2014 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In Madison Square Garden passen 20.000 mensen voor een concert. Deze blog werd in 2014 ongeveer 62.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in Madison Square Garden, zou het ongeveer 3 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

De andere brief

ikea-holiday-hed-2014

Het is natuurlijk ook reclame, maar toch: Ik vind de boodschap van deze IKEA-video (Spanje) zowel ontroerend als bijzonder actueel. Geluk komt van aandacht voor kleine dingen; ongeluk van het verwaarlozen daarvan.

De les? Het maakt niet uit wat je gedaan hebt voor jezelf of voor de mensheid. Wanneer je niet terug kunt kijken op het geven van liefde en aandacht aan je eigen familie, wat heb je dan werkelijk bereikt? Om dat (weer) tevoorschijn te brengen is veel aandacht en rust nodig!

Dat dingen kunnen verrassen komt doordat je er nooit aan gedacht hebt

• Als je geen nieuwe oplossingen wil toepassen moet je nieuwe kwaden verwachten

onverwacht

Hebt u ooit één dag in uw leven meegemaakt dat alles preciés zo verliep als voor u vooraf bedacht en verwacht? Maar dan ook écht alles? Ik niet! Wat ik bedoel te zeggen? Je verwacht het onverwachte altijd. En niet alleen dat: je houd er rekening mee. Altijd. Soms is dat onverwacht fijn en soms is dat onverwacht heel vervelend.

Ik word echter wantrouwend als zo’n vanzelfsprekendheid vervolgens officiële berichten kopt. Zoals recentelijk (19 december 2014). Volgens een bericht van de Transitiecommissie Sociaal Domein (TSD) verwacht zij onverwachte vraagstukken!

Toen ik dat bericht – en vooral die kop – las dacht ik direct: hier is iets of iemand zich aan het indekken! Als het goed gaat, dan gaan ze met de eer strijken. Gaat het verkeerd, dan kunnen ze zeggen dat ze het al zagen aankomen; en er voor waarschuwden….

De Transitiecommissie Sociaal Domein (TSD) is in de zomer van 2014 ingesteld met de opdracht te bezien of gemeenten de noodzakelijke bestuurlijke, organisatorische en financiële maatregelen nemen om de drie decentralisaties in samenhang te kunnen uitvoeren. De TSD heeft op 15 december 2014 haar eerste rapportage opgeleverd met daarin een beschrijving van de werkwijze van de TSD en een aantal eerste observaties.

De centrale conclusie van de TSD is dat gemeenten weliswaar tijdig de noodzakelijke maatregelen hebben genomen om continuïteit van zorg en ondersteuning te garanderen, maar dat er na de invoeringsdatum van 1 januari nog onverwachte vraagstukken naar boven kunnen komen.

Deze weinigzeggende conclusie past eigenlijk wel bij de door de TSD gekozen werkwijze. Want, hoewel het kabinet bij de oprichting van de TSD onder meer goed keek naar kritische opmerkingen van de Algemene Rekenkamer, heeft de TSD er voor gekozen zich in de fase richting 1 januari 2015 niet actief te voegen in de lopende trajecten en bestaande ondersteuning vanuit de departementen en de VNG. Terwijl de opdracht luidde ‘vroegtijdig alert te zijn op kiemen voor grotere problemen later in het proces’.

De TSD lijkt nu de kool én de geit te sparen: gemeenten – terecht wars van overmatige bemoeienis van het rijk met de inrichting van de uitvoering op lokaal niveau – krijgen een aai over de bol: zij hebben tijdig de noodzakelijke maatregelen genomen om continuïteit van zorg en ondersteuning te garanderen. Tegelijkertijd is de TSD kennelijk beducht voor de consequenties van haar eigen – mogelijk te optimistische of voorbarige (?) – conclusies. En daarvoor is er een toverformule geformuleerd: “Na de invoeringsdatum van 1 januari worden nog onverwachte vraagstukken verwacht!”

