Wie erkenning geeft aan anderen tilt mensen boven alles uit

• De toekomst behoort aan hen die geloven in de schoonheid van dromen.

Dromen

We zijn gewend om alles om ons heen te bekijken vanuit ons eigen perspectief. Letterlijk zien we de dingen vanuit onze ogen, en moeten we veel meer moeite doen als we willen proberen te ‘zien’ (in gedachten) wat een ander ziet. Bovendien hebben we ook de hele dag te maken met onze eigen gedachten en gevoelens. Een groot deel van die gedachten en gevoelens gaat over onszelf. Het is onvermijdelijk dat we veel meer bezig zijn met ons eigen perspectief en met informatie over onszelf. Maar we vergeten daarbij weleens dat voor andere mensen de wereld er heel anders uit ziet…

Ik herinner me nog heel goed hoe ik zelf was toen ik 15, 16 jaar was. Dat was een belangrijke periode in mijn leven.Als jochie van vijftien was ik niet meer te houden in de schoolbanken. Niet omdat ik er ‘de kop’ niet voor had. Volgens de deskundigen juist wel. Maar ik voelde mij er niet op mijn gemak. Ik begon mijn arbeidzame leven bij mijn toenmalige werkgever, Van der Valk in Mook-Molenhoek. De eigenaar, Cees van der Valk (Hotel-Restaurant De Molenhoek) sprak met waardering en lof over mijn doen en laten. Het voedde mijn eigenwaarde. Het zelfvertrouwen dat ik daardoor kreeg zorgt er voor, tot op de dag van vandaag aan toe, dat ik mijn kwaliteiten durf en kan laten floreren.

Aan dat jochie van vijftien moest ik denken toen ik dit videofilmpje zag.

Kijk eens hoe Michael Bublé zich door de moeder van de 15 jaar oude Sam laat verleiden tot een duet met diezelfde Sam. De reactie van Buble als de jongen begint te zingen is briljant. Maar briljanter nog is een zinnetje uit de conversatie met de moeder van Sam. Op een zeker moment zegt Michael: “Ik herinner mij goed hoe ik zelf was toen ik vijftien was.”

De fundamentele beperking in onze blik die voortvloeit uit het kijken naar onze omgeving leidt tot allerlei vertekeningen. Dit is niet zo vreemd, want je bent je natuurlijk veel meer bewust van de dingen die je nύ zelf doet dan de dingen die een ander nύ doet. Dat betekent ook: Jongeren van nu kijken anders naar samenleven, werken en persoonlijk bezit. Elke nieuwe generatie heeft die volgende stappen voor ontwikkeling in zich. Een kwestie van evolutie. Zo gaat het al eeuwen van generatie op generatie… een duurzaam gegeven dus! En toch…

Gedrag van jongeren leidt geregeld tot ophef. De media berichten gretig over comazuipen, happy slapping, internetverslaving, hangjongeren, straatterrorisme of breezerseks. Met de jeugd van tegenwoordig lijkt van alles mis. Maar is dat wel zo? En is het terecht om in die termen over jongeren, de burgers van de toekomst, te spreken?

Voor een deel is klagen over ‘de jeugd van tegenwoordig’ van alle tijden. De samenleving verandert steeds opnieuw, en iedere generatie jongeren stelt zijn opvoeders (zelf opgegroeid in een alweer voorbije tijd) voor nieuwe uitdagingen. Bezorgdheid over jongeren die hun grenzen niet lijken te kennen, is dan ook niet vreemd. Vanouds slaan volwassenen het experimenteergedrag van de jeugd met argwaan en soms met ergernis gade.

De huidige generatie wordt niet zelden zowel getypeerd als de Generatie Einstein – slimmer, sneller en socialer- als de Generatie Grenzeloos – intens, gefascineerd door uiterlijk, kicks, status en netwerken – opgevoed in vrijheid en voorspoed.
Ook wordt veelvuldig gesteld dat ouders en opvoeders aan kinderen en jongeren meer kader en structuur moeten bieden en benadrukken pedagogen het belang van een ‘autoritatieve opvoedstijl’ (warme sfeer, veel praten met kinderen, duidelijke grenzen, niet te lage eisen stellen (Prins, 2008). Vaak gecombineerd met een pleidooi voor een ‘breed gedragen en samenhangend opvoedingsperspectief ’ (De Winter, 2007).

