Geluid – een overschatte eigenschap?!

This is Normal – korte film

This+Is+Normal+MOVIE+POSTER

This is Normal gaat over Gwen, een jonge, dove vrouw. Met behulp van een experimentele medische procedure wordt verondersteld haar te ‘genezen’ van haar doofheid. Gwen riskeert het verlies van haar vrienden, cultuur en identiteit door de zoektocht naar het antwoord op de vraag te willen ontdekken: ‘Is het de moeite waard op te geven wie je bent (geweest) voor ‘wie kan ik misschien worden?’

Wat voor de hand ligt, ligt vaak (niet) voor het grijpen!

Kijk eens wat vaker naar het venster in de spiegel…

venster spiegel

Onze ambities zijn onze stuwende kracht. De drijfveer om ‘eruit te halen wat erin zit’. Ambities zijn de potentie om te ontplooien en te ontwikkelen tot wat het hoort te zijn. Ambities zijn superfood met pure groeikracht. Centraal bij het initiëren, ontwerpen en realiseren van onze opdracht staat altijd het welzijn en de tevredenheid van onze klanten, opdrachtgevers en eindgebruikers. Kortom, wij zetten de klant – de mensen met een ontwikkelvraag – en het leveren van goede kwaliteit centraal. Wij beschouwen de relatie met de mensen als meest waardevol, waarbij we hen bedienen met producten, diensten en andere toegevoegde waarde.

Elke organisatie (of het nu een ziekenhuis, sportvereniging, supermarkt of dienstverlener is) heeft een eigen identiteit, de missie, die de medewerkers betekenis of zin geeft. In gewoon Nederlands: de missie zegt wat de organisatie wil zijn of ‘waar ze voor gaat’.

Voor het bepalen van de missie is visie en durf nodig. De missie is de basis, waaruit de strategie en de organisatiedoelen worden afgeleid. De missie is bovendien het richtsnoer voor het daarop gerichte handelen van managers en medewerkers.

Een goede missie kenmerkt zich door merkwaarden. Zoals:
• klantgericht: het denken en handelen is klantgericht;
• betrouwbaar: zeggen wat je doet en doen wat je zegt;
• verbindend: verbindingen leggen met de mensen voor en met wie je werkt, inclusief collega’s, opdrachtgevers en leveranciers en het zorgvuldig onderhouden van relaties;
• inventief: vindingrijk zijn in het bedenken van oplossingen voor het vraagstuk van de klant.

In diverse opdrachten mag ik – samen met collega’s – proberen de collectieve missie en ambitie waar te maken. Of beter en juister geformuleerd: proberen samen te ontdekken. Want dat is bij de omvorming (transformatie) van het maatschappelijk domein vaker de praktijk. Niet in de laatste plaats als het gaat om het concretiseren van de ambitie in waarneembaar gedrag.

De centrale opgave voor gemeenten bij de omvorming van het sociaal domein is: samen met inwoners, ondernemers en organisaties zorgen voor ruimte waarbinnen mensen zo veel mogelijk zelf en met hulp van anderen problemen oplossen, waardoor zij geen of minder een beroep hoeven te doen op de overheid. Dit betekent en vraagt een andere manier van denken en doen. Voor bestuurders en beleidsmakers, voor professionals en vrijwilligers én voor bewoners.

Transformeren – omvormen – vraagt van overheden en professionals om bij de vormgeving van de ondersteuning goed aan te sluiten op wat mensen zelf al kunnen en graag willen. Misschien wel de meest indringende les die daarbij steeds weer opdoemt is de behoefte aan – of beter gezegd: de noodzaak tot – maatwerk.

Natuurlijk, we zien allemaal het belang van maatwerk. Maar weet u hoe moeilijk dat is? Hoe legitimeer je de nodige uitzonderingen op het bestaande beleid? En hoe zorg je voor genoeg ruimte en geef je tegelijkertijd houvast aan professionals die maatwerk moeten bieden?

Dagelijks ervaar ik de kansen en bedreigingen van een samenleving in beweging. Gewoon, omdat de systemen en procedures die we hebben om dat te doen daarbij niet zelden in de weg staan. De terugtrekkende elastiekjes – de heipalen onder de systeemwereld: vasthouden en beheersen, gelijkheid en wantrouwen – kannibaliseren nog altijd de leefwereld.