Eigenlijk is hier sprake van een tegenspraak in termen. Uit de gekozen verbinding tussen woorden kan al worden afgeleid dat hier onzin wordt gesproken. Het heeft iets van “vloeibaar ijs” of “een vierkante cirkel”. Je verwacht vraagstukken, of je verwacht ze niet. Zijn de vraagstukken verwacht, dan kun je niet spreken van ‘onverwachte’ vraagstukken. Zijn ze daarentegen niet te verwachten, dan zijn ze – net als al het onverwachte in het leven – een verwacht gegeven.

Als ik de eerste rapportage van de TSD op mij laat inwerken, is de TSD zelf in de valkuil gelopen van wat zij benoemt als het ‘dilemma van de dubbele verlangens’. Aan de ene kan onderschrijft zij de decentralisatiegedachte, maar anderzijds dekt zij zichzelf en de gemeenten in tegen (on)verwachte effecten daarvan.

In dit verband is het interessant te zien dat de betrokken overheden – inclusief hun adviesorganen – bij voortduring met gespleten tong lijken te spreken: richting medeoverheden wensen zij zekerheid en eenduidigheid, terwijl zij richting inwoners aangeven dat zekerheid en eenduidigheid op gespannen voet staan met het streven naar maatwerk. Ditzelfde geldt voor het enerzijds verlangen van ruimte voor innovatie en experimenteren, en anderzijds de wens naar protocollen en het bewaken van professionele standaarden.

De decentralisatie van overheidstaken binnen het sociaal domein is – juist door de aan de overdracht van taken en bevoegdheden verbonden ruimte voor omvorming – een voorstelling die moeilijk in een hokje te plaatsen is.

Wat daarvoor nodig is? Een Professioneel Kritische Instelling’ (PKI). Waarbij u en ik openstaan voor het onverwachte. Volgens mij betekent dit vooroordelen loslaten, niet in hokjes denken, verder kijken dan je neus lang is en informatie in twijfel trekken. Management dus van het onverwachte. Niet, door je er tegen in te dekken, maar door het onverwachte te accepteren als een vanzelfsprekendheid. En ja, als het vanzelfsprekende onvanzelfsprekend wordt, kan dat een gevoel van onveiligheid oproepen. Gewoon, doordat de verbazing daarover gepaard kan gaan met een gebrek aan houvast.

Mensen kunnen slecht in verwondering leven en de spanning van ‘het andere’ verdragen. Ze willen ‘het andere’ integreren in het bestaande; of opheffen. Gewoon, omdat de verwondering resp. de daaraan verbonden onzekerheid haaks staat op de filosofie van en behoefte aan beheersing en geborgenheid. Wij willen wel veranderen, maar dan moet het andere wel – zoveel als mogelijk – lijken op het vertrouwde. Echt verrassend wordt iets, wanneer je er nooit aan gedacht hebt….

En toch vraagt de omvorming van ons sociale domein om ruimte in het hoofd en in de planning. Gewoon, omdat wij niet op alles kunnen anticiperen. En geloof mij: dat kan niemand!

Omvormen en veranderen vraagt om flexibiliteit. Voor de crisis die nú of morgen opgelost moet worden. Of gewoon, omdat het effectief is om wat lummeltijd in te bouwen, zodat je je gedachten weer kunt ordenen en ruimte kunt scheppen voor nieuwe ideeën…Juist in deze tijd, waarin van bestuurders eenvoudige waarheden worden verwacht, is die boodschap extra relevant. Want wie nieuwe kwaden verwacht, zal deze als excuus gebruiken om nieuwe oplossingen voor zich uit te schuiven of niet toe te passen.

De Australiër Shaun Tan heeft dat prachtig verbeeld in een boek zonder woorden, The Arrival. Wie de tekeningen leest verplaatst zich in wat een emigrant meemaakt in een wereld die vooral bevreemding wekt. Wat doe je, als je niet weet of de onbekende dieren waarmee je als de emigrant geconfronteerd wordt gevaarlijk zijn, of niet? Of als de gewoonten die er heersen te begrijpen zijn of niet?

Leven is veranderen. Dat vraagt een daarop afgestemde houding en beweging. Je op voorhand indekken tegen aansprakelijkheid voor de mogelijke effecten of kosten is in wezen niet anders dan een bewijs van vergevorderde aderverkalking. En aderverkalking doet de beoogde beweging dichtslibben in plaats van (door-)stromen!

