Galerij

Het begin is er…

beginning

  • The beginning of life

Een van de grootste ontdekkingen in de neurowetenschappen is dat wanneer een persoon geboren is, het niet alleen om een genetische belasting gaat. We worden gevormd door onze genen, gecombineerd met onze relatie met alles om ons heen. Deze documentaire onderzoekt wat ons onderscheidt en wat van essentieel belang is voor ons allemaal, hoe we een betere samenleving kunnen creëren door te investeren in de eerste jaren van ons leven.

Wetenschappers, ouders en pleitbezorgers van over de hele wereld tonen aan hoe een betere zorg voor kleine kinderen een positief effect heeft op de evolutie van de mens.

Titel: The Beginning of Life
Bekijk deze film direct
Genre: Documentaire
Jaar: 2016
Duur: 1u 36m
Leeftijd kijkersadvies: Alle leeftijden
Regisseur: Estela Renner

Galerij

Geluk is wat je eronder verstaat

citer.png

  • De citer

Er was eens een goede en oprechte man die de weg naar geluk, de weg naar de waarheid, wilde vinden. Op een dag ging hij op bezoek bij een wijze oude man die, zo was hem verzekerd, de weg zou kunnen tonen naar wat hij zocht.

De wijze oude man, die bij de ingang van zijn tent zat, ontving hem hartelijk. Nadat hij de zoeker een glas muntthee had aangeboden, onthulde de wijze oude man hem onmiddellijk het geheim van de weg naar geluk en naar de waarheid.  ‘Het is heel ver hier vandaan, dat zeker’, zei hij, ‘maar je kunt het niet missen. Je komt bij een dorp dat ik jou zal beschrijven en midden in dat dorp vind je drie winkeltjes. Daar zal het geheim van het geluk en van de waarheid aan jou worden geopenbaard.’

Het was inderdaad een hele lange weg. De zoeker passeerde veel dalen en stak veel rivieren over. Uiteindelijk arriveerde hij bij het dorp en zijn hart zei hem: ‘Dit is de plek. Ja, dit is de plek waarnaar je op zoek bent.’ En ja hoor, daar, midden in het dorp, stonden drie winkeltjes. Maar toen hij er naar binnen ging was hij diep teleurgesteld. In de eerste winkel vond hij alleen maar een paar rollen  ijzerdraad, in de tweede niets opwindender dan een paar stukken hout en in de derde alleen een paar vormeloze stukken metaal.

Uitgeput en ontmoedigd liet hij het dorp achter zich en vond op een kleine open plek in een bos, niet heel ver van het dorp verwijderd, een rustplaats voor de nacht. De nacht viel. De volle maan vulde de open plek met een zachte gloed. En net toen hij op het punt stond in slaap te vallen, hoorde de zoeker een prachtige melodie, afkomstig uit de richting van het dorp. Welk magisch instrument kon een dergelijke volmaakte harmonie voortbrengen?

Snel kwam hij overeind en liep in de richting van de muziek. Tot zijn grote verbazing ontdekte hij dat de hemelse muziek afkomstig was van een man die een citer bespeelde. En hij zag duidelijk dat de citer gemaakt was van het ijzerdraad, het hout en de stukjes metaal die hij eerder die dag zo had veracht toen hij ze te  koop had gezien in de drie winkeltjes in het dorp. Op dat moment begreep hij dat geluk de verbinding is van alles wat ons al gegeven is.

Galerij

Privacy van de gespleten tong

gluren.png

  • Ook anderen hebben het recht om de gordijnen af te sluiten!

Privacy is het hoogste goed…Dat willen wij onszelf en de ander graag doen geloven. De essentie is dat het onderkennen van privacyaspecten in alle handelingen centraal moet staan. Op deze manier wordt bereikt dat bij welke handeling dan ook rekening wordt gehouden met de eigen privacy of de privacy van anderen. En dat doet het. Zolang het onszelf betreft!