Creativiteit en veerkracht van mens en samenleving stimuleer je niet door of met bemoei- of regelzucht. Door mensen voortdurend de weg te wijzen en voor te schrijven hóe ze het moeten doen. De leefwereld van mensen is daarvoor te complex. Elk individu is anders en wordt anders beïnvloed. Door de onvergelijkbare start- en vertrekpunten van elk individu te willen vangen in tekentafelmodellen, vergroten wij het risico op het falen van de (beoogde) systeemsprong.

Omdat geen mens, geen buurt en geen organisatie gelijk is hoort daar ook een overstap van gelijke behandeling naar maatwerk bij. En als voor de mensen voor en met wie wij binnen het sociaal domein werken het uitgangspunt is, dat zij het zelf willen doen, moeten wij dat niet motiveren met het argument dat de verzorgingsstaat onbetaalbaar is geworden! Het gaat dan immers om het ontginnen en benutten van talenten, weerbaarheid en autonomie van mensen.

We moeten dus af van die ver doorgevoerde systemen. Af van de neiging tot en behoefte aan het categoriseren van mensen en daarvoor ontwikkelde standaardproducten. Een passend pakket is – voor iedere inwoner – een ander pakket. Gericht op het versterken van de eigen talenten, gebruik maken van het sociaal netwerk en compensatie voor wat dan nog ontbreekt.

Kan dat? Zeker weten! Niet door elkaar (systeem en individu) over en weer ‘schuldig’ te verklaren, maar door het organiseren van een slimme werkpraktijk. Hoe je dat doet? Maak voor en bij de omvorming één basisafspraak: Als het systeem ons en het maatwerk belemmert dan doen we 2 dingen tegelijkertijd:

1. We creëren een tijdelijke oplossing om het probleem te omzeilen
én
2. We stellen de systeemfout aan de orde.

Deze basisafspraak biedt én ruimte voor maatwerk en creëert op basis daarvan vensters voor de spiegels van ons eigen doen en laten. Want, als wij het bij de tijdelijke oplossing laten, zonder de kennelijke systeemfout aan de orde te stellen, dan blijft alles zoals het is. En kunnen we elkaar steeds weer opnieuw uitleggen dat dat erg is (maar niet onze schuld.). In de wisselwerking ‘van spiegel naar venster’ zit de oplossing. En dan kan blijken dat wat (niet) voor de hand ligt, voor het grijpen ligt.

Ik schreef over dit thema – de professionele ruimte – al eens eerder. Kijk eens onder Olifantenpaadjes. In dat artikel wordt de kortste weg van A naar B ook wel omschreven als ‘professionele ruimte’.

Als je het niet wilt zien, is het te laat!

Een kind dat onschuldig wordt geboren krijgt soms iets van een wreed mysterie…

Volgens de Pakistaanse vredesactiviste Mossarat Qadeem kunnen moeders radicalisering bij hun kinderen het snelst herkennen. Maar ook: hen op andere gedachten brengen. stelt Ze pleit bovendien voor afkickcentra voor geradicaliseerde jongeren.

Mossarat Qadeem werkt al jaren met moeders van geradicaliseerde jongeren. Zij kreeg al vele radicale jongeren in Pakistan weer op het rechte pad. Bij de re-integratie spelen opleidingen en job trainingen een belangrijke rol.

De kern van de aanpak? Stel vragen: waarom ben je zo laat thuis, waarom heb je ineens zulke dure spullen, met wie ga je allemaal om? Dit zijn basisvragen die een moeder haar zoon moet durven stellen bij gedragsverandering. Daarnaast is het goed te letten een toenemend ‘kort lontje’ of agressie.
Het is belangrijk dat familie en overheidsinstanties gezamenlijk ingrijpen en weer invloed op het kind krijgen. Dat kan het beste door ze uit hun eigen leefomgeving te halen. Zorg dat je een positief ideaal zet tegenover het negatieve ideaal van jihadisme. Laat zien dat je om ze geeft; dat ze als mens belangrijk zijn. Als je dat doet, hebben ze wat te verliezen!

The Theory of Everything – Alles valt te overleven tegenwoordig, behalve de dood

Diagnose ALS: Vijftig jaar geleden kreeg hij te horen dat hij nog maar twee jaar te leven had; hij is inmiddels 72 jaar.