Verdrijf de dwingelandij der traagheid

Jeugdbescherming Regio Amsterdam schaft contactjournaal af

Toen Erik Gerritsen begin 2009 aantrad als bestuurder van Jeugdbescherming was een van de vragen die hij tijdens de vele gesprekken met medewerkers stelde: “waar heb je last van?” Heel vaak was het antwoord: “te veel bureaucratie waardoor we te weinig tijd hebben voor onze gezinnen”. Als medewerkers kritiek hadden op de huidige manier van werken dan vroeg hij om concrete voorbeelden. Zo ook die keer dat een medewerker aangaf last te hebben van overbodige bureaucratie. Hij vroeg: “Geef eens een voorbeeld”. Zij antwoordde:”het contactjournaal”. Erik kreeg een dik document voorgeschoteld met tientallen pagina’s zeer gedetailleerde informatie, waarvan je kunt voorstellen dat medewerkers daar veel tijd aan kwijt waren.

brug naar vreugde

om te ontmoeten moet je over de drempel stappen | nieuwjaarswens 2015

kerstbrug

als verbondenheid van mensen
om, voor en met elkaar
duurzaam onbetaalbaar en twijfelachtig wordt
iedereen langzamerhand het onvermijdelijke accepteert
is het tijd van verandering te willen weten
die – onsterfelijk – voortdurend en eeuwig is

als wij voor de toekomst willen
dat de dingen blijven
zoals ze waren of moeten zijn
zullen wij de dingen moeten veranderen
moeten wij het verleden vragen
ons de chaos te tonen en te herinneren
die ons het leven in vooruitgang bracht
ons te vertellen over orde en gewoonte
die ons vanzelfsprekend ontevreden maakt

als wij haar willen overbruggen
de kloof van onzekerheid en opschudding
volstaan geen kleine stapjes
maar ligt de onmetelijke brug tussen hier en daar
verborgen in onze ogenschijnlijk gebrekkige vleugels
die weerstand kunnen overwinnen
– en angst en onzekerheid
door samen te vliegen

als wij die droom willen leven
moeten wij zijn als de boogschutters
die het verre doel juist bereiken
door hoger te mikken dan het doelwit ligt
moeten wij – net als de praktische bezwaren
de wetten in de weg durven ruimen
gewoon – omdat de essentie van eigen kracht
daarin ligt wat ieder van ons uniek en enig maakt
– gelijk in het ongelijke

als wij dat durven geloven
dat wat ons kracht geeft
het delen is van ons diepste ik
dat niet ons hoofd moet vinken
maar ons hart mag vonken
laten wij dat elkaar dan bieden
het rijke mengsel van bewondering en genegenheid

als wij – direct verbonden met dat ervaarbare
de zin van ons zijn – in 2015 spontaan de riemen durven roeien
– voor, om en met elkaar
van lef en van liefde – van empathie en openheid
van innerlijke kwetsbaarheid ook
van spontaniteit en respect
van solidaire verbondenheid
dan geven wij reliëf aan de driekroon van het leven
* iemand of iets hebben om voor te doen
* iemand of iets hebben om van te houden
* iemand of iets hebben om voor te hopen

Verslaving is een vriendschap zonder vriend

Confronterende animatie laat zien hoe een verslaving werkt

De animatievideo begint heel rustig en vrij vrolijk, met een wezentje dat nieuwsgierig is naar iets wat hij ontdekt. Leuke video, denk je nog aan het begin. Maar naarmate de video vordert, raakt het beestje verslaafd aan dat dingetje en wordt de video steeds duisterder en depressiever. Het wezentje heeft duidelijk geen zin meer in wat hij aan het doen is, waardoor je bij jezelf denkt: stop dan! Maar is dat dan niet juist iets wat we eigenlijk ook wat vaker tegen onszelf zouden moeten zeggen? Deze video is zeker een wake-up call voor de mensen onder ons die ergens verslaafd aan zijn en zet je weer even met beide benen op de grond. Wij waren er in ieder geval even stil van.