Hoezo privacy? Toen besloten werd onze vingerafdrukken centraal op te slaan was er de nodige tegenstand. En nu de telefoongegevens worden bewaard alsof we allemaal criminelen zijn morren we. Als het onze eigen privacy betreft die geschonden dreigt, zijn wij oprecht verontwaardigd.

Toch vraag ik mij af of wij nog recht van spreken hebben, als we ons tegelijkertijd – van hoog tot laag – verlustigen aan privézaken van anderen. De media prediken privacy, om vervolgens dieper dan diep te gaan graven in relaties van anderen. We verwittigen de wereld met alle ins en outs van zaken die ons eigenlijk niks aangaan. En, of je nu wilt of niet, je moet er nog getuige van zijn ook. En ja, ik realiseer mij heel goed dat waar het mij met een gevoel van schaamte kan vervullen, anderen zich graag verlustigen en wentelen in het leed van anderen. Omdat het zo herkenbaar is!

Zoals de afgelopen dagen. Toen het boek Juliana – Vorstin in een mannenwereld van schrijfster Jolanda Withuis verscheen. Onder het mom van wetenschappelijk onderzoek, historische waarde en staatsveiligheid wordt onbeschaamd en onbeteugeld ingezoomd op het huwelijk van wijlen prinses Juliana en prins Bernhard. De media stort zich gelijk een wervelwind op elk detail.

Waar halen wij in hemelsnaam het recht vandaan om te gaan interpreteren wat mensen denken of doen, terwijl je er niet bij bent geweest. Om ondertussen ongeduldig te zuchten dat het naatje pet is met onze privacybescherming. We spreken (terecht) schande van een door een tiener of wraaklustige echtgenoot op Facebook geplaatste naaktfoto. Maar waarom tonen wij diezelfde foto dan bij herhaling aan anderen? Om ons gelijk te halen?

Het is een onbegrijpelijke dubbele moraal. Privacy moet! Maar we smullen ervan. We wroeten graag en diep. In andermans leven. De brutale manier waarop wij – overheden, particulieren, journalisten en televisiemakers materiaal over anderen verzamelen en (mis-)gebruiken, staat in schril contrast met de privacy die wij voor onszelf eisen.

Begrijpt u mij goed. Ik ben geen privacy-fetisjist. In mijn dagelijkse werk wordt ik vaker bevraagd op mijn standpunt in deze. Het antwoord is heel simpel: Ieder heeft, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen, recht op eerbiediging van zijn persoonlijke levenssfeer. Het doorbreken van dat recht kan en mag alleen als de persoon in kwestie daarmee instemt (wie vroeg Juliana toestemming?) of als er een legitiem belang (de gezondheid of de veiligheid van de persoon in kwestie of zijn omgeving) mee gediend is. En in die gevallen dien je er heel zorgvuldig mee om te gaan en alleen dat te delen wat er – in relatie tot het probleem, het vraagstuk of de oplossing – toe doet.

Zie ook https://verruimdehorizon.wordpress.com/2013/04/14/privacy-de-schaamlap-voorbij/.

Als ik mij aan die stel- en leefregel niet wil of kan houden dan mag u mij – als ik schande spreek over de schending van privacy – hypocriet noemen.

Toen ik deze week overspoeld werd met de reacties op het boek van Jolanda Withuis dacht ik oprecht aan een uitspraak van Bert Jaap Koops, hoogleraar regulering van technologie in Tilburg: “Het ergste wat je over iemand te weten kan komen is alles.” Laten wij dat eens wat vaker in onze hersenpan laten indalen. Want ook anderen hebben het recht om de gordijnen af te sluiten!

 

Galerij

Wanhopig zelfbevlekking

zelfbevlekking.png

  • Moet het de dag rond en altijd in het openbaar?

Gerrit-Komrij zei eens: “De omroepen zijn heden ten dage kleine eilandjes van zelfbevlekking.” Ik ben geneigd hem te parafraseren: “De media zijn een tsunami van zelfbevlekking geworden.” En wij, de kijker en luisteraar, moeten het allemaal aanzien of aanhoren en het nog lekker vinden ook!

Elke zichzelf respecterende televisiezender doet het. Net als elke zichzelf respecterende radiozender: zelfbevlekking. En dat allemaal voor de ogen en oren van ons, het kijk- en luisterpubliek.

Je kunt tegenwoordig geen radio- of televisieprogramma meer beluisteren of bekijken of het fenomeen van zelfbevlekking dringt zich op. Bekende Nederlanders die spelletjes doen met bekende Nederlanders. Terwijl het gepeupel mag toekijken. Ze kennen elkaar, bejubelen of – liever nog – beschimpen elkaar, maar delen in ieder geval de smaak van geld.

In de media zijn macht, geld en invloed het eigendom van de bekende Nederlanders.  Zij bepalen de richting van de politiek, terwijl ze aan de borreltafels op tv of bij de radio klagen over de bezuinigingen op hun kip met de gouden eieren: de publieke omroep, de cultuur, enzovoort, enzovoort. Zogenaamde personality’s die het eigen blazoen oppoetsen door – terwijl zij hun neus ervoor ophalen – de dagelijkse ellende van anderen vercommercialiseren. Een irritante combinatie van snobisme en onnozelheid. Een zichzelf beklagende ‘elite’ die zich ‘genegeerd’ voelen als ze niet minstens een keer per week bij een collega in een programma mogen optreden. Het is een steeds irritanter en hinderlijker vorm van zelfbevlekking.

Begrijp mij goed, ik heb niks tegen masturbatie. Behalve als ik geacht wordt er naar te moeten kijken en er nog van te genieten ook! Geef het klootjesvolk brood en spelen en ze eten uit onze hand en vullen onze zakken, zo lijkt het motto in medialand.

Op de radio is het al niet anders. Een nieuwsprogramma, Nieuws & Co dat er prat op gaat vaste (bekende) vrienden te hebben die minstens een keer per week hun commentaar mogen geven. Dat alles begeleidt door Lara Rense; die elk item brengt op een toon die doet vermoeden dat elk nieuwsfeit haar tot een hoogtepunt kan brengen. Of een (dagelijks) mediaforum waarin journalisten, reporters of mediagoeroes met en over elkaar debatteren. Met altijd dezelfde uitkomst: zij weten het beter!

Stel je voor zeg, dat het volk het nieuws gewoon zou krijgen voorgeschoteld zoals het is! Zonder commentaar of mening van een reporter of journalist. Een die zichzelf te buiten gaat in het etaleren van wat hij of zij van het onderwerp weet. En natuurlijk weet wat u of i daarvan moeten vinden. Hoezo, denk ik dan, recht op vrije meningsvorming? De media en haar vrienden bepalen wat de wil is van het volk.

Daarom doe ik een welgemeend beroep op die bekende Nederlanders die ik stilletjes meen te mogen verdenken van het bezit van (nog een beetje) gezond verstand. Stop die publieke masturbatie! Een paar keer per week is gezond, maar moet het de dag rond? En altijd in het openbaar?

Galerij

Net als de ander: meetellen en meedoen

armoede5.png

  • Een samenleving kan niet bloeien, als het grootste deel daarvan arm en ellendig is.

Eigenlijk, vind ik, moeten wij ons schamen voor de wijze waarop wij armoede bejegenen. ‘Effe geen cent te makken’, de tv-serie waarin het echtpaar Froger een maand lang ‘arm’ was, maakte heel wat los. Armoede is welhaast amusement geworden. Is dat wat er nodig is om armoede uit de taboesfeer te halen?

In ruim 40 procent van de meldingen die bij de Raad voor de Kinderbescherming (RvdK) binnenkomen omtrent ernstige zorgen over de situatie van een kind, speelt financiële problematiek van de opvoeders een rol. Deze vorm van armoede is naast psychische problematiek en verslavingsproblematiek een van de grootste risicofactoren voor kindermishandeling. Een soortgelijk signaal kwam de afgelopen week van de Nationale ombudsman over knelpunten van vrouwen in de vrouwenopvang. Vrouwen in de opvang (kunnen) onder de armoedegrens komen omdat de theorie van wet- en regelgeving (zak- en kleedgeld dan wel bijzondere bijstand) niet overeenkomt met de dagelijkse praktijk.

Armoede, zo leren ook deze berichten, is niet zelden een bron voor veel leed en zorg. De oorzaak ook van noodzakelijke zorg en aandacht. Desondanks lijkt het er op, dat wij meer aandacht hebben voor de gevolgen (kindermishandeling, huiselijk geweld, en wat dies meer zij. Anders gezegd: symptoombestrijding krijgt meer aandacht en geld dan oorzaakbestrijding. Dat komt, zo blijkt ook uit onderzoek, omdat de uitvoeringspraktijk van wet- en regelgeving rond sociale en financiële voorzieningen op het dagelijks leven van kwetsbare burgers in crisissituaties niet aansluit op dat wat werkelijk nodig is en helpt.

De verschillende vormen van mishandeling komen soms tegelijk voor. Verwaarlozing en mishandeling komen vaak tegelijk en in combinatie met andere vormen van huiselijk geweld voor, zoals geweld binnen het huwelijk. Naast de directe schade veroorzaken verwaarlozing en mishandeling problemen op lange termijn, zoals psychische problemen en drugs- of alcoholmisbruik.

Het risico van verwaarlozing of mishandeling wordt groter bij een mensen die alleenstaand zijn en weinig te besteden hebben, een drugs- of alcoholprobleem of een psychisch en psychiatrisch probleem hebben, zoals een gering gevoel van eigenwaarde of een persoonlijkheidsstoornis.

Armoede is allereerst een gebrek aan geld. Het betekent dat een huishouden (te) weinig geld heeft voor basisbehoeften zoals huur, gas, water en licht, voeding, kleding, persoonlijke verzorging, gezondheidszorg en onderwijs. Maar het betekent ook dat er weinig geld is voor ‘sociale participatie’ zoals het ontvangen van bezoek of op bezoek gaan, openbaar vervoer, vrije tijd (sport of hobby) en vakantie.

In Nederland ben je arm als je een inkomen hebt op of onder de lage inkomensgrens (zie hiernaast) en hier langere tijd van moet rondkomen zonder dat je de mogelijkheid hebt om spaargeld aan te boren.

Armoede komt in vele gradaties voor. Door het niet hebben van betaald werk, ten gevolge van echtscheidingen of faillissementen. Armoede leidt tot spanningen, gevoelens van onmacht en falen. Het zijn gevoelens die mensen irriteren, boos en wantrouwig maken. Prima voedingsbodems zijn het voor verwaarlozing en geweld. Niet, omdat mensen daarvoor kiezen, maar omdat ze geen andere uitweg of uitlaatklep meer hebben.

Natuurlijk zijn uitingen van verwaarlozing en geweld niet goed te praten. Begrijpen kan ik ze wel. Voor mensen die verstoken zijn van het meedoen aan een school of werk gerelateerd, sociaal maatschappelijk leven met, is de dreiging voor sociaal isolement of uitsluiting groot. Een samenleving die deze noden niet ziet, mag niet verwachten dat deze mensen nu en later respect tonen voor die samenleving.

Sociaal isolement en uitsluiting is daarmee niet alleen de grootste bron van heel veel kwaad, ergernis en zorg. Het is ook de knop waaraan wij kunnen draaien om de oorzaak weg te nemen. Mee mogen doen en integreren zijn basisvoorwaarden in het creëren van een samenleving, waarbinnen men elkaar respecteert. Met meedoen, maak je sociale contacten, leer je hoe met elkaar om te gaan, wat voor een ander over te hebben, hoe te winnen en te verliezen. Mensen die zulke dingen niet leren of kunnen, komen ernstig tekort. Met ontwrichtende gevolgen voor onze samenleving. Omdat het niet zonder gevolgen voor de toekomst blijft.