Een film over ALS, en wat voor één. The Theory of Everything vertelt het levensverhaal van Stephen Hawking, de wereldberoemde natuur- en wiskundige. Dat begint in 1963. Stephen – subliem vertolkt door Eddie Redmayne, die daarvoor werd beloond met een Golden Globe – is student natuurkunde aan de universiteit van Cambridge. Al snel wordt het de kijker duidelijk dat hij wel erg onhandig is en fysiek moeilijk kan meekomen met zijn leeftijdsgenoten. Uiteindelijk wordt op 21-jarige leeftijd de diagnose ALS gesteld. Zijn wereld stort in, maar samen met zijn vrouw Jane vecht hij terug. Hij verliest zijn vermogen om te bewegen en na verloop van tijd zelfs zijn stem. Desondanks slaagt hij er met de hulp van Jane en een spraakcomputer in om zijn baanbrekende wetenschappelijke werk voort te zetten.

The Theory of Everything gaat niet alleen over een genadeloze ziekte, maar vooral over onvoorwaardelijke liefde en compassie. En laat zien dat de ziekte alles aantast, maar niet het vermogen te denken en te voelen.

Vijftig jaar geleden kreeg Hawking te horen dat hij nog maar twee jaar te leven had; hij is inmiddels 72 jaar.

Als het thuis niet pluis is

Film over Europese Family Justice Centers

One-stop-shop
In zes steden (Venlo, Tilburg Antwerpen, Berlijn, Milaan en Warschau) is in de afgelopen twee jaar geëxperimenteerd met de aanpak van huiselijk geweld middels het Family Justice Center-model. In Nederland werkten de Mutsaersstichting uit Venlo en het Steunpunt Huiselijk Geweld Midden Brabant (Tilburg) hieraan mee.

In een Family Justice Center zit de gehele keten die betrokken is bij de aanpak van huiselijk geweld – politie en justitie, reclassering, opvang en hulpverlening – fysiek in één gebouw. Slachtoffers kunnen daar naar binnen gaan, direct aangifte doen en hulp, opvang en politiebescherming krijgen.

Klantgerichte aanpak
De Family Justice Centers zijn ontwikkeld in San Diego. In de Verenigde Staten zijn ze een groot succes; inmiddels zijn er 100 van dit soort centra. Het werkt via een alles-onder-een-dak-principe. Dat zorgt dan ook voor een zeer klantgerichte aanpak, waarbij het slachtoffer centraal staat.

Deze film brengt het principe van de Family Justice Centers op indringende wijze in beeld.

Meer informatie
Neem voor meer informatie over het Europese Family Justice Center-project contact op met Bert Groen (Movisie) of kijk op http://www.familyjusticecenterseurope.org

family justice

Tieners als Phil – Teens like Phil

Seksuele verwarring en ernstige pesterijen op een middelbare school leiden tot zeer ongelukkige omstandigheden.

https://vimeo.com/59096759

Het real-life drama Tieners zoals Phil confronteert de kijker met een ongelooflijk echt, intiem en ontnuchterend beeld van homoseksualiteit en tiener geweld.

Teens like Phil demonstreert aandachtig de uitdagingen waarmee sommige jonge mannen worden geconfronteerd in een samenleving die op vele manieren nog steeds moeite heeft om homoseksualiteit te accepteren. Toch slagen zij er in de kijker achter te laten met een positieve kijk.

De makers deden fantastisch werk door ons in staat te stellen om zowel de cognitieve als emotionele gemoedstoestanden van de hoofdrolspelers voor te schotelen. En om het nog indrukwekkender te maken: om de ervaringen van zowel Phil als Adam onafhankelijk van elkaar vast te leggen.

Als je ogen opent komt er een heleboel kijken…

albinisme

Om de zorg toekomstbestendiger te maken wordt veel verwacht van de inzet van technologie in de zorg. De inzet van met name ICT om gezondheid en de gezondheidszorg te ondersteunen, moet een bijdrage leveren aan betaalbare toegankelijke zorg van hoge kwaliteit. Dit kan gevolgen hebben voor alle facetten van de zorg: arbeid en organisatie, communicatie, maar ook voor de inhoud van de zorg.

De introductie van nieuwe technologieën laat de afgelopen jaren prachtige voorbeelden zien van de toevoegende waarde van specifieke toepassingen. Kijk bijvoorbeeld eens hoe een blinde man na twintig jaar weer zijn zicht terugkrijgt door middel van de eSight; een elektronische bril die ervoor zorgt dat blinde mensen hun zicht weer terugkrijgen.

Of zie hoe een baby met albinisme (een aandoening waarbij het pigment in de huid, de ogen en het haar ontbreekt) voor het eerst haar moeder ziet…..Hun – en jouw – reacties spreken voor zich!