Geen vrolijk beeld misschien. Maar in essentie verschilt de jeugd van nu niet met de jeugd van voorgaande generaties: houvast, structuur en overzicht zijn altijd belangrijk (geweest). Maar ook ruimte, richting en identiteit. En perspectief voor de toekomst.

Ieder mens – dus ook (of misschien wel: juist) elke jeugdige wil gezien worden, wil erkenning krijgen voor wie hij (zij) is. Erkenning, of dat nu in de vorm van liefde, van aandacht of van zorg wordt geboden, houdt een bevestiging in van de ander of van elkaar. Erkenning uit zich in werkelijk luisteren. Daarvoor is nodig de kunst om te horen. Men kan niet vroeg genoeg beginnen te leren om door een verhaal heen te horen wat de boodschap is die daar achter ligt.

Wat is het dus een absurd iets, om over alle waardevolle onderdelen van een mens heen te gaan, en onze aandacht te bevestigen op zijn gebreken. En ja, dat geldt voor jong én oud! Een maakbare toekomst begint met erkenning en bevestiging van dat wat mensen kunnen. Dus niet, zoals tegenwoordig vooral: hogere boetes, zwaardere straffen, meer controle, etcetera. Die maakbaarheid staat, zoals cultuurfilosoof René Boomkens het verwoordt in zijn boek De Nieuwe Wanorde (2006), in het teken staat van surveillance, controle, preventie, bewaking en zero tolerance in plaats van emancipatie, solidariteit en vooruitgang. Zij (wordt ge-)voedt (door) angst, wantrouwen en gevoelens van onveiligheid en tekortkoming in plaats van ambitie.

Iedereen heeft dromen, doelen en ambities. Iedereen wilt wel iets bereiken in zijn of haar leven. Net als Sam. Wanneer wij daarbij aansluiting vinden en van daaruit gaan werken, krijg je onverwachte en schitterende resultaten. Dan is er geen berg te hoog en geen beer op de weg die je nog tegenhoudt. In het boek ‘Durven doen wat je raakt – 22 gesprekken over lef en bevlogenheid’ zegt Ockels hierover: “De duurzaamste energie is de menselijke energie. Als je mensen stimuleert met fantastische ideeën of plannen, leven ze op en krijgen ze zin en energie. En die menselijke energie kost helemaal niets. Dat is wat we in de basis willen overhouden: de levensenergie waarmee we een geïnspireerd leven en hogere levenswaarden voeden.”

Dat zouden wij allemaal moeten doen. Natuurlijk, of je het gewenste resultaat krijgt, is onzeker, maar dat is onderdeel van de “droom”.

Michael Bublé is – gelukkig – niet de enige uitzondering. Wie er oog voor heeft ziet meer mooie voorbeelden. Uitzonderingen bevestigen dus niet altijd de oude regel. Ze kunnen ook voorboden van een nieuwe regel zijn. Dát hoop en wens ik van harte!

Advertenties

One Reply to “Wie erkenning geeft aan anderen tilt mensen boven alles uit”

  1. Mooi, uitgebreid en onderbouwd verhaal. Helaas tref ik dat heel weinig aan, in deze tijd van veel korte termijn en on onderbouwd denken. Het omzetten van dromen in concrete resultaten, banen en zelfstandige ondernemersposities passen we inmiddels meer dan 25 jaar toe via de door ons ontwikkelde en landelijk met de nationale personeelswerk prijs, de Human Talent Trophy, bekroonde, ‘Werkplan Methode’. Daartoe gaan we uit van ‘Affiniteiten’ en niet zozeer competenties. Deze laatste zeggen alleen iets over vaardigheden en weinig over door iemand zelf gewenste activiteiten (dromen). Vervolgens houden we rekening met eventueel aanwezige beperkingen en belemmeringen; het niveau van iemand; zijn/haar persoonlijke voorkeuren en de reële vraag op de (regionale) arbeidsmarkt, zodat dromen ook reëel haalbaar worden gemaakt. Voor meer info zie http://www.demo-advies.nl

    Wim Plantinga,directeur Demo-Advies BV, re-integratie & outplacement

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s