Juist daarom moeten wij aandacht geven aan de echte oorzaak van veel problemen waaraan wij wel aandacht besteden. Waar omheen een hele economische zorgindustrie is ontstaan. Het is tijd dat wij dat doen wat werkelijk werkt: aandacht geven aan mensen die buitenspel (dreigen te) staan. Hun veerkracht door aanspreken van eigen kwaliteiten, zelfvertrouwen en zelfbewustzijn en het stimuleren van maatschappelijke participatie. De eerste stap?

Het actief opzoeken van mensen in hun eigen leefomgeving (ook zorgmijders en zorgmissers) en hen uit hun sociale of financiële isolement helpen. Zoals de gemeente Zaanstad dat doet bijvoorbeeld. Daar maken zij door middel van muziek het onderwerp armoede bespreekbaar onder jongeren. Zij zetten de Zaanse band Skere Heren in om opgroeien in armoede uit de taboesfeer te halen, door optredens te geven en informatiebijeenkomsten te combineren met muziek. De manier waarop Skere Heren ‘skeer zijn’ (armoedig zijn) bespreekbaar maakt in rapteksten, maakt iets los bij de mensen waardoor zij minder schaamte voelen om over het onderwerp te praten.

Natuurlijk, wij kunnen ook niets doen. Maar niets doen is voor mij geen optie. Gewoon, omdat ik weet wat het oplevert, als je weet dat je meedoet en meetelt!

Galerij

Boedelscheiding

kamelen

  • De 18e kameel

Een oude man bezat 17 kamelen, zijn enige bezit. Toen de man zijn einde voelde naderen, wist hij dat de tijd gekomen was zijn bezit te verdelen onder zijn drie zonen. Volgens de traditie zou de oudste zoon 1/2 deel van zijn totale bezit erven, de tweede zoon 1/3 deel en de jongste 1/9 deel. Het leek een onmogelijke taak. 17 was niet te delen door 2, niet door 3 en niet door 9. En een kameel slachten om het beest in stukken te verdelen, dat kon de goede man niet over zijn hart verkrijgen.  Hij worstelde vele nachten met dit probleem, terwijl zijn zoons om hem heen zaten. Ze wisten ook niet hoe dit probleem op te lossen.

Op dat moment passeerde er een reiziger op zijn kameel die het geruzie hoorde. De man stopte en vroeg de jongens waarover zij ruzie maakten. Nadat hij het  verhaal had aangehoord, dacht de reiziger even na en zei toen: ‘Jullie mogen mijn kameel wel bij de verdeling betrekken.’ De jongens maakten gretig van zijn aanbod gebruik en verdeelden de kamelen zoals hun vader het had gewild. Toen ieder zijn deel had genomen, stapte de reiziger weer op zijn kameel en trok verder.

Galerij

Respect biedt vreugde

vijgen.png

  • Vijgen

‘Spreek alstublieft eens met onze zoon,’ vroeg een ouder echtpaar aan de burgemeester van het dorp. ‘Al het geld dat hij verdient geeft hij uit aan vijgen en wij krijgen niets. Wij zijn te oud om nog te werken. Ons spaargeld is bijna op en we zijn binnenkort veroordeeld tot honger lijden.’ De burgemeester beloofde dat hij de jongen zou aanspreken op zijn gedrag. En zo geschiedde. ‘Je ouders hebben je opgevoed en ervoor gezorgd dat jij een goede opleiding kon volgen. Nu zijn ze oud en laat jij ze aan hun lot over. En naar ik heb gehoord alleen maar omdat je zo verzot bent op vijgen. Als je een hart in je lijf hebt, stop je met die slechte gewoonte.’

De jongen schaamde zich diep. Hij nam de woorden van de burgemeester ter harte en deelde zijn inkomen voortaan met zijn ouders. Toen de vader de burgemeester tegen kwam bedankte hij hem uitbundig. ‘Maar wat ik niet begrijp is waarom u ons eerst vijf weken liet wachten.’ De burgemeester schoot in de lach. ‘Ik houd ook erg van vijgen en kan er maar moeilijk afblijven. Ik voelde dat ik niet het recht en de kracht had om jullie zoon te vermanen als ik niet eerst zelf vijf weken afzag van het eten van vijgen.’