainer die samen met zijn jokcey Bonnie geld verdient met races. Charley reist met hen langs paardenraces in stoffige stadjes, met het grootse Amerikaanse landschap als achtergrond. Daar sluit hij een vriendschap met het versleten renpaard Lean on Pete. Als Del hem onverwacht naar de slacht wil sturen, komt Charley voor het eerst in zijn voor een volwassen keuze te staan. Op zoek naar vastigheid, in de vorm van zijn geliefde tante die hij al jaren niet heeft gezien…

Met Lean on Pete schetst regisseur Andrew Haigh (Weekend, 45 Years) een rauw en intiem portret van de sociale onderklasse in Amerika. Opnieuw oogst hij grote waardering van de internationale filmpers en festival jury’s. Een aangrijpend drama over liefde, eenzaamheid en volwassen worden, gebaseerd op het bekroonde boek van Willy Vlautin. De jonge acteur Charlie Plummer ontving de award voor Best Emerging Actor op het Venice Film Festival 2017, en schittert naast meer ervaren acteurs als Steve Buscemi en Amy Seimetz.

De tuin van het leven

garden of life

  • Garden of life

In deze ontroerende docu volgen we de dementerende tuinman Leo, die tussen zijn geliefde bomen en planten grip probeert te houden op zijn steeds verwarrender wordende bestaan. Ooit reisde de nu 82-jarige Leo graag samen met zijn echtgenote Riet de hele wereld af. Maar sinds de eerste tekenen van Alzheimer zich manifesteerden, verkiest de Nijmeegse  Leo zijn achtertuin boven iedere andere plek.

Daar, tussen zijn geliefde bomen en planten, probeert Leo grip te houden op zijn steeds verwarrender wordende bestaan. Een jaar lang volgt zijn schoonzoon en filmmaker Marco Niemeijer hem, van seizoen tot seizoen. Weer of geen weer, Leo is altijd in zijn toevluchtsoord te vinden. Soms zijn zijn woorden en handelingen nog coherent, maar naarmate de tijd verstrijkt, worden zinnen steeds onlogischer. Hij scharrelt steeds vaker doelloos rond, half met een gedachte spelend, die dan weer verliezend. Als hem wordt gevraagd of hij het wel eens moeilijk heeft, laat hij liever zijn tuin zien, “Aan mijn tuin heb ik genoeg”. Zo nuchter als hij is, zo boos kan hij worden op zijn vrouw Riet, die symbool staat voor alle mensen en dokters die zich ineens met hem bemoeien. Het ene moment is hij helder, het andere moment heerst er chaos. Maar hij keert altijd terug naar een tegelspreuk in zijn tuinhuisje: “Vriendschap is de zonneschijn in de tuin van het leven”. Die wijsheid wordt gedurende de film steeds meer verbastert, net zoals Leo’s bewustzijn voor de camera. Een bijzonder, puur en ontroerend portret van een oude man die zijn einddagen doorbrengt in zijn tuin.

Bekroonde filmmaker Marco Niemeijer besloot zijn schoonvader een jaar lang te filmen in zijn tuin. Leo en zijn tuin staan symbool voor iets groters; het langzaam verdwijnen van de geest van mensen met Alzheimer en hoe zij hierin zijn verbonden met de natuur.

Bekroonde filmmaker Marco Niemeijer besloot zijn schoonvader een jaar lang te filmen in zijn tuin. Leo en zijn tuin staan symbool voor iets groters; het langzaam verdwijnen van de geest van mensen met Alzheimer en hoe zij hierin zijn verbonden met de natuur.

Bekroonde filmmaker Marco Niemeijer besloot zijn schoonvader een jaar lang te filmen in zijn tuin. Leo en zijn tuin staan symbool voor iets groters; het langzaam verdwijnen van de geest van mensen met Alzheimer en hoe zij hierin zijn verbonden met de natuur.

Bekroonde filmmaker Marco Niemeijer besloot zijn schoonvader een jaar lang te filmen in zijn tuin. Leo en zijn tuin staan symbool voor iets groters; het langzaam verdwijnen van de geest van mensen met Alzheimer en hoe zij hierin zijn verbonden met de natuur.

Bekroonde filmmaker Marco Niemeijer besloot zijn schoonvader een jaar lang te filmen in zijn tuin. Leo en zijn tuin staan symbool voor iets groters; het langzaam verdwijnen van de geest van mensen met Alzheimer en hoe zij hierin zijn verbonden met de natuur.

 

Leven in versnelling

jolene.png

  • Jolene

Een intiem portret over het turbulente leven van de jonge moeder, stripclub-barvrouw, hardcore Ajacied en afgestudeerd psychologiestudent Jolene.

Jolene staat altijd op versnelling honderd. Een leven gedreven door chaos en adrenaline. Jolene wordt geboren met een net afgekickte moeder en een verslaafde vader die ze nooit heeft gekend. De voormalig hulpverlener en later veroordeelde Keith Bakker is jarenlang haar stiefvader – en de man die ze, nu nog, papa noemt – maar ook hij vertrekt plots uit haar leven. De F-side van Ajax rekent ze tot haar familie. ‘s Nachts werkt Jolene achter de bar in een stripclub, overdag studeert ze psychologie en zorgt ze voor haar twee dochters die ze op haar zestiende en twintigste kreeg.

Fotograaf Elza Jo ontmoet Jolene vijftien jaar geleden, tijdens een shoot voor de (“heel lelijke”) flyers die Elza Jo maakte voor het ‘urban porno’-feest ‘911 ’ in Zaandam. Een feestje dat in Amsterdam geen vergunning kreeg wegens de seks op het podium, en waar Elza Jo van de organisatoren zelf niet heen mocht omdat het “te ranzig” zou zijn. Voor de flyer had ze een dure auto nodig en een aantal strippers. Jolene, die in de 911-organisatie zat, regelde het laatste. Ze was de onverschrokken aanvoerder van de groep. In dezelfde periode kreeg Elza Jo verkering met Freddy – Vieze Fur – van De Jeugd van Tegenwoordig, die in 2008 op zoek waren naar strippers voor hun eerste albumcover Parels voor de Zwijnen. Elza Jo gaf Jolene’s nummer, die even later op de albumcover stond.

Ze zagen elkaar daarna niet meer, tot Elza Jo dertien jaar later via een vriendin – wiens vader manager was bij stripclub La Vie en Proost – na het uitgaan in de bar op de Wallen belandde. Daar stond Jolene, inmiddels barvrouw, “met van die adelaarsogen” en een lijf onder de Ajax-tattoeages achter de tap. Elza Jo ontdekte dat Jolene psychologie studeerde. Ze is meteen weer geïntrigeerd door Jolene’s verschijning en de twee spreken af om thee te gaan drinken. Het was het begin van een drie jaar durend avontuur dat resulteerde in de documentaire Jolene, geproduceerd door HALAL